Neneh.nl

Wandelen met een clubje

Posted on | January 27, 2015 | No Comments

Of er iemand kon gidsen voor de tennisclub. Ze vierden vorig jaar hun 100 jarig bestaan en doen nu een wat groter uitgepakte nieuwsjaarsborrel. Met een wandeling, een speurtocht, een scheutje rum in de chocolademelk.. En zo’n vraag komt dus eigenlijk op een moment kort voor het aanvangt natuurlijk. Er is weinig tijd om over na te denken. Nu ja zeggen is nu voorbereiden. Zo werkt dat. En ik ga het doen. In een bos waar ik ooit gewoond heb, duizenden keren doorheen ben gefietst naar school en terug, later naar stage, vakantiebaantjes, werk. Elke dag moest ik door het bos. Zelf vriendinnetje woonde destijds net aan de andere kant van het bos. Heel veel later kwam er een fietspad. Prachtig natuurlijk, veel veiliger ook. Dat bos, waar ik dus heel vaak met hondebeest loop te wandelen, waar ik alle paadjes wel ken, waar ik de tamme kastanje weet te vinden en de bramen pluk. Of vlierbloesem en later de vlierbes. Waar ik de orchideeën tel en de nestkastjes schoonmaak. Dat bos. En nu mag ik er gidsen. Dat is nieuw voor mij.
Dus ik lees en lees en lees om nog meer te weten over dat bos. En zo ga ik op stap vandaag. Er ligt nog sneeuw, er is modder, het glibbert. We drinken onderweg warme chocolademelk met rum en na een dik uurtje zijn we terug. Wat een leuke ervaring is dit.

24 - 24 jan

Read more

geen grote mond

Posted on | January 24, 2015 | No Comments

We zijn aan het overleggen en ondertussen zetten we de boel in positie voor de foto’s die gemaakt moeten worden. Ik zie ineens iets in mijn ooghoek door de lucht zwaaien. Het triggert me direct en ik ga eens verder kijken. Ik zie een fiets staan, een jongen met een rugzak loopt met een grote tak richting vijver en zwiep…. daar gaat de tak.
Wat een grapjas denk ik. Wat nou. ‘Ho wacht even, dat is de bedoeling’. Ik zoek mijn jas en loop naar buiten. ‘Wat ga ik zeggen, hoe pak ik dit aan?’ Of hou ik mijn mond en kijk ik alleen maar boos. Dan moet ik om mezelf lachen. Dat ga ik dus niet doen. Maar wat dan wel. Als ik dichterbij kom zie ik dat hij niet de enige was die dit spelletje had bedacht. Ik roep eens of hij de tak ook terug kan halen? Hij schrikt een beetje want hij wilde toch net wegfietsen. ‘Ja’, zegt hij. Hij wil de stok wel weer terugleggen. We kijken samen naar het gat in het ijs. ‘Dat gaat niet meer lukken. De tak ligt onder het ijs en te ver uit de kant. Er liggen nog een paar takken. Ik vraag hem eens even of hij ook een idee heeft waarom de takken daar liggen. Hij heeft geen idee. Eigenlijk weet hij helemaal niets. Hij is heel erg beleefd, ik ben er echt van onder de indruk. Ik leg hem uit wat het is, waarom het hout daar ligt, wat onze plannen zijn. Dat hij mee mag helpen als hij zin heeft en in de buurt is. Hij woont in de buurt. Ik ruim nog wat takken op en loop terug. Hij pakt zijn fiets en gaat er van door. Misschien wel geschrokken van mijn aanwezigheid.

Als ik binnenkom vragen ze ‘En, kreeg je een grote mond’.

Nee dus, geen grote mond. Dat kan dus echt wel.

naar buiten, naar buiten allemaal

Posted on | January 24, 2015 | No Comments

Geef een laag plaksneeuw in de nacht en je zult zien dat de straten in de ochtend in no time overbevolkt raken met sneeuwpoppen. Geef een kind een laag sneeuw en het enige waar ze die dag uiteindelijk nog om zullen piepen is om bevroren tenen en vingers. Verder hoor je ze niet. Nou ja, gillen van plezier. Dat dan wel. Het is prachtig buiten, alle vuil van het dagelijkse leven wordt in een klap onzichtbaar. Wij genieten allemaal van onze witte Aarde. Was het altijd maar zo ….
En dan beginnen de eerste sirenes te loeien, de politie en ziekenauto komen aanscheuren. Rustig aan mensen, doe toch eens rustig aan. Ga iets eerder van huis, laat de auto staan en geniet. De tijd dat ik met zoon door de sneeuw baggerde om hem toch op tijd op school te krijgen ligt al ver achter mij… maar wat was dat genieten. Gewoon een uur eerder de deur uit. Waarom niet. En nu valt op zaterdag de sneeuw… weekend. Feestelijker kun je de dag niet beginnen.

23 - 23 jan

Alleen de vogeltjes kunnen de zaadjes niet vinden in onze tuin, daar moest snel actie op ondernomen worden.

Read more

Zoals gewoonlijk… tunnelvisie

Posted on | January 22, 2015 | 1 Comment

Deel vier …. en ik heb wel een idee. De bekende tunnelvisie. Ik let op één persoon en zie dat hij echt alles doet wat een mol zou doen.

mol.gif

De Mol? Die lacht in het vuistje want ik heb het meestal bijna goed maar nooit helemaal….. Muis!

Ontmoet, doet!

Posted on | January 22, 2015 | No Comments

Heb ik een wens? Zie ik een kans? Of wat is mijn doelstelling vandaag? Heb je een idee, hoe pak je dat aan? Waar loop je tegenaan? Wat is mogelijk, wat is onmogelijk.
Vandaag een dag met 98 procent mensen uit de zorg of zorggerelateerde banen. Clienten en vrijwilligers ook uit zorg en zorggerelateerde banen. En 2 procent mensen uit het groen. Dat is dus de afspiegeling van het publiek van de dag. En dan heb ik natuurlijk nog niet geschreven over de leden van de klankbordgroep, de dagvoorzitter, de man met de droom. Want het begon met een droom en het eindigde met ‘ik blijf gewoon nog dromen’. En daartussenin waren wij aan zet. Aan het woord of aan het luisteren. Aan het kennismaken en netwerken. Heel bijzonder die samenstelling. Ik had echt geen idee wat te verwachten van een dag als deze. Hoogeveen ontmoet, Hoogeveen doet. Dat is voor mij niet zoiets als IVN ontmoet, IVN doet. Want dat doe ik al. Samenwerken is ons toverwoord en samenwerken doen wij al. Op allerlei vlak. Samenwerken, allemaal.
Waarom zit ik vandaag waar ik zit. Omdat ik nieuwsgierig ben meld ik mij aan. Ik ben burger en IVN-er en mijn statement is ‘nu moet het gebeuren, nu is het tijd voor actie’. En dan heb ik samenwerken hoog in het vaandel en ben ik me bewust van mijn netwerk, mogelijkheden en kansen die ik krijg. Ik kan aan de slag.
Als de ochtend geopend wordt krijg ik eerst het gevoel dat ik in de verkeerde film terecht ben gekomen. Het werkt ook op mijn lachspieren. ‘Heej ouwe rocker, wat doe jij hier’. Dat gevoel krijg ik erbij. Toch komt het goed, de ronde tafel gesprekken verlopen in een prettige sfeer en we hebben alle geledingen bij elkaar.
De grote vraag: ‘Hoe gaan wij elkaar vinden’.
Na de lunch gaan we verder, eigenlijk met de zelfde vraag. Hoe vinden we elkaar. Achterop een sigarendoosje ga je je plan beschrijven. Vroeger ging dat ook zo. Dan was er een vraag over iets en dan werd achterop een sigarendoosje een plan geschreven, een rekening gemaakt. Dan kom ik, zoveel kost het, zolang duurt het. Klaar, hand erop. Afspraak.
Blijft mijn vraag nog steeds staan: ‘Hoe gaan wij elkaar vinden.’
Daar blijven we nog verder over praten en als de zaal langzaam leegloopt blijven wij nog even napraten. Was het zinvol vandaag, hebben we er iets aan in de toekomst. We zijn het eens, het is zinvol en we hebben er iets aan. Netwerken in de breedste zin van het woord.
Ik ga naar huis en denk er nog eens even over na. En dat niet alleen ik lees ineens iets waar wij het vandaag ook over gehad hebben. Over biowalking… ja, dat dus. Mooie aanknopingspunten om verder op door te borduren.

En dan is het ineens hoogste tijd om naar de studio te vertrekken voor een live-interview op het plaatselijke radio station. Ik word een half uur onder vuur genomen over IVN…. als het lampje brand zijn we in de lucht.

IMG_6047

Adrenaline krijg ik er van. Een boost om door te gaan met het mooie verhaal. IVN… wat betekent het eigenlijk!
Vandaag iets te vaak gehoord dus u hoort van ons. Wordt vervolgd, die afspraak heb ik ook met de radio gemaakt.

Read more

Glasvezelmannetjes graven

Posted on | January 20, 2015 | No Comments

Tot ze vlak bij ons huis zijn en dan stoppen ze. Gaan ze morgen verder?

20 - 20 jan

Read more

mijn lief

Posted on | January 19, 2015 | 1 Comment

Vastgelegd in pastel door Thea

19 - 19 jan

En het is prachtig

Read more

Grootzoon wordt groot

Posted on | January 18, 2015 | No Comments

En vanaf vandaag is hij op weg naar het tienerschap… 9 jaar op de teller. Grootzoon wordt groot

IMG_5635

Read more

dagje…

Posted on | January 17, 2015 | No Comments

Met de trein, met de trein, met de trein naar Amsterdam. En meestal rijd ik dan door. Maar vandaag niet. Vandaag stap ik uit en wacht.
‘Even denken… Het is beetje chaos op het station laten we bij de Hema afspreken’
Ik loop het perron af, trap naar beneden en begin sporen van Hema te zoeken. Er is geen pad wat me daarheen leidt en zie de broodzaak en nog veel meer. Niks Hema. Terug, en nog een keertje opnieuw zoeken.
‘Als je die niet ziet zeg dan waar je staat dan zoek ik je op.’
‘Ik zie geen Hema’
‘Ik sta voor de broodzaak’
‘Welke’
‘Er zijn er drie ofzo’
‘Bij spoor 5b en 4b’

Iets in mij zegt dat dit loos gebabbel is. Zo komen we nooit bij elkaar.

‘Zeg maar welke uitgang ik moet hebben. Centrum IJzijde?’

‘lol… blijf maar staan …. en doe niet zo ingewikkeld’

Ik schiet in de lach.

‘Oh, broodzaak heet het’

En dan zie ik haar recht op me af komen. Zo hebben we elkaar gevonden. We gaan het station uit en de zon schijnt. De toerist wordt gewaarschuwd voor de fijne heroïne die in Amsterdam gebruikt kan worden waar je dus dood van kunt gaan. En rechts staat er een jongeman te praten tegen de afvalbak. Totaal van de wereld, te vies om aan te pakken. Maar ja, Amsterdam.
We gaan het station weer binnen. Eerst maar eens een kopje koffie drinken voor we de tram pakken.
Ik zie de koninklijke wachtkamer en zeg ‘hier kun je een hele dag rondlopen en de mooiste foto’s maken’
Ja, dat kan best. Maar dat doe ik niet. We hebben een missie, die uiteindelijk mislukt, en gaan op stap. Tram in, tram uit. Foto hier, foto daar. We komen langs de Dam en ik zie een tulpenpluktuin. Veel mensen op de been, veel tulpen om te plukken. Het ziet er uitnodigend uit. Eerst de missie uitvoeren en dan terug lopen. Foto hier, foto daar. Meesterlijk mooie huizen, grachten, straatjes in Amsterdam. Prachtig mooie foto’s kun je er maken. Langzaam lopen we terug naar de Dam waar ik natuurlijk even wil koekeloeren maar zeker geen 2 uur in de rij wil staan om ook tulpen te plukken. Laat anderen dat maar doen. Ze zijn er helemaal klaar voor.

17 - 17jan

En wij zijn er klaar mee. Het weer is heerlijk, de missie nog niet geslaagd. Op naar Haarlem, misschien dat de missie daar lukt.

Read more

als ik een wekker hoor

Posted on | January 15, 2015 | 1 Comment

Die is niet voor mij bestemd, die wekker. Wordt wakker, wordt wakker. Zoon wordt wakker. Mijn rommelslaapje wordt nog rommeliger en ik krijg het warm. Daar ben ik goed in, heel warm worden zodat de deken met een rotgang van me af vliegt. Gisteravond had ik nog een extra deken over gedaan omdat het vroor. Een slaapkamer met open ramen op de noordzijde, wat lekker slaapt, hopen we altijd, is wel een frisse slaapkamer. Die extra deken is in de loop van de nacht naar de vloer gegleden, daar heb ik geen last meer van. Het waait. ‘Alweer’, denk ik. En dan hoor ik zoon uit bed stappen. Hij gaat wakker worden onder de douche, zegt hij altijd, dus dat zal nu niet anders zijn. Het regent. ‘Alweer’, denk ik. En als de man ook wakker wordt voegt hij er nog iets aan toe. ‘Alweer regen, ik ben er wel een beetje klaar mee’.

Ook goedemorgen. Vroeg wakker en krant alweer doorgespit.

keep looking »
  • Neneh

    Grote mond heb ik natuurlijk .... soms.... Dan bedoel ik niet dat ik de scheur opentrek... Nee, dan bedoel ik dat ik snel iets zeg en later denk... Zoon vertelde dat hij gevraagd was een reportage van Lange Frans te maken... 'Oh, riep ik, doe hem de groeten van je moeder, hij is best tof.' Dus..... ohoh, ik had het kunnen weten Knuffel van zoon en de hartelijke groeten van Frans
  • Admin