dinsdag 21 mei, 2013
Joechei... 't Is Mei!
En voor mijn voeten lag een meikever... lees verder "Joechei... 't Is Mei!"
Een week in pixels
Op maandag probeerde ik in de regen de nestkastjes route te maken, lukte voor de helft. In één van de nestkastjes lag een kippenei. Ik ben nu op zoek naar een kuikentje...
Dinsdag was het een rondje brainstormen en voorbereiden. Een belevingspad ...
Woensdag had een prachtige zonsondergang, verpletterende schoonheid in de natuur.
Op donderdag InTo the Wild. Bart had zijn badje meegenomen. (hier zaten allemaal 'sporen' in, en geen water met een zeepje. Niets is wat het lijkt zie je hier)
Eindelijk even tijd voor de insectenmuur. Nu kunnen we het kleine egelhuis ook inzetten bij lessen en excursies.
Uit de sokken en de schoenen..... wiebelen met de tenen na een lange wandeling.
Taartjes bakken... de kleinkinderen komen eraan. Het is ook gelijk mijn rando van de dag.
En zo vliegt een week voorbij en is het alweer maandag.
zondag 19 mei, 2013
In het bos zijn de wilde......
Vorig weekend was het van dat vreselijke weer en 'ik doe de ronde maandag wel'. Dan heb ik het over de nestkastjes ronde. Gewoon alles in de gaten houden, dat heb ik op mij genomen. Lief gaat altijd mee, de honden gaan mee en zo lopen we alle nestkastjes langs. Behalve de nestkastjes die hoog hangen, daar checken we alleen of ze er nog hangen. Dat is een grapje natuurlijk. We nemen geen ladder mee, dat komt later pas en dan kunnen we ook gelijk zien of ze gebruikt zijn. Maar goed, vorig weekend kwam er niets van en ik ging maandag wel. Met de honden en de regen en halverwege was mijn boekje zo nat en mijn haar en mijn honden en het bos en mijn pen en mijn broek en mijn jas en ik geloofde het wel. 'Ik doe de rest morgen wel', dacht ik nog.
Om een lang verhaal kort te maken. Het ging niet door. Ik kwam er wel, even wandelen maar niet meer dan dat. Dus hoogste tijd om er vandaag weer eens mee aan de slag te gaan. Honden mee, boekje mee. Het eerste nestje 'pas op, er zit een woest koolmeesje in. Zo klein als het vogeltje ook is, het is nu het eenmaal op het nest zit niet gediend van pottenkijkers, in dit geval nestjeskijkers. We volgen de route, ik schrijf alles op, zie dat er veel gelopen wordt langs de route en dat de 'oude' nestkastjes het nog goed doen. Ze moeten dit jaar echt vervangen worden. Ze zijn 'versleten'. Dan komen we bij het langste stuk waar nestkastjes links en rechts hangen. Hier zijn de meeste nestkastjes bezet en waar ze dat niet zijn heeft 'iemand' eerst mos op de bodem gelegd en er vervolgens een kippenei in gelegd. Het werkt op de lachspieren. (ik ben nu op zoek naar kuikentjes zodat ik straks het ei kan vervangen) In de verte hoor ik kinderen en ik ben wel benieuwd of zij ook langs de nestkastjes lopen. Ik loop door en zie ze langzaam dichterbij komen. Een papa met zijn twee meiden. De jongste wilde niet echt doorlopen, ze had iets bedacht. Maar papa zag dat niet zo zitten 'Mama vind dat niks', zei hij, dus ze moest mee. Ik maak een korte babbel en loop weer door.
In het volgende nestkastje had ik de afgelopen week gezien dat de kleintjes uit het ei waren gekropen. Het verschil in de nestkastjes is erg groot. Sommige zijn eitjes aan het leggen, sommige zitten te broeden en weer anderen zijn al uit het ei. En met het koude regenachtige weer op komst denk ik dat ze nog maar beter even in het ei kunnen blijven zitten. Zoveel is er niet te eten op dit moment. Ik roep de beide meisjes en vraag of ze al in een nestkastje hebben gekeken. 'Ik vind ze wel erg laag hangen', zegt de vader en zo krijgen wij een heel gesprek over het waarom en waarvoor en wie dit doet en ondertussen kijken de meiden in het nestkastje waar de kleine vogeltjes net uit het ei zijn gekropen. Dan vertellen ze dat ze aan het begin van hun route een nestkastje op de grond hebben zien liggen. Daarin zitten ook jonkies, 'maar ze zijn allemaal al dood'. Ze wijzen ons de weg naar het nestkastje en nemen afscheid. Ik heb ondertussen de vader nog gegevens gegeven over de IVN afdeling. 'Kijk er maar eens even, er gebeuren zoveel leuke dingen. We organiseren heel veel leuks voor de kinderen.' Hij vertelde over vroeger, dat hij altijd beesten om zich heen had. 'Mijn vrouw heeft er niets mee, maar ik probeer de meiden zoveel mogelijk mee te nemen de natuur in en ze vinden het leuk'.
Wij lopen door en vinden het nestkastje. Het is een betonnen nestkastje, de boswachter, die jaren geleden nog in het bos woonde en het bos bewaakte, had deze nestkastje overal in bos opgehangen. Zo hoog aan de boom dat je er net met een stok bij kan komen om het nestkastje open en schoon te maken. De afgelopen jaren, zeker 4 jaar en misschien nog wel langer is dit niet gedaan. Ik heb de beste boswachter, die met pensioen is, gebeld. Hij is verhuisd, heeft niets overgedragen en ......... kijkt niemand er meer naar om, daar komt het op neer. Best lastig om het allemaal op te pakken dus ik doe het in etappes, meer kan ik ook niet. Gelukkig helpt lief ook mee... dat is net zo fijn. We nemen het nestkastje mee naar huis, begraven de kleine vogeltjes en maken het nestkastje schoon.
'Je zal maar vogelmama zijn en al je kinderen ineens kwijt zijn, liggen ze op de grond, zijn ze dood. Allemaal.'
In de avond komt er een bericht en ik krijg kippenvel, dit houdt niet meer op. Gedachten tuimelen over elkaar in mijn hoofd.
In het bos zijn de wilde.....
Maar daarbuiten zijn ze ook... hoe verschrikkelijk gestoord moet je zijn om eerst je kinderen te vermoorden, om vervolgens de hand aan jezelf te slaan. Hoe erg moet je leven zijn dat je je eigen kinderen, die niet alleen van jouw zijn, ook geen moeder gunt. Waarom moeten kinderen dood als jij er niet mee kan leven. Hoe gestoord moet je zijn om tot zoiets te komen.
zaterdag 18 mei, 2013
Wirwar bossie
Ik hou ervan, van die oude bossen, warrige bomen, veel hulst, mooie bodembedekkers, veel oud hout, vogeltjes die luid zingen, paden die ineens ophouden....
Waar je met een grote boog omheen moet om een nieuw paadje te maken... lees verder "Wirwar bossie"
vrijdag 17 mei, 2013
Sta toch stil....
Ze moeten soms even geduld hebben die honden van mij. En vandaag is zo'n dag. Geduld moeten ze hebben. Het groen is zo groen dat ik gewoon nog eens omkijk en het nog mooier zie dan daarvoor. Ik wil foto's maken, snap dat dan stelletje snuffelaars....
Maar ze snappen er niks van, volgens mij zijn ze kleurenblind.
Want anders zouden ze gewoon stil staan.
lees verder "Sta toch stil...."Mijn boekje......
Gisteravond na mijn presentatie heb ik de eerste boekjes die ik heb gemaakt verkocht.... ik ging mijn 'kindje' loslaten.
Vanmorgen in mijn mail
'Mooi boekje Grietje!
Het leest zo gemakkelijk en er zit zoveel herkenbaars in…….
Het voelt niet als tekst op papier, maar je beleeft het.'
En dat is dus echt een compliment wat ik even wil delen hier. Ik ben er zo blij mee.