Neneh.nl

Mijn kleine kunstenaars

Posted on | July 24, 2014 | No Comments

IMG_9657

Read more

Stil

Posted on | July 23, 2014 | No Comments

Mijn tranen drogen in de avondzon, mijn hart wordt rustig op de hei….

IMG_9641

Nederland rouwt

Rouw (met dank aan @marnixamsterdam)

Het was avond bij het meer en de lucht kleurde alsof zijn leven ervan af hing. Er was overal paars en roze en geel en oranje, in woeste stille vegen. De mier en de vlinder keken ernaar alsof het de eerste keer ooit was. En eigenlijk was dat natuurlijk ook zo.

“Wat is rouw?” vroeg de mier.

De vlinder keek naar de lucht. Hij schraapte zijn keel.

“Rouw is stilstaan bij de pijn die je voelt om iets dat er niet meer is” zei de vlinder. “Rouw is het vieren van verdriet, aandacht voor iets dat je eigenlijk het liefst voor altijd zou vergeten, maar dat gewoon te erg en te groot en te belangrijk is om zomaar te verstoppen.”

Hij stond op en vouwde zijn vleugels wijd open. De zon keek toe en hield zijn adem in. De lucht keek mee.

“Rouw is een periode waarin je jezelf helpt over iets heen te komen, door er helemaal in te gaan zitten. Op jouw manier.”

De mier dacht na.

“Kun je rouw fout doen?” Hij keek ongemakkelijk. De mier wist niet zeker of hij er geschikt voor was want hij had het nooit gedaan, en zo ja, of er dan iets zou gebeuren. Het leek hem eng.

“Oh nee” zei de vlinder, “oh nee zeg, ónmogelijk! Jouw rouw is jouw rouw. Er zijn geen regels voor iets dat zó persoonlijk is. Het is jóuw verwerking van jóuw gevoel van verlies, en dat moet je dus ook op jouw manier doen. Rouw is niet als een dansje met bepaalde passen die voor iedereen hetzelfde zijn. Rouw, is van jou.”

Hij ging weer zitten en keek de mier aan.

“Rouw is van niemand anders dan degene die het voelt.”

De mier keek naar de grond. Hij had ineens behoefte aan rouw. Zomaar. Voor alles wat hij ooit had weggestopt en toch altijd stiekem met hem meeliep, waarheen hij ook ging. Het moment was daar.

Hij keek naar de lucht, die op zijn manier rouwde. Het was misschien wel de mooiste rouw ooit. Uitbundig, kleurrijk, prachtig. En heel, heel persoonlijk.

Terwijl het voorzichtig donker werd, had de mier voor het eerst in zijn leven tijd voor rouw. Hij sloot zijn ogen en zuchtte diep.

Er was volkomen stil.

Read more

Wild wandelen…

Posted on | July 22, 2014 | 2 Comments

203 - 22 juli

Read more

De mannen zijn terug…

Posted on | July 21, 2014 | 1 Comment

Toen ik de foto maakte.. toen kleinzoon vroeg ‘oma, vind jij het gezellig’, toen dacht ik aan de mensen die, door het neergeschoten vliegtuig, nooit meer hun liefsten terug zien. Ze gingen met vakantie en komen nooit levend terug. Ik kijk mijn schatten nog eens goed aan en zucht….

Telkens sta ik er bij stil. Je wordt wel gedwongen om er over na te denken. Iedere seconde sijpelt er wel nieuws binnen over de ramp, de aanslag, het verdriet, de politiek, de oorlog…. die verrotte oorlogen. Huilende kinderen, huilende vrouwen, huilende mannen…. het lijkt soms of de hele wereld huilt. We kijken allemaal in de loop van het geweer en huilen..

Ik zucht en voel me rijk met mijn grote schatten om me heen. Verder hoef ik niks. Het is goed zo. Ze zijn allemaal terug op hun eigen stek, zijn uitgerust van de vakantie terug en gaan weer aan het werk. Het is goed, dan is het leven goed.

IMG_9596

Als ik mijn iPhone check staan er nogal wat berichtjes in de whatsapp. Schonedochter moest van kleinzoon foto’s maken van iedere slak die ze tegenkwamen tijdens de wandeling. Ze sputterde nog even tegen. Zei dat oma niet zat te wachten op een fotoinvasie van slakken. Maar…. zo zegt kleinzoon ‘oma is toch van de natuur’

IMG_9600

En zo is het maar net.

Read more

Gelukt!

Posted on | July 20, 2014 | 3 Comments

Als je iets heel graag wilt en het lukt maar niet dan kan je echt behoorlijk balen. Want je wilt het graag maar het lukt niet en het frustreert want alles lukt behalve dat. Neem nu een waterkan. Je wilt met alle geweld de bodem eruit. Lukt niet. Op geen manier.

Nee, wat is niet waar. Het lukt prima. Helemaal op zo’n dag als vandaag als je de waterkan node kan missen. Want het stroomt aan alle kanten langs je lichaam. Water… dus moet er ook weer water in.

IMG_9573

Lukt ook wel zonder kan hoor. Ik ben wel vindingrijk natuurlijk en niet voor één gat te vangen. Maar echt, ik dacht niet dat me dit ooit zou lukken en het is toch gelukt.

Dat is pas knap!

Ik geef het warme weer de schuld!
Read more

‘Ik mis jullie tuinstoel nou al’

Posted on | July 18, 2014 | 1 Comment

Dochter was een paar dagen thuis, chillen en babbelen, en van hoog naar laag in de emoties. Jonge vrouwen en hormonen en alles wat daar nog meer bij komt kijken, ik kan er wel een boek over schrijven onderhand. Ik denk maar even terug aan mezelf en die leeftijd. Al zo druk met het gezin, geen tijd voor muizenissen in het hoofd, gaan met die banaan. De kinderen moeten eten, gekleed, gewassen. De muizenissen komen later aan bod en lossen op. Maar de emoties, de hormonen…. ach, jonge vrouwen.
En oude vrouwen ook trouwens. Of er tussenin vrouwen. Hormonen verstoren best veel goed beschouwd. Want net als je denkt dat je alles onder controle hebt begint er weer een te gieren. Dat kunnen ze namelijk. Tegenwoordig gier ik persoonlijk terug. Wapper met de handen, gooi een kledingstuk uit wat ik even later weer aantrek. Maar jonge vrouwen en hormonen en
perikelen en verwarringen in en van en om het leven.

‘Ik mis jullie tuinstoel nu al’, schreef ze.
Maar dat is het natuurlijk niet alleen. Thuiskomen en in een stoel neerstrijken waar je wel in wilt wonen dat is fijn. Maar thuiskomen en in een stoel neerstrijken en van daaruit ook nog wat lekkers te eten en te drinken hebben en een gesprek kunt voeren of gewoon je emoties de vrije loop kunt laten.
Dat zou ik ook missen. Plus de stoel.
Oh nee, ik mis niet de stoel. Die staat hier nog.

IMG_9506

Ik mis de dochter die in de stoel zit…..

Read more

la la la…… nieuwe plannen maken…. la la la…

Posted on | July 18, 2014 | No Comments

IMG_9497
>

Wat toch allemaal…

Posted on | July 17, 2014 | No Comments

Voor we het gesprek beginnen waarvoor ik kom krijg ik een rondleiding langs de beestjes, de uitleg over de kipjes, geitjes en cavia’s. De hond komt voorbij kwispelen en krijgt mij pas in het vizier als ik iets zeg. De oren gaan omhoog, de kop draait bij en hij kijkt mij een seconde aan voor hij eens zich omdraait om mij te begroeten. Dan gaat de hond snel weer verder met rennen en wij beginnen aan ons overleg. Daarvoor zit ik hier.

198 - 17 juli

Maar je kunt het beroerder treffen met de omgeving…..

Read more

Weer begonnen

Posted on | July 16, 2014 | 1 Comment

De vier weken pauze zijn om. Vier weken lang de natuur op een andere manier beleven dan als vrijwilliger bij natuurmonumenten, en dan op een camping van staatsbosbeheer gaan staan, ik kan dat! Maar aan alles komt een eind en zo ook aan de vier weken pauze, mijn vakantie is voorbij, voor de scholen is de vakantie begonnen. De activiteiten voor de kinderen van de basisschool zijn ook begonnen. De natuuractiviteiten bij het bezoekerscentrum zijn begonnen en voor vandaag doe ik de waterbeestjesdag.. Kom maar op met je schepnetje en we gaan het eens ontdekken.

Maar…. wat gebeurt er in de vier weken dat ik er niet ben?

De deur van Drenthe staat open voor WILD. En dan krijg je van dit soort ontmoetingen in de toekomst. In het echt.

IMG_9475

Lijkt me leuk.

Read more

Ik zit te wachten

Posted on | July 15, 2014 | No Comments

Voor mij staat een kop koffie. Rechts daarvan ligt een blocnote met een omgeslagen en leeg vel aan de bovenkant. De letters van het onderliggende vel prikken door het dunne papier heen en toch kan ik het niet lezen. Daar bovenop ligt een mooie pen. Ik let er niet echt op maar denk dat de pen lekker in de hand ligt en ook net zo lekker schrijft. Het is een favoriete pen van de schrijver. Hij is er zuinig op. Ik kijk naar buiten. Het is grijs buiten, geen zon. Het licht komt in streepjes binnen, het is warm. De lamellen hangen als zwijgende getuigen voor het raam. De muren zijn zo neutraal, wit. Zonder opsmuk, zonder afleiding.
Ik drink een slokje van mijn koffie. Zwart. De koffie is zwart. Ik hoor de geluiden uit de anderen kantoren en vanuit de gang. Er worden afspraken gemaakt, een telefoongesprek wordt gevoerd. Het ene verhaal hoor ik, het andere niet. Dan sluit ik mijn oren voor het bijgeluid en is het weer stil in mijn hoofd.
Ik zit te wachten.
Dat hoort er ook bij.
En dan komt hij binnen. Hij snapt er niks van.
De andere helft van de afspraak laat op zich wachten.
Hij gaat bellen. Zijn voetstappen ebben weg, ik hoor geen praten. Ik hoor niets

‘We wachten nog maar even, zegt hij, misschien is ze iets later. Ik hoop niet dat er iets ernstigs is’

196 - 15 juli

Aan de muur in de gang hangt een schilderij. Het past bij het gebouw. Het past bij het wachten. Het hoort bij het leven. Read more

keep looking »
  • Neneh

    Grote mond heb ik natuurlijk .... soms.... Dan bedoel ik niet dat ik de scheur opentrek... Nee, dan bedoel ik dat ik snel iets zeg en later denk... Zoon vertelde dat hij gevraagd was een reportage van Lange Frans te maken... 'Oh, riep ik, doe hem de groeten van je moeder, hij is best tof.' Dus..... ohoh, ik had het kunnen weten Knuffel van zoon en de hartelijke groeten van Frans
  • Admin