Je mag mij niet op de foto zetten!

‘Je mag mij niet op de foto zetten’, roept een ventje van een jaar of elf.
Ik kom van de parkeerplaats afgelopen en zie in mijn ooghoek iets waarvan ik direct al weet ‘dit klopt niet’
Er moet een flinke struik, met takken van een meter of vier hoog, kapot. Er wordt keihard geslagen en het is niet in één keer gedaan dus het slaan op de takken houdt aan. Ik pak mijn telefoon uit de jaszak en wil een foto maken. Helaas lukt het niet in éen keer, mijn telefoon heeft soms nukken en ik moet even geduld hebben. Ondertussen loop ik langzaam naar ze toe. Die foto maak ik niet omdat ik een foto wil van de jongens, het helpt vaak al om ze tot stoppen te dwingen zodra ze weten dat er een camera in de buurt is.
‘Je mag geen foto van mij maken’, zegt het ventje nog een keer.
En ik vraag waar dat staat.
Daar heeft hij geen antwoord op maar ik nog wel.
‘Jij mag de takken niet slaan en de struik kapot maken’.
‘Ik zeg het tegen mijn vader en moeder’.
‘Doe dat, zeg ik, doe dat en dan vertel ik wat jij doet.’
‘Mijn vader en moeder geloven mij!’, is zijn stellige overtuiging.
‘Ik kom uit Duitsland’, roept hij.
Ik vind het wel knap dat je zoiets bedenkt op het moment dat je dingen doet die je niet moet doen.
‘Ga daar dan maar snel naar terug’, zeg ik. ‘Lekker rustig’, denk ik.
‘Ik kom uit België’, zegt het kleinere ventje wat er ook bij staat, een jaar of 6 ouder is hij niet. Mooi voorbeeld krijgt hij wel. En een grote mond opzetten leert hij er ook gelijk bij. Heel fijn allemaal.

Mijn boodschap is duidelijk, van de natuur blijf je af. Daar sla je niet op.
Wij vervolgen onze weg en ik keur ze geen blik meer waardig tot ik hoor….
‘Hoer!’
Zei hij ‘Hoer’, vraag ik aan dochter die naast me loopt.
‘Ja, zei ze.
Ik draai me om en loop snel terug…..

Maar dat was niet de bedoeling. Ze schieten weg tussen de bosjes.

Ik draai weer om en we lopen naar huis.

‘Ben je niet bang, zegt dochter, dat ze je iets gaan doen?’

‘Nee, ik ben niet bang.’

Misschien moet ik het wel zijn, misschien is het beter om mijn mond dicht te houden maar het wil niet meer, ik moet het zeggen. Ik kan niet meer doorlopen, zomaar doorlopen en niks doen….

Dan bedenk ik ineens dat mijn grootzoon en kleinzoon ook in die leeftijd zitten… dat er zoveel verschil is in opvoeding en respect naar mens en natuur…

Wie is de Mol…. 2016

De verdachten: Rop en Annemieke
De hardwerkende prutsers: Tim en Klaas
De ik doe maar wat en vooral voor mezelf: Taeke en Marjolein (en die is er nu uit)
De laat maar waaien, ik kom er wel en dan vooral met m’n neus naar de grond en fijne schoenen aan de voeten…

Tjonge wat een stel zo bij elkaar. Ik heb steeds de indruk dat ze allemaal maar wat doen. Afspraken maken en die het eerste weggooien als het start.

Rop is de naam die je kunt maken met de bovenste rij van het toetsenbord. Het heeft wel iets… aan de andere kant, we zijn op de helft, het moet nu wel langzaam duidelijker worden.

Zo wit als ……

IJzelvrij en straatschaatsen zijn in 2016 al helemaal ingeburgerd in het noorden van het land. De rest van het land had het nakijken, wij glibberden en gleden de eerst week van januari door de straten. Koning Winter hield ons in een ijzige greep, dansende elektriciteitsmasten en code rood. Pak aan, het is winter. Het duurde niet lang, net lang genoeg tot het warm water begon te regenen. Althans, daar leek het op. Het verdween als sneeuw voor de zon. Iedereen erop uit! Dan zie je hoe kwetsbaar je bent, het brood is op, de verse groenten of de zuivel. Er moest ingekocht worden en ‘een voorraadje aangelegd’, zo zei de weerman, er komt een nieuwe periode van winterweer aan’.
Ik vind winter mooi, echt fijn. Heerlijk binnen, lekker warm, wat vogeltjes kijken die van het lekkers in de tuin snoepen. Vogels tellen voor de jaarlijkse vogeltelling. Meer dan 26 mussen in de tuin, snoepend van de zaadjes of een likje pindakaas. Ekster, roodborst, vink en koolmees. Kauwtjes, tortels en de duiven, allemaal eten ze mee en ik tel en geef die telling door. Het is een komen en gaan, heerlijk toch die vrijheid in het vogelleven. Alle tuinen langs en overal een hapje halen. Geen kopzorg over een lege broodtrommel of koelkast. Wat een leven. Alhoewel, het was een slagveld in de tuin een tijdje terug. Dan begin je toch echt achter je oor te krabben, vogel zijn is ook niet alles. De sperwer had toegeslagen. Koolmees was het slachtoffer en hoe toepasselijk, de moord was gepleegd op het hakblok om het hout te kloven. Beelddenkers lezen nu niet verder, dit is teveel. Laten we Koning Winter er maar eens een laagje overheen laten leggen. Er kwam sneeuw en sneeuw bedekt alles. Lelijke dingen, zwerfvuil, hondenpoep, afval van het siervuurwerk wat echt nog overal ligt…. Sneeuw maakt je blij! Want het is schoon, schoon maakt je blij, want het is fris. Dat het glibberig kan zijn nemen we voor lief en weer trekken we er massaal op uit. Niet om een voorraadje eten aan te leggen maar om een voorraadje zon op de bol op te slaan, mooie beelden vast te leggen, te genieten! Koning Winter is aanwezig en wij genieten ervan, genieten met volle teugen want het is snel genoeg weer grauw en grijs. Trouwens, als de sneeuwpret voorbij is zullen we dan samen eens de rommel opruimen die overal in de natuur ligt? Zo jammer dat!

krant

Waarom vieren we de dingen niet?

In een lang gesprek wat niet alleen een interview is maar ook een verdere kennismaking. Hoe is het mogelijk dat de mensen die ik pas op mijn zestigste leer kennen zo binnenkomen in mijn leven alsof ik ze ook al 60 jaar ken. De zelfde emoties en dezelfde passies. Zij is zoveel jonger en doet de dingen die ik had moeten doen maar niet heb gedaan omdat mijn leven anders in elkaar zit.
Het interview gaat over duurzaamheid. Heel breed, hoe sta ik er in. Eigenlijk alles rondom mijzelf en het begrip duurzaamheid. Een mooi gesprek waarin ik ook weer aan het nadenken kom. Hoe is het ontstaan, die Grietje in de natuur, die aandacht voor duurzaamheid. Waar heeft het altijd schuil gehouden of was het er altijd al maar niet doordacht. Ik denk wel het laatste. Dat is het echt wel, het was er altijd al maar niet doordacht. Ik raapte altijd al rommel uit de bosjes en struiken op maar niet doordacht, het had geen naam alleen een ergernis. En een ergernis omzetten in iets positiefs wat wel een naam heeft en waar ik dan ook nog mee aan de slag ga. We praten over grijs en groen en hittestress, we praten over veen en zand en mentaliteit. Over tips en tops, over verbeteren maar hoe. Eigenlijk gaat er best veel goed maar ….

‘Waarom vieren we de successen niet, is het iets Drents. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, is het omdat een Drent gewoon niet houdt van poespas maar vindt dat het gewoon gedaan moet worden? Waarom vieren we successen niet.’
Ik vertel haar van de taart die we in de straat krijgen. Wij krijgen een taart omdat we iets hebben laten zien. We hebben met elkaar gewerkt aan een schone straat. We hebben in Hoogeveen een uitdaging neergezet en nu hoop ik zelf op een vervolg. Niet alleen in onze eigen leefomgeving maar ook in andere straten. Die taart is een aanmoedigingsprijs. Een beloning! Een feestje!
En zo komt het dat aan het einde van de middag de taart wordt gebracht, de foto voor de krant wordt gemaakt en wij met elkaar een taart verorberen.

taartpaint
Waarom vieren we dingen niet? Ik weet het niet. Maar ik denk dat ik het wel vaker wil oppakken. Vieren! Met elkaar.
Vier de successen en vier het leven!

De Schoonste….

Na een wandeling met de hond in mijn eigen leefomgeving (ik ga het liefste met hondebeest naar het bos, maar soms is het niet anders) kwam ik erachter dat mijn handen lang niet konden dragen wat er aan zwerfvuil op de straat en in de bosjes, of zelfs bij mensen in de tuin lag. Afval van vuurwerk, glas van bierflesjes en honderden filters van sigaretten. Piepschuim, snoeppapiertjes, glitters van kerstversiering, plastic dopjes van siervuurwerk, heel veel plastictasjes? En ook een zakje met een hondendrol hoog hangend in de prikkelbosje. ‘Onze straat’ is best schoon te noemen, er wordt regelmatig opgeruimd, geveegd en geharkt. Maar toch, er ligt genoeg. Ik schrijf in de whatsappgroep die we als straat hebben en vraag of er meer mensen zijn die mee willen helpen aan een schoonmaakactie in de straat. Dichtbij beginnen, mijn eigen woonomgeving. Er wordt snel gereageerd, het duurt 24 uur en alles is geregeld, van flyers tot warme chocolademelk en de pers. Kom maar op mensen uit de straat, we gaan aan de slag en hopen allemaal dat er meer mensen zijn die zich betrokken gaan voelen bij de straat. … dat je samen wilt zorgen voor je eigen schone straat, een schone straat woont prettiger!

Vandaag is het zover. Alles werkt mee, zelfs het weer. Geen sneeuw! Dat scheelt wel want met een pak sneeuw zie je het afval niet meer. Nu wel! Het werkt, kinderen zijn ongeduldig enthousiast en willen wel. Hesjes aan, handschoenen aan, prikstok, afvalzak en gaan. Iedereen waaiert een kant op en zo doorlopen we met elkaar de straat van links naar rechts en terug. Veger erbij en vegen maar.
Verbazingwekkend is dat kinderen ‘blad’ ook als afval zien. Dat moet ook opgeruimd. Aan ouders nog een schone taak om uit te leggen dat blad niet in de vuilniszak hoort maar ook prima over de tuin gestrooid kan worden in de winter. Daar zijn plantjes en beestjes weer blij mee. We halen heel wat afval uit de straat. Die straat die eigenlijk best wel netjes is. Die straat waar wij met elkaar wonen! Wij zijn er zuinig op.
We spreken met elkaar uit dat we dit vaker moeten doen, het is goed voor de cohesie, het is goed voor de straat, het is goed voor het milieu. Al dat afval… Zwerfafval staat echt in de top 3 van ergernissen, daar kunnen we toch met elkaar iets aan doen!

Kom op mensen, handen uit de mouwen in je eigen straat. En niet denken ‘ik heb dat niet gedaan’. Een schone straat is fijn wonen, een schone straat is belangrijk voor het milieu, onze toekomst

He was a hero….

Not just for one day.

David Bowie is niet meer. Hij heeft op 69 jarige leeftijd zijn ground control uit handen gegeven. Ground control, het eerste nummer wat in mijn geheugen staat gegrift. Ik was 14 en snapte er niks van maar vond het mooi, bijzonder mooi. Ik zag mezelf met David Bowie in een raket naar ….

Though I’m past 100,000 miles
I’m feeling very still
And I think my spaceship knows which way to go
Tell my wife I love her very much, she knows

Hij was toch wel een van de muzikanten, zangers, die ik mijn hele bewuste muziek leven heb meegemaakt.

He is was a Hero, not just for one day! Hij hing aan mijn slaapkamermuur….