Neneh.nl

Loslaten en vasthouden….

Posted on | July 21, 2015 | 1 Comment

“Als je iets wilt pakken, moet je het heel even loslaten. Als je iets wilt loslaten, moet je het heel even pakken.”

Ik kan geen antwoord verzinnen, ik weet het werkelijk niet. Ik zie twee gekwetste mensen, hoor ze aan en schud mijn hoofd. Hoe is het mogelijk dat er geen ruimte in zit terwijl de een zegt dat er ruimte genoeg is en de ander zegt ik heb ruimte nodig. Wat voor ruimte is dat dan? Letterlijk ruimte in de zin van armslag, verre uitzichten, een weidse blik. Of zit de ruimte gevangen in het hoofd en komt er geen ruimte omdat het loslaten niet gebeurt. Het is zo onwijs lastig om hier een vinger op te leggen. Er wordt zoveel gezegd dat ik de helderheid uit het oog verliest, er is geen wind die er doorheen waait en ruimte maakt voor nieuwe gedachten. Ik weet het niet, ik sta aan de zijlijn en er toch middenin. Waarom doen mensen elkaar toch altijd van die moeilijke dingen aan. Loslaten en vasthouden, niet laten vallen of verstikken. Niet begrijpend wat woorden kunnen doen komen er steeds meer woorden en wat op papier staat loopt niet meer weg. De kreet ‘ik schrijf dus ik besta’ is wel van die orde. Alleen het schept niks, alleen verplichtingen. Kunnen jullie er niet meer uitkomen op het moment dat de eigen muren weer om jullie heen staan. Ook letterlijk, ook figuurlijk. Zodra er weer moeten om de hoek komt kijken. Wat is er nu belangrijker, een filmavond, een concertje hier een concertje daar, een optreden met de band, een tennistoernooi, een avondje uit, wat is er nu belangrijker dan een gevecht om een samen weer een samen te maken. Eentje met wederzijds vertrouwen, liefde zonder lange uithalen, een arm om de schouder, een kus op de mond. Wat is er nu belangrijker in het leven dat zorgen dat de basis in orde is om vervolgens weer een heerlijk weekendje naar een concert te gaan, op te treden, een tennistoernooi te spelen. Als de basis goed gaat dit vanzelf, dan is er ruimte voor alles en meer en kan iedereen vooruit.

Maar nu, nu kan ik geen antwoord verzinnen.

Behalve dan “Als je iets wilt pakken, moet je het heel even loslaten. Als je iets wilt loslaten, moet je het heel even pakken.”

Ik weet geen antwoord, ik weet alleen dat iedereen verdriet heeft en dat dit niet de manier is om de basis te versterken..
Ik wens wijsheid en kracht in woord en daad. Ik wens liefde en vertrouwen voor wat het waard is. Voor wat je ermee doen wilt, ik wens liefde aan de top en jezelf ten dienst om te geven voor je gaat ontvangen. Ik wens alle stress van het leven in de put met de deksel erop. Ik wens ruimte… voor liefde, woorden, wensen en leven.

Leef, leef nu en maak er iets van. Ik kan geen antwoord verzinnen.

Dag 7 Synchroonkijken .. from were I stand

Posted on | May 24, 2015 | 1 Comment

Die opdracht. Waar ik sta. Vanuit waar ik sta.. of gewoon mijn omgeving vanuit waar ik sta. Gisteren had ik al mijn rode crocs meegenomen met de rode opdracht. Vandaag maar niet meer de voeten, schoenen, grond. Vandaag hield ik af en toe de adem in. 4 Jonge merels in de tuin waarvan 2 als echte waaghalzen over de schutting fladderden en 2 anderen nog schichtig rondkeken vanonder het dakje van het insectenhotel. Ook een vogelhotel inmiddels.
Als ze me zouden kunnen verstaan dan hadden ze wel gesnapt dat ze maar beter in dat nestje kunnen blijven zitten…. wel zo veilig.

IMG_6238

Ze luisteren niet, ze volgen hun instinct en dat is ‘erop uit!’

Dat deed ik vanmiddag ook, als gids voor een vriendengroep uit Leiden. Een mooie verdeling in leeftijd, kinderen en volwassenen en niet bekend met het gebied. Heerlijk om dan te gidsen, er is immers zoveel te vertellen en te laten zien. Het was een feestje in het ven… en in het veld.

IMG_0025

Een geniet dag!

Dag 6 Synchroonkijken Rood

Posted on | May 23, 2015 | Comments Off on Dag 6 Synchroonkijken Rood

Rood, de kleur vandaag is rood. Maar ik zit op de kop in de natuur en als er dan uiteindelijk een rood kevertje wordt gevonden zit die direct onder een blaadje, dus voor ik die met de lens gevangen heb… weg. ‘Dan maar niet’, denk ik nog. Zo schiet de dag voorbij… weg.
Maar ineens zie ik het. De enige vrucht met de zaadjes aan de buitenkant. Stippen, op vloer aan mijn voeten, stippen in het vergiet, stippen op de aardbeien… rood!
IMG_9992
Nee, ze zijn nog niet op. Ze zijn wel heel erg lekker.

Dag 5 Synchroonkijken Ogen

Posted on | May 22, 2015 | Comments Off on Dag 5 Synchroonkijken Ogen

Dag 5 met een opdracht die ik direct weer vergeet. Ik heb een drukke dag, ik heb er geen oog voor. Pas als de avondmaaltijd op is bedenk ik dat ik er toch iets van moet maken. Ik moet van mezelf al aan de slag. Dankjewel Else, verslavend is het en het geeft geen rust. Het moet. Ineens moet het.
Mijn oog, mijn eigen oog. Boven mijn bureau hangt een tekening. 44 jaar oud inmiddels. Mijn eigen oog in houtskool. Daarnaast zet ik mijn oog anno nu. Bewerkt met waterloque ….. 44 jaar verschil.

IMG_9928

Het is nog steeds mijn oog. Ik heb er oog voor.

Dag 4 Synchroonkijken Waarde

Posted on | May 21, 2015 | Comments Off on Dag 4 Synchroonkijken Waarde

Dag 4 begint met een mailtje met de opdracht van vandaag. ‘Waarde’
Ik kijk het eens even aan, ik moet er over nadenken. Wat is van waarde als je er bewust over na gaat denken. Wat zou ik grijpen als ik nog één ding mocht grijpen voor het te laat is, wat is voor mij van onschatbare waarde.
Wat zegt encyclo over waarde: “Waarde is een aanduiding voor het belang van iets, met andere woorden, het geeft aan hoe graag iemand iets wil hebben. Dat iets kan onder andere een goed, informatie, een dienst of een recht zijn.”
Ik denk dat mijn lief, gezin, mijn kinderen, kleinkinderen, moeder, zussen, broer en alles daaromheen voor mij van waarde zijn. Onschatbare waarde. Niet anders vast te leggen dan met een ‘snapshot’ waarbij niemand misschien gaat begrijpen hoe waardevol deze mensen zijn. Of je begrijpt het wel en ziet daarin je eigen familie om je heen.
Van goederen… waarde. Zoveel waarde dat ik het altijd wil houden?

Natuur…… voor nu en de toekomst. Dat wij allemaal de waarde daarin blijven zien. Die waarde, de educatie, het verwonderen…

IMG_9792 (1)

Kan iets mooier zijn dan mooi….

Dag 3 Synchroonkijken snelheid

Posted on | May 20, 2015 | Comments Off on Dag 3 Synchroonkijken snelheid

Wat een onwijs moeilijke opdracht. ‘Snelheid!’ Te lastig om zo maar vast te leggen. Daar moet je over nadenken en ik heb met mezelf afgesproken dat ik er niet over na wil denken. Het moet op mijn pad komen. Komt het … dan is de missie natuurlijk weer geslaagd. Maar snelheid vastleggen zonder het in scène te zetten. Ik heb er een hard hoofd in. Ik zie de wolken vliegen, de hagel kletteren, de mensen naar binnen rennen, de bui al hangen. De telefoon gaat vaak en veel en in de tuin bewegen de bloemen snel van links naar rechts, het is geen wiegen te noemen. Een grote vogel verstoord de rust in de tuin en door de snelheid die dan ontstaat vliegt een jonge vogel zich tegen het raam en blijft versuft liggen op de grond, de rest in waanzin weg zien vliegend. Haast, snelheid, alles vliegt voorbij. De boterham is snel gemaakt en even snel gegeten, de boodschappen gedaan, de deuren geopend, het deeg gemaakt. Dat laatste is niet snel gedaan, dat is een trage happening, zelfs het rijzen duurt en duurt. De waterdiertjes worden gevangen, wel duizend kikkervisjes in de emmer. Kinderhandjes versus de kikkervisjes… dat is de snelheid van vandaag.

IMG_9837

Het is nog lang onrustig gebleven… dat spreekt voor zich.

Dag 2 Synchroonkijken stippen

Posted on | May 19, 2015 | Comments Off on Dag 2 Synchroonkijken stippen

Ik ga er niet naar zoeken heb ik met mezelf afgesproken. Ik ga er niet naar zoeken, het komt op mijn pad. Het moet op mijn pad komen. Gewoon omdat het er is en ik het vandaag ga zien. Dus zag ik van alles voorbij komen op internet. Iedereen zag stippen in dingen gewoon vlak voor je neus. Het gekke is dat ik dan met mezelf afspreek dat ik het niet ga zoeken maar ondertussen toch waakzaam ben op de beelden. Zou ik het vandaag nog gaan zien dacht ik aan het einde van de middag… ik ben de was aan het ophangen. Binnen! Buiten regent het pijpenstelen en ik zag de witte was van de buurvrouw al natter en natter worden. Niet die van mij! Dan maar binnen ophangen. Dan maar binnen….. en daar is het. Stippen! Het zit gewoon in mijn schone was.

IMG_9777

Dag 1, Synchroonkijken licht

Posted on | May 18, 2015 | Comments Off on Dag 1, Synchroonkijken licht

Tegen 10 uur reed ik naar huis het donker in. Althans, ik dacht het donker in te rijden maar werd bijna verblind door het licht in de achteruitkijkspiegel van de auto. Uiteindelijk heb ik de auto maar aan de kant gezet om te kunnen genieten van de donkere wolk, het licht van de late zon en de huisjes met hier en daar een lichtje. De dag begon donker en eindigde donker met in het midden…. licht.

IMG_9759

Het zal geen verrassing zijn….

Posted on | May 15, 2015 | Comments Off on Het zal geen verrassing zijn….

De fotolijn op mijn telefoon wordt echt niet alleen gevuld door foto’s die ik zelf maak, soms komt er van alles voorbij. De kleinkinderen, puppy en grote hond, ree, pad, bakje met kikkervisjes, broek, jurk, sjaal, kleurtjes, tekening…
Maar eergisteren was het helemaal grappig. De een fietste door de duinen en moest in de remmen voor een hert.. de ander lag in het struikgewas te wachten tot de jonge dassen zich zouden laten zien… en vangt een reebokje wat lekker ligt te knabbelen in het gras…

IMG_9666

Ik moet wel lachen om die vage foto’s… het brengt mijn fantasie wel op hol.

Heb je nog van die dingetjes…

Posted on | May 7, 2015 | Comments Off on Heb je nog van die dingetjes…

Kleinzoon probeerde mij iets aan het verstand te brengen. Dat valt voorwaar niet mee, mijn hoofd weet een heleboel te onthouden maar als ik een cryptische omschrijving moet begrijpen gaat het mis.
Het ging over krullen en stokjes uit de tuin. Geen lampje ging er branden.
‘Help Nick, waar heeft Noël het over’.
Echt, briljant, samen komen we eruit.
Een week geleden had ik ze laten zien wat er gebeurd met steeltjes van de paardenbloem als je die water legt.
Die bloeien overal bij mij in de tuin dus dat is gemakkelijk. Ik pluk de bloemen met lange steeltjes en maak die open met de vinger zodat er lange stukjes steel tevoorschijn komen. Die leg ik in water……

127 - 7 mei

De rest gaat vanzelf.

En dat wilde kleinzoon duidelijk maken! Daar had hij wil zin in.
Oudste kleinzoon zei ‘ik weet wat je wilt oma’, toen ik zei dat het buiten mooi weer was…..

Hij wilde iets anders dan oma. En dat is ook goed.

keep looking »
  • Neneh

    Grote mond heb ik natuurlijk .... soms.... Dan bedoel ik niet dat ik de scheur opentrek... Nee, dan bedoel ik dat ik snel iets zeg en later denk... Zoon vertelde dat hij gevraagd was een reportage van Lange Frans te maken... 'Oh, riep ik, doe hem de groeten van je moeder, hij is best tof.' Dus..... ohoh, ik had het kunnen weten Knuffel van zoon en de hartelijke groeten van Frans
  • Admin