Die stammen uit de vorige eeuw

De laatste jaren ben ik er niet zo mee bezig, ik vind de tijd zeker gezellig, december, kaarsjes, lichtjes, gezelligheid. Maar niet al die zaken erom heen. Als je niet bedolven wilt worden door decemberdrukte dan moet je je hoofd koel houden en je zeker niet gek laten maken over wat winkels allemaal van je willen (feestkleding, feest-eten, feest….. weet ik het wat als het maar glittert en doet). Het zal me dus een biet zijn. Nee, ook niet waar. Ik heb ook nog met een gezin te maken en met kleinkinderen. Dus ik maak de kerstboom op, hang mistletoe bij de achterdeur, brand kaarsjes, zakken vol, en geniet ervan. Met kaarten sturen ben ik maar gestopt, degene die ik iets toewens laat ik het weten. En heel vaak is de digitale weg daarin een hulp. Ja joh, wat maakt het uit. Ik vind het leuk.

Maar nu, vandaag. Sint is het land uit. Klein mannetje heeft zijn eerste wiebeltand eruit. December is al een week oud en ik duik de kelder in. Op zoek naar de kerstbomen. 11 maanden en 1 week vertoeven ze in de kelder en voor drie weken mogen ze hun feestje vieren in de woonkamer. Lekker warm bij de kachel, lichtjes aan, versieren maar. Ik doe de doos open met de kerstspullen. Een verzameling van meer dan 37 jaar kerstvieren… en als ik langzaam de spulletjes uitstal op de tafel komt er geheid wel een doosje voorbij met iets wat ouder is dan 60 jaar. ‘Kling klokje kling’… met een geschiedenis waar we alleen naar kunnen raden. Hebben de belletjes, pijpjes, toetertjes van glimmend glas met witte versierselen altijd elk jaar in de boom gehangen en in welk huis. Wie heeft er oh en ah geroepen.. wie heeft zich gespiegeld in het glimmende glas? Daar kom ik niet meer achter.

Wat hier hangt in de boom is ongeveer 30 jaar oud. Een patroontje uit een lang vervlogen tijd wat ik toen met naald en draad in elkaar gefröbeld heb. Ze blijven zo leuk, ze blijven prachtig. Jaar na jaar, na jaar.

IMG_4699

Continue reading

Posted in Klein Mannetje, Project 365 2014 | Comments Off

Een verschijnsel

Dat is toch een mooi woord. Verschijnsel. Want dat was het wel natuurlijk, 6 december volle maan, 1 graad boven nul en veel vocht in de lucht. Regen op komst en dan krijg je een verschijnsel.

IMG_4673

Posted in Natuur | Comments Off

Ik ben zo trots op de kind van mij….

Dochter heeft iets verzonnen. Ineens kwam ze er mee. ‘Ik ga naamstempels maken, mam, voor Serious Request‘. Het glazen huis staat dit jaar bijna in haar achtertuin en ze wil er een steentje aan bij dragen. Ik ken haar agenda een beetje en dat staat behoorlijk vol. Voornamelijk met werk en werk en nog meer werk. Ze plaatst begin november een korte boodschap van haar plan op facebook:
Serious Request staat in Haarlem dit jaar! Voor wederom een heel goed doel! Daarom ga ik handgemaakte naamstempels verkopen waarvan de opbrengst zo de brievenbus van het glazen huis in gaat! Deze stempels kun je bestellen door me een privé bericht te sturen voor verdere info!
De stempels kosten 7 euro waarvan 4 euro voor het glazen huis en 3 euro voor de verzending en materiaal.
Lijkt dit je wat, misschien een leuk schoen kadootje of wil je gewoon op een leuke manier Serious Request steunen met een bijdrage, stuur me dan een privé bericht!
En voel je vrij dit bericht te delen

Natuurlijk ga ik dat delen, hoe cool is dat.

Een paar dagen later schrijft ze ‘dit gaat niet werken, niemand wil stempels’.
‘Natuurlijk wel, wie wil dat nu niet’.
Dus ik deel het nog een keertje en dan komt er een berichtje.
‘Carolien heeft een stempel besteld.’
En dan Alina en dan Jannie en zo gaat het door.
‘Ik heb al 70 euro voor SR’
‘Ik heb al 105 euro voor SR’
En gisteren de laatste stand… €255,00

Ik ben zo trots op dat kind van mij. Wie wil dat nu niet? Een leuke naamstempel krijgen en ook nog eens een goed doel steunen. Ik ben zo trots op dat kind van mij……. tot de maan en terug.

Posted in Dus van mij, Familie, Persoonlijk | 2 Comments

De maan betoverde ons allemaal…

IMG_4667

De vorige keer dat ik als gids de volle-maan-huifkar-tocht zou begeleiden hebben we in de middag besloten het niet door te laten gaan. Onweer op komst en je weet maar nooit waar je bent als dat gebeurt. Midden op de heide in de huifkar is dan niet echt een optie. Dus geen tocht. Wel alle voorbereidingen. Herkansing Grietje? Ja, doe mij maar in de herkansing. En dat is vandaag. De hele week houd ik het weer in de gaten. Er vallen geen gaten in het weer, niet in de bewolking. Het is geheel bewolkt, de hele week. Dichte lucht, grijs en grauw. Het komt uit Duitsland zo wordt verteld en het lost niet op, pas tegen het weekend. Dus zie ik een plaatje van een geheel onbewolkte lucht op zaterdag. Ik jubel en hopelijk niet te vroeg. Donderdag grijs en koud, vrijdag grijs en iets minder koud. De zaterdag komt dichterbij en ik hoop en hoop. Al de afgelopen keren dat ik de volle-maan-huifkar-tocht deed was er altijd wel iets met het weer. Geen weer, wind, regen, bewolkt of alleen bewolkt en veel wind. Zou het nu eens gaan lukken? Ga ik zaterdag de maan zien?

Zaterdag, af en toe piept de zon tussen de wolken door en uiteindelijk is het bijna onbewolkt en schijnt de zon me recht op de neus. Ik reis tegen 3 uur naar het bezoekerscentrum. Dan heb ik nog even lekker de tijd om de vogeltjes te voeren en wat te drinken. Het is voor een zaterdagmiddag begin december best wel druk bij het bezoekerscentrum. Mensen genieten van het prachtige weer en van de vogeltjes op de voedertafel. Ze vliegen af en aan.

De mensen die mee gaan over de heide druppelen een voor een binnen en als we willen beginnen zitten ze al in de huifkar te wachten op ons. Dat is wel even lachen want we willen binnen beginnen. Eerst maar eens uitleggen hoe het zit met de maan, de zon en de aarde. Hoe het zit met de volle maan. Ik heb ballonnen opgeblazen die de zon, maan en aarde moeten voorstellen. Kinderen worden gevraagd om mee te helpen zodat de grote lijnen duidelijk worden. De materie zoals wij er tegenaan kijken, onvoorstelbaar complex met zoveel vragen.

We gaan van start, stappen de huifkar in en vertrekken.

Wat we daarna meemaken is niet te beschrijven, we zien de zon zakken, de lucht kleuren, de witte wieven trekken op, ganzen vliegen over, de stilte is enorm, de wereld wordt kleiner en de maan komt op. Bijna net zo rood als de zon ondergaat en wij schieten van de ohhhhh naar aahhhhh… en zijn sprakeloos. Door de bomen schijnt de maan, een kindje begint te zingen ‘zie de maan schijnt door de bomen’, Sint is natuurlijk nog maar net weg…. het is prachtig, meer dan prachtig.

De tocht over de heide duurt twee en een half uur. Meestal vertel ik tijdens de tocht wel een paar verhalen over de maan maar vanavond hoefde dat niet….. de maan betoverde ons allemaal.

Posted in Dus van mij, Natuur | 1 Comment

Eigenlijk wist ik het wel.

De laatste tijd komt het gesprek nogal eens met de nadruk op werk te liggen. Heel veel mensen om mij heen lopen met problemen rondom werk. Zoeken werk, of juist niet, verliezen werk of komen er in om, kiezen omdat er gekozen moet worden maar nooit helemaal naar de zin. Natuurlijk komt dan ook de vraag ‘maar wat doe jij?’. Of zoals afgelopen week ‘aan welke school geef jij les’ alsof op mijn voorhoofd geschreven staat dat ik juf ben.
‘Wat heb jij gedaan’, ook zo’n vraag die regelmatig terug komt. Tegenwoordig zeg ik meestal dat ik natuurgids ben en werk voor IVN en NM en dat ik daar mijn dagen vol aan heb. En dat is het gewoon, ik heb dagen vol werk en ik heb het naar mijn zin. Dat kan omdat de man in huis zorgt voor een inkomen waar we beiden van leven. Hoe anders is het in veel gezinnen waar beide werken en alle andere dingen goed op elkaar afgestemd moeten worden en waar nooit tijd is voor werk zoals ik het doe. Wat is het toch onwijs jammer denk ik weleens. Dat je pas aan vrijwilligerswerk toekomt als je met pensioen gaat. Vooropgesteld natuurlijk dat je zoiets wilt gaan doen. Er is zoveel werk waar geen salaris voor is. Het zou een onbetaalbare samenleving worden als alles betaald moet worden. Toch krijg ik meer vragen voor hulp dan ik aan kan. Het is echt waar dat er zoveel werk verzet wordt door vrijwilligers en dat er nooit genoeg handen zijn. In mijn woonplaats is de werkloosheid hoog, vooral onder de laaggeschoolden. Ik ken ze niet, tenminste niet bewust. Maar als ik ze zou kennen dan ging ik ze vragen om met mij buiten aan de slag te gaan. Er ligt zoveel werk dat we nu met kleine stapjes uit kunnen voeren met heel weinig mensen.
Gelukkig komt er, ondanks dat er weinig handen zijn, heel wat van de grond want afgelopen dinsdag plaatste ik een oproep op facebook om mee te komen helpen in het park. “De wilgen zijn gearriveerd en willen graag de grond in.” Dan komen er toch heel wat kinderen en volwassenen op af. En zien dat er gewerkt wordt spoort ook weer aan om mee te gaan doen. Een andere oproep die ik in mijn mailbox kreeg was die van een omliggende gemeente. Honderd kinderen komen helpen om struiken en bomen te planten, wij zoeken begeleiders. Dat wil ik wel en zo ga ik daar op vrijdag aan de slag. Samen met zoveel anderen. Belanghebbenden, leerlingen, de burgemeester en leerkrachten. Handen uit de mouwen en met elkaar een klusje klaren

332 - 28 nov

Continue reading

Posted in Dus van mij, Project 365 2014 | Comments Off

Iets met natuur

De leerlingen van, groep 5/6 en 7/8, centrumscholen ‘Villa Kakelbont’ en ‘Juliana van Stolbergschool’ doen mee aan een workshopcarrousel. Koken, sport en natuur. IVN verzorgt het natuurgedeelte. En hoe doe je dat in het centrum? Het park wat tussen beide scholen ligt is ongeschikt om natuuractiviteiten in uit te voeren. Er liggen meer hondendrollen dan dat er struiken groeien. Dat is geen optie. Tijd om te reizen is er niet en dan blijft er alleen een binnen activiteit over. Dat is jammer maar ook wel in te vullen. We gaan aan de slag met het maken van mandala’s met natuurlijk materiaal. Het is iets waar sommige kinderen iets mee hebben en sommige helemaal niets. Maar dat is ook met sport en koken zo dus we hopen dat ze uiteindelijk allemaal aan hun trekken zijn gekomen. Er wordt serieus gewerkt aan de opdracht. Eerst op papier en daarna met zaden, takjes, bladen, bessen, bloemen etc. Wij worden er heel blij van. De creaties zijn echt zo leuk.
En wat betekent IVN vragen we aan het begin van de les en ook weer aan het eind. IVN….. dat is iets met natuur!

Het doel van de workshopcarrousel is om de kinderen die in de zelfde wijk wonen samen aan het werk te zetten. Ze zijn allemaal gelijk, ze gaan alleen naar verschillende scholen en komen elkaar overal tegen. Dan is het toch fijn als je elkaar op zo’n manier leert kennen.

Het resultaat van drie weken, zes workshops. Een kleurrijk geheel!

IMG_4197

Posted in Dus van mij, Natuur | Comments Off

Kopje thee

‘Nee, ik doe het wel.’ Ik zeg dit op zondagavond tegen de man in huis, hij kan zo naar zijn werk vertrekken en ik zorg voor hondebeest. Ik neem een kopje thee, het is nog donker en in de kamer helemaal niet koud ondanks dat de kachel nog niet brand. Ik neem nog een kopje thee en eet mijn ontbijt. Het is stil in huis, de geluiden van buiten blijven ook buiten. Ik zie een buurman met 2 kleine schooltasjes lopen. Er komt een glimlach om mijn mond, die tasjes worden nagebracht. De kindjes zitten al in de klas en de dan kom je erachter dat de tasjes met de fruithap nog in de gang liggen, thuis. Herkenbaar, vandaar de glimlach. Ik doe de gordijnen achter ook open en het lampje boven mijn toetsenbord uit. Het licht komt binnen, het wordt een mooie dag. Ik zie aan de lucht dat de zon als een vuurbal omhoog komt, mijn horizon naar de zon wordt verspert door de huizen in de omgeving. Het duurt nog wel even voor ik de zon echt kan zien. Ik wacht er niet op en sta op om mijn schoenen aan te doen, mijn sleutels eerst maar eens zoeken. Telefoon in de broekzak, hondebeest staat al bij de deur, hij is ongeduldig.
We rijden in de auto naar het bos en daar neemt de natuur al mijn gedachten op. Ik loop een uur en als ik thuis kom voel ik me uitgerust, nog meer als van het nachtje slapen waarbij ik het veel te warm had en waardoor ik onrustig siep.
Buiten, in het bos, de neus achterna en dan achterom kijken. Dat zie ik later terug als ik de foto’s van de camera haal.

IMG_4297

Dan geniet ik nog even na.
En een dag later ook nog. Als de zon zich niet laat zien en het lang duurt voor de lampjes in de kamer uit gaan. Eind november, daar heb ik het over. Nog heel veel blaadjes aan de bomen, vlinder en libel worden nog gespot.
Natuur, ik geniet nog even na.

Posted in Dus van mij, Natuur | Comments Off

Leven en laten leven

Respect is het toverwoord, respect waar het allemaal om draait. Of is het liefdevol omarmen en respect. Maar liefdevol raakt je hart en respect is een waarde die je zelf aan het leven geeft. Ik zou niet gedijen in een omgeving zonder liefde en ik gedij ook niet in een omgeving zonder respect. Echt niet. Ik maak genoeg mee om er onderhand een boek vol over te kunnen schrijven. En wat ik meemaak dat maakt een ander ook wel mee. Ik sta daarin heus niet alleen. Misschien wel in hoe ik het beleef, hoe ik erin sta. Een ander haalt misschien de schouder op en ik begin te denken ‘verbeter de wereld, begin bij jezelf’ Toch heb ik respect. Soms diep respect.

Ik loop naar het theater in de buurt, dwars door de straatjes waar veel avond en nachtelijk activiteiten te vinden zijn. De eettentjes, de restaurantjes en kroegjes. Ik loop erlangs en zie gezelligheid binnen. Kaarsjes aan, lekker eten, gezellig wat drinken, met elkaar babbelen. Het kan zo fijn zijn. Ik loop door en zie in de verte het theater. ‘Het is er druk, denk ik, drukker dan gisteren.’ Heel veel fietsen staan op een rijtjes voor het gebouw naast het theater. Die ruimte is gesloten en het is er donker. Ik zie een paar kinderen, één meisje en twee jongens. Jonge kinderen. Tussen de 10 en 13 jaar schat ik zo in. Ze duiken op uit het niets en op afstand zie ik aan de houding dat het niet helemaal koosjer is. Het voelt gelijk niet in orde. Ze gaan bij elkaar staan bij een fiets en dan zien ze mij aankomen. Ze lopen een stukjes door en gaan weer dicht bij elkaar staan. Ik zie lampjes heen en weer gaan. De handen in en uit de jaszakken. Rode lichtjes en witte lichtjes…. Fietslampjes denk ik gelijk. ‘Kom jongens’, zegt het meisje, als ik dichterbij kom. Ze lopen mij voorbij en ik blijf staan en kijk ze na. Ze blijven ook staan en vragen of er iets is. Het klinkt als een waarschuwing. ‘Loop door en bemoei niet met mij’. Ik loop door en als ik omkijk zie ik ze weer bij de fietsen staan. Het is donker, ik loop door en ga naar binnen.

Maar dat terzijde.

Het gevoel van ongemak wat ik voel bij kinderen die op tijdstippen buiten zijn waarbij ze binnen horen te zijn, het gevoel van ongemak als een 12 jarige mij aanspreekt op een toen van ‘waar bemoei jij je mee’.

Ik kom er weer op terug. Want we glijden af. Het woord respect heeft z’n beste tijd gehad, het is een uitstervend woord.

Posted in Dus van mij | 1 Comment

Wat ik vandaag gedaan heb?

Vandaag heb ik voor een groep mensen een presentatie gegeven over de cursus Tuinreservaten. Dit jaar heb ik deze cursus voor het eerst georganiseerd en gegeven. Niet alleen maar met een collega. Het was leuk om te doen, ook best lastig af en toe maar doorgaans was het leuk. Je weet van te voren ook niet echt wat voor cursisten je in de groep krijgt. Dat is toch wel heel erg bepalend voor de sfeer. Alle wensen voor diervriendelijk tuinieren kunnen ook verschillen. Dat heeft ook met de eigen tuin te maken. De ruimte die je daarin hebt of die je wilt creëren. Uiteindelijk duurde het wel heel lang voor de cursisten hun certificaat te pakken hadden want door ziekte en slecht weer werd de laatste activiteit uitgesteld en uitgesteld. Toch is het gelukt en willen we dit nogmaals aan gaan bieden bij ons. Maar ook elders in Drenthe zijn mensen aan het zoeken naar de juiste format. En samenwerking is hierin een mooie iets. Dus, uitleg over de cursus. Grietje wil jij dat doen?
Zo kwam het dus dat ik de hele middag onder de pannen was. En het begon met koffie en thee en een prachtig cakeje.

319 - 15 nov

Ik kon er trouwens heel goed afblijven. Het leek me zo zoet… dan haak ik af tegenwoordig. Maar het zag er wel geweldig prachtig uit. Continue reading

Posted in Project 365 2014 | Comments Off

Denk erom, het moet hufterproof zijn.

Binnen warm en gezellig, buiten koud. Die tijd komt er onherroepelijk aan. Na een hele warme natuurwerkdag op 1 november richt IVN nu de pijlen op het Midwinterfeest wat we samen met de activiteiten commissie “Steenbergerpark Leeft” op willen zetten. Dan zitten we tijdens de voorbereiding al met rode wangen want stel je voor dat er sneeuw ligt op 20 december. Eerst toch nog even over de geweldige 1 november, waarbij de mouwen flink zijn opgestroopt. Met elkaar hebben we een start gemaakt met de speelnatuur in het Steenbergerpark en rondom het IVN Struunhuus zijn heel veel bosjes gesneuveld om straks ruimte te maken voor een bloemrijk gebeuren zodat bijen en vlinders net zo blij worden van ons als wij van hen. Dat is ook nog wel iets wat we graag met iedereen die groen een warm hart toedraagt willen delen natuurlijk. Het idylleteam is op bezoek geweest. Ik zie je denken, een idylleteam, wat mag dat dan wel zijn. Het idylleteam bestaat uit een kleine groep mensen die werkzaam zijn bij de vlinderstichting (http://www.vlinderstichting.nl).
Wij, IVN Hoogeveen, in samenwerking met de gemeente Hoogeveen, de natuurvereniging Zuidwolde, de imkervereniging de Heidebloem en andere betrokkenen hebben een aanvraag ingediend bij de vlinderstichting voor een idylle. En een idylle is een grote bloemrijke plek voor vlinders, bijen en mensen. In januari horen wij of de aanvraag gehonoreerd wordt. Dat is dus nog even spannend, net zo spannend als de werkzaamheden die we verrichten rondom ons Struunhuus. We barsten zelf bijna uit onze voegen, zoveel ideeën als er boven komen borrelen als we met elkaar in gesprek gaan.
Een van die ideeën is om samen met de activiteiten commissie “Steenbergerpark Leeft” een Midwinterfeest te organiseren, als laatste grote activiteit van dit jaar, voor iedereen die het leuk vindt. Stel je voor, sneeuw op de hellingen, terwijl de midwinterhoornblazer je kippenvel bezorgt…
In de vergadering over dit onderwerp gaat het er warm aan toe. We proberen te bedenken hoe we mensenharten blij kunnen maken, met elkaar in contact kunnen komen en van elkaar kunnen leren.

IMG_3203
Wat pas ook in het IVN Struunhuus aan de orde was, de werkgroep Speelnatuur had een vraag aan de buurtbewoners rondom het park. Van harte welkom op de informatieavond, meepraten, meedenken en elkaar versterken in positieve zin. Er kwamen betrokken buurtbewoners op af en mensen met bedenkingen. Want waar is iedereen bang voor? Voor de jeugd, die maakt alles kapot, die maakt rommel, die is lastig. Bij alles wat ik bedenk klinkt er in mijn achterhoofd altijd het stemmetje ‘denk erom, het moet hufterproof zijn’. Het legt mijn creatieve geest plat denk ik wel eens. Altijd rekening houden met kwade zaken is echt niet fijn. Maar het is niet van nu, het is er altijd al geweest. Wij zijn allemaal jong geweest en hebben ook in meer of mindere mate kattenkwaad uitgehaald. Het is de zorg van de volwassene, de angst dat dingen die we gaan maken stukgemaakt worden. Het is goed die zorg uit te spreken, maar laat het ons niet verlammen.

Zo maken we dus nieuwe plannen en bij al die plannen houden we ons voor ‘Waarom vinden wij het belangrijk?’, ‘voor wie doen we dit?’ Op die manier houden we onszelf scherp, we focussen ons op een buurt die op een respectvolle manier met elkaar en met de natuur omgaat. Mark Tuit schreef in zijn laatste column over verwonderen en met verwonderen wil ik eigenlijk ook wel eindigen.

We hebben in de maand oktober elke week jeugdactiviteiten aangeboden. We maken vrienden, kleine mensen die zich zo blij voelen in ons Struunhuus. Wij verwonderen ons iedere keer weer over het simpele, iets zo dichtbij, een kleur, een geur, een smaak, een thee door de kinderen zelf gemaakt. Ik ben maar een heel klein onderdeeltje van dit grote gebeuren maar ik verwonder mij telkens weer over de blijdschap bij kinderen.
Wat is IVN ook alweer: Instituut voor natuureducatie en duurzaamheid. IVN heeft een doelstelling, lees maar eens op de website: https://www.ivn.nl/afdeling/hoogeveen/organisatie
Tot 20 december natuurlijk, op het midwinterfeest. Blijf je verwonderen…

Column 14 november HC

Posted in Dus van mij | Comments Off