Op de achterbank

‘Mag ik de telefoon, oma, ik moet even iets opzoeken. Het zit nu in mijn hoofd’.
‘Wat wil je opzoeken, zeg ik, mijn telefoon zit ergens maar ik kan er nu niet bij’. Ik zit achter het stuur en de telefoon is niet binnen handbereik.
‘Wat betekent illuminatie, weet jij dat dan?’
‘emh… illuminatie van illusionist?’
‘Nee, gewoon illuminatie’.

Stilte valt.

Hij weet het niet en ik nog minder. Het gaat de hele middag al van links naar rechts met teksten en woorden dus dit woord kan er ook nog wel bij.
Als ik stop en volgens kleingrootzoon gelijk even iets anders kan doen vraagt hij nogmaals om de telefoon. ‘Ik moet het opzoeken oma, op wikipedia’.
Even later leest hij voor ….. op de achterbank.

Illuminaten (ook Illuministen of Illuminati) is de aanduiding voor verschillende historische ‘geheime’ genootschappen. Het oudst bekende hiervan is het Spaanse genootschap Alumbrados (letterlijk: de verlichten). Deze groep hield zich in de 16e en 17e eeuw bezig met het innerlijk leven en de mystiek. Hiernaast bestond er in Frankrijk een groepering die onder invloed stond van Arabische mystiek, het werk van Erasmus, de moderne devotie en het quiëtisme en die antihiërarchische ideeën aanhing. Deze groeperingen kwamen vanaf 1527 zwaar onder vuur te liggen door de activiteiten van de inquisitie. Velen werden vervolgd, net zoals de Tempeliers en de Katharen. De bekendste Illuminaten zijn lid van de door Adam Weishaupt in het leven geroepen “Orde der Volmaakbaren”. Tot deze groepering behoorden onder andere Herder en Goethe.
De oorsprong voor de naam Illuminati is onduidelijk. In het Latijn en Italiaans betekent Illuminati ‘de verlichten’.

Ik luister met stijgende verbazing naar de moeilijke woorden die grootzoon uitspreekt en moet lachen als hij groeperingen als groepe-ringen uitspreekt. Het duizelt mij, en aan het einde van het voorlezen ben ik het spoor compleet kwijt. Ik moet denken aan de Da Vinci Code, heerlijk verwarrend maar ook uitermate boeiend. Nu vind ik een illuminaat … ehm, niet zo boeiend. Wat kan ik ermee anno 2016 en wat moet kleingrootzoon met deze informatie en wat nog boeiender is, hoe komt hij erop.

Met de handen aan het stuur en mijn blik op de straat vraag ik ‘En, ben je nu wijzer? Snap je er iets van?’
Vanaf de achterbank klinkt een zucht en een ‘nee’

‘Het woord lijkt op illusionist, maar is het niet’
‘Het is een moeilijk woord, en dat is het wel’, zeg ik

‘Ja, zegt kleingrootzoon en daarmee is alles gezegd!

Onze dochters

Een kwart eeuw geleden stond ons leven volledig op de kop. Vol verwachting was het hele gezin, 2 zonen, 1 dochter, vader en zwangere moeder. Ik dus. Zwanger van ons vierde kind. En die zwangerschap ging op het einde mis. Helemaal mis. De verwachting was 15 mei, het werd 5 april. Gaby werd dood geboren en daar stonden we dan. Een kwart eeuw geleden. ‘Of ik er nog wel aan denk’, vroeg lief gisteravond. ‘Als het voorjaar wordt, altijd. Als de narcissen bloeien, altijd, als ik ….  ‘

IMG_7081

De tijd dat het pijn deed, die is allang voorbij. De tijd dat ik overal rekening mee hield en toch iedere keer weer zo geraakt werd door het onverwachte. Een geluidje, een geur, een zwangere buik, een trotse moeder met haar baby, die tijd moest ik door en alles moest een plek krijgen hoe lelijk het ook was. De kamer die met liefde was ingericht zou leeg blijven. En wat te denken van alles wat je als ouders meemaakt met de rest van het gezin. Iedereen verwerkt het toch op eigen wijze. Verdriet kun je zien of niet zien. Verdriet kun je uitspreken of wegstoppen. Verdriet kun je niet vangen in een vangnet dat leven heet. Het is vooral gaan….

Onze dochters, ze zijn er wel. Twee dochters. De een voor altijd in ons hart, de ander aan de telefoon, in de post, de appjes, de logjes, de samen vakanties, de dagjes uit, de gesprekken, de tranen, de lach. Beide dochters worden genoemd alleen het uitleggen geeft altijd een schok voor degene die het uitgelegd krijgt. Dat hoeft niet maar het zou mij net zo vergaan. Dat zijn dingen die je niet wilt horen, niet verwacht.

Dochter, lieve dochter, het zijn niet de gemakkelijkste jaren geweest voor jou. Een zusje was voor jou meer dan welkom. Maar nu, 25 jaar later, denken we aan haar en weten we dat het zusje voor altijd een zusje zal blijven en nooit een andere plek zal krijgen in ons gezin. Ze is onlosmakelijk verbonden met ons gezin en voor eeuwig in ons geheugen gegrift. Zelfs bij de jongste die na deze ervaring zijn opwachting maakte. De wens, een kinderwens laat zich niet zomaar aan de kant drukken.

Het was alleen niet dat zusje. Die wens. Dat is voor jou het moeilijkste geweest, dochter. Op jonge leeftijd accepteren dat het in het leven niet altijd gaat zoals je wenst is best ingewikkeld en kan een stempel drukken op de ontwikkeling die je doormaakt. Ik ben heel trots op jou, meer dan trots omdat je het hele leven regelmatig op de kop hebt staan, omdat leven soms zo vreselijk ingewikkeld is en je altijd zegt ‘het komt goed hoor, uiteindelijk komt het goed.’

Dat is de spirit die onze dochter heeft! Uit het mooiste hout gesneden.

En daarom denken we vandaag 25 jaar terug…. omdat de narcissen bloeien……  .

Onze zonen

Ze zijn inmiddels geen kleine mannen meer, het zijn kerels die stevig in de schoenen staan. De Liefde kan ze van de sokkel halen maar verder kunnen ze bergen verzetten en doen ze dat ook. Is de oudste altijd bezig om voor het bedrijf, waar hij deel van uitmaakt, de beste verkooptechniek in de strijd te gooien, met geduld, heel veel geduld proberen de koper ervan te overtuigen dat ze bij hem moeten zijn. Is hij voor zijn gezin een belangrijke schakel naar alles wat daarin gebeurt. Opgroeiende kinderen, allebei een baan, het is een periode in je leven die heel zwaar is. Je kunt geen dag verzaken, dan verlies je iets waar je geheid spijt van krijgt. Zoon ook, hij moet aan het werk! Met zoon kan ik praten over het boerenleven, de manier van ‘boeren’ en de machines die daar zo bij gebruikt worden. Waarom de een kiest voor een megastal en de ander biologisch wil boeren. Dat boeren elkaar vreselijk dwars kunnen zitten en dat het echt geen ‘vetpot’ is anno 2016. We praten over de zaken die raken en merk zelf heel erg dat zijn opvoeding zo anders is geweest dan die van onze jongste zoon. Het is gewoon bewezen, staat beschreven in de boeken, de oudste in de kinderrij is het proefkonijn in het gezin. Daar kun je nog zoveel boeken over lezen, oudste zijn is gewoon vechten voor wat je waard bent. Dat hebben wij in onze eigen jeugd ook zo gevoeld en meegemaakt.
Zo is tweede zoon bezig in zijn eigen bedrijf. Met fotografie en film, muziek en creativiteit maakt hij het leven van zichzelf en ook de klant iets mooier. Een tevreden klant is een tevreden zoon. De tweede in de rij stond al jong op eigen benen. Niet als baby, dat duurde even voor de benen ontdekt waren maar toen het eenmaal zo ver was, was er geen houden mee aan. ‘Ik kan het zelf wel’, moet zoon gedacht hebben en hoe lastig dat ook was, voor mij als moeder, ik heb geprobeerd er ook voor hem het beste van te maken. En niet alleen ik. Als ouders hebben we klaar gestaan waar nodig. Verhuizen, verslepen, schoonmaken, schilderen, vloeren leggen…. Van A naar B, van A tot Z en van A naar H. Steeds verder van de geboortegrond, steeds dichterbij een droom die ‘een eigen bedrijf’ heet.
Geluk in de liefde.. laat het maar gebeuren, we gaan het zien. Ik wil het meemaken toch. Ja, ik wil het meemaken.

IMG_2972

Jongste zoon… hij werkt en ontwikkelt zich als iemand die stevig in de schoenen staat. Hij houdt niet van gedoe, kiest niet de moeilijkste weg en zal er zeker niet teveel woorden aan vuil maken. Hij trekt zijn eigen plan en denkt op zijn eigen wijze na over een toekomst. Hij zoekt woonruimte voor hem en zijn vriendin en kijkt vooral naar ruimte. Ruimte om fijn in te leven. Denkend aan de toekomst… jongste zoon staat goed in het leven. Een vaste baan, kansen om te groeien en hij is nog zo jong en flexibel en kan breed ingezet worden. Dat is de toekomst van de jongelui. Meer dan ooit moeten zij van veel markten thuis zijn want als je ooit 1 kunstje hebt geleerd en daarbij hebt gedacht dat je dit wel uit kunt zingen tot je pensioen dan heb je het mis. Trouwens dat pensioen halen is al een hele kunst tegenwoordig.
Hoe onze zonen ooit die status gaan halen is best wel een raadsel, met iedere regering die er tegenwoordig is worden zekerheden steeds meer afgebroken. Zekerheden zijn dus niet te betalen, dat blijkt maar weer.

Onze zonen. Alle drie verschillend, alle drie zorgzaam en alle drie met de voeten stevig op de grond.

Alleen de liefde kan ze van de sokkel halen. Alleen de liefde kan ze rechtop door het leven laten gaan.

Ik ga het zien, ik wil het meemaken. Laat onze liefde voor de zonen helpen om voor hun eigen liefde te gaan zorgen.

Bosanemoon en holwortel

Thijsse’s hof, doe mij een plezier en neem me mee naar deze tuin. Hier waart de geest van Thijsse door het groen. Al heel lang weet ik van J.P.Thijsse en pas vorig jaar ben ik voor het eerst in de tuin geweest van deze man. Inmiddels allang overleden en zijn nalatenschap wordt streng bewaard door de vrienden en donateurs.

Het pad wordt omzoomt door allerlei stinsenplanten, de geur van daslook vult de lucht, een paartje meerkoeten is druk met het nest en elkaar. De zon schijnt over de grote hoeveelheden holwortel en bosanemoon. De natuur ontwaakt, de kikkers zoeken de waterkant en dan komen de wolken binnen drijven en trekt de wind aan.

DSC07588

En in het heideveldje bloeit de stekelbrem..

Tot de volgende keer.

op zekere hoogte…

Ik sta op een wiebeltrappetje en zie op het dak een prachtige korstmos waar mijn ogen niet vanaf kunnen blijven. Je ziet het niet als je op de grond staat, misschien ook wel, maar het was mij niet opgevallen. Nu sta ik er met de neus bovenop en ik probeer met de handschoenen aan in mijn jaszak te grabbelen om op die manier de telefoon te pakken te krijgen. Een foto maken is het enige wat ik kan bedenken. Dit wil ik vangen met de camera. Ondertussen denk ik aan Bernhard de Vries die al die prachtige kleine wondertjes uit de natuur vastlegt met pen en potlood. Bernhard kan helemaal vol vuur vertellen over de kleinste zwammetjes en hij weet meteen ook alle namen feilloos aan ons mee te geven. Zo staande op het wiebelige trappetje denk ik daar aan. Op het moment dat ik de telefoon eindelijk uit mijn jaszak heb gefrunnikt gaat die over. Even weer terug naar de aarde. Alhoewel ook niet helemaal, ik hou me even vast aan de dakrand.

hc april

Dochter belt. ‘Wat ben je aan het doen?’ Niks meer dan een vraag die ze altijd zal stellen. Dan weet ze of ik tijd heb voor een gesprek. Ik vertel haar dat ik op een wiebeltrappetje sta en dat ik net een foto wilde maken van een wondertje uit de natuur. Ze schiet in de lach, ‘ Waarom sta jij op een wiebeltrappetje?’ Dan bedenk ik dat het natuurlijk ook wel raar overkomt. Uitleggen dan maar. Het is vandaag NLdoet bij ons Struunhuus en ik ben bezig de buitenboel op te poetsen. De emmer staat op de grond, de handschoenen zitten aan de handen, de trap moet ik steeds verzetten en je kunt heel goed zien waar ik ben gebleven, het Struunhuus is vies geworden in de winter. Dat ben ik dus aan het doen. Ik kijk eens om me heen als dochter begint te praten. Ik hoor gegiebel van twee lieve meisjes die, met te grote handschoenen aan, proberen met een schep zand in een kar te scheppen. Er valt meer zand naast de kar dan in de kar en dat is op de een of andere manier hilarisch. Als ik me omdraai zie ik een viertal mannen druk met het planten van meidoorn en esdoornhaag. Een samenwerking tussen personeel van Domesta en inwoners van het AZC in Hoogeveen. Samenwerken zoals samenwerken bedoeld is. Aan de taal wordt gewerkt en er wordt vooral veel gesproken over de thuissituatie. Ook het vuil op het houtwerk van het Struunhuus leverde al wat herinneringen op bij deze mannen. Over hun thuis in Allepo, hoe het daar vuil werd van alle auto’s die er rijden, of misschien moet ik wel schrijven ‘reden’ want dat het land in oorlog nog die welvaart geeft is maar de vraag. Het land is kapot, de mensen vluchten niet voor niets. Auto’s zijn ‘very cheap’ en ‘fuel’ ook. Het is anders dan in Nederland. Ze vertellen over hun gezinnen, hun hoop op een toekomst. Ze hebben lol aan het werken in de natuur. Dochter vertelt en vraagt en ik geef de antwoorden. Kijkend naar de mooie kleuren op het dak en luisterend naar alles om mij heen. De zanglijster die de hele middag aan het fluiten is, de koolmeesjes die de nestkastjes inspecteren.
‘Is het tijd voor koffie’, hoor ik ineens.
De emmer sop blijft even staan, de trap gaat aan de kant, handschoenen uit en lekker koffie drinken.
Samenwerken, wie heeft dat woord bedacht?
Het werkt namelijk heel goed!

Het doet pijn

Mijn ogen worden steeds groter bij het lezen van het verhaal, er ontsnapt een zucht die de energie omzet in boosheid. ‘Is ze nu helemaal gek geworden, wat is dat voor een mens die dit soort dingen doet en het ook nog eens op schrijft en deelt met ons allemaal.’ Dat we het allemaal maar weten. Het doet pijn. Ik lees en zie het gebeuren. Het vragen om naar binnen te mogen, of om iets te mogen eten. Gewoon om naar bed te mogen gaan met een lampje aan en de deur open. Nee, bruter dan bruut. Blijf jij maar buiten, scheer je weg.
Ik krijg er kromme tenen van. Ook van de borden die langs de weg staan. AZC weg ermee..
Ook van de uitspraken die hier en daar gebezigd worden. Ik schaam me ervoor, het is vreselijk. Het gaat over mensen en het is nog of het over … ja waarover eigenlijk.

Lees Sylvia Witte haar roep om straks op 4, 5 en ook niet op 6 mei. Geen één minuut stilte meer, maar twee minuten oorverdovend protestkabaal. Anne Frank kan ook de pot op! Dat is verleden tijd. Het is 2016 en we hebben nu Ayan Kurbani, die al onze tekortkomingen symboliseert.

Omdat het moet… staat er boven. Het doet pijn vind ik. Heel erg pijn.

Omdat het moet

Gewoon, omdat het moet!

Wie is de Mol

Dus is het Klaas, dat had ik goed.
Maar Tim had ik niet als winnaar gezien, ik vond het hem een chaoot… dat was dus uiteindelijk zijn kracht. ‘Hij doet maar wat’, dacht ik.
Maar ondertussen let hij heel goed op.
Met succes!

En nu, nu zeggen ze allemaal dat het te gemakkelijk was.
Denk ik nu ook, ik had het namelijk nog nooit goed 😉

En nu ineens wel.

Die Klaas, die Mol

Ontmaskeren

Vakantie en dagje thuis omdat de kleinkinderen gewoon lekker vrij zijn en een dagje naar Oma wel zien zitten. Dus ‘boe’ komen ze binnen en de stemming zit er gelijk goed in. Grootzoon heeft gelijk de Donald Duck te pakken en is voorlopig even zoet. Kleinzoon duikt op de bank met zijn knuffels en een spelletje op de iPad. Lekker rustig zo, ik maak eerst af waar ik mee bezig was. Dan is het al snel tijd voor koffie en de koek. Altijd het zelfde liedje, altijd goed. Ze vragen niet eens of ik iets anders in de trommel heb. Dus is het goed.
‘Wat gaan we doen vandaag?’
‘Wat wil jij doen’, is gelijk het antwoord met een vraag terug.
‘Dat wordt een makkie!’, denk ik opgewekt.
De kids losscheuren van hun bezigheid en doen waar oma zin in heeft.
Het is tenslotte lente in de tuin en bij de voordeur. De zon schijnt uitbundig, de lucht is uitermate blauw, de lente lacht ons toe.
‘We gaan strunen’, zeg ik.

Vervolgens duurt het nog wel even voor alle acties zijn uitgevoerd. Laarzen aan, laarzen mee, schoenen aan, schoenen…. ‘nou ja, ik neem de laarzen wel mee, doe de schoenen eerst maar aan.’ Dat is er gaande.

In de auto ben ik de chauffeur en gelijk de jury want ze gaan rappen.
De liefste liedjes komen voorbij. De vieste liedjes ook trouwens. Ik ben de jury. Best lastig wel, ik kan de koppies niet zien en ik hoor soms dingen waar ik een koppie bij wil zien.

We strunen langs paden, over gras, door modder. Koekeloeren in het water of er al beestjes wakker zijn en vinden een vervelling van de ringslang. Zij spelen een uur een spel waar ik niets van snap maar waar ze heel veel plezier mee hebben. Ik zit in de zon, op een stronk en zie de bijtjes om me heen zoemen. Zo in het het zonnetje wordt alles wakker en krijg ik slaap. De omgekeerde wereld maar wel lekker zo met de neus in de zon.

Dan komen ze bij mij zitten. Grootzoon heeft zijn capuchon ver over de oren en ik vraag heb waarom hij die nog steeds op heeft terwijl het van dat heerlijke weer is. ‘Dan zien ze mijn haar, dan gaan ze mij ontmaskeren’, lacht hij mij toe.
‘Vind je mij ook gek oma?’
‘Nee, jij bent grootzoon en jij doet het graag anders dan de rest’.

‘Hou vast, denk ik….. hou dat vast en laat je niet ontmaskeren. Leef je eigen leven en bedenk de dingen die leuk voor je zijn. Aanpassen kan altijd nog, laat je niet ontmaskeren.’

IMG_7403

Vervolgens vergeet hij zijn capuchon weer op te zetten, daar komt hij aan het einde van de dag wel achter!