zondag 5 februari, 2012

Rondje buiten met foto binnen

zaterdag 4 februari, 2012

Blauwbekken, bibberen en verspillen

De hele dag schijnt de zon, er is weinig of helemaal geen wind totdat je op de fiets naar het oosten rijdt. Dan voel je iets wat op koude tegenwind lijkt.
We zijn op stap, lief en ik. Ik zoek nieuwe wanten en lief zoekt dikke sokken. Bij de plaatselijke sportwinkel is de gekte losgebroken want iedereen wil schaatsen, en wanten van bijna 40 euro ga ik niet doen. We scoren sokken en labello, ook zoiets. Mijn lippen zijn droog en mijn huid trekt van al die droge vrieslucht. Het is ook nooit goed. En ineens zitten we middenin een discussie. We staan bij de plaatselijke drogist en voelen de koude wind, die ontstaat door de blazer boven de open deuren, langs onze benen. Het is er heel onaangenaam zo bij de kassa. 'Waarom hebben jullie de deuren niet dicht, het vriest als een malle en thuis heb je toch ook de deuren niet open. Je moet er toch niet aan denken zelfs.'
'Mag niet', is het eerste wat ze in koor noemen. Beide verkoopsters hebben het koud. Echt koud. Ze hebben natuurlijk ook nog eens de kleding aan die de 'baas' voorschrijft en daar hoort een dik gebreid vest echt niet bij. Nee, ze staan bij de open deur achter de kassa en het is zeker zeer onaangenaam. Het mag dus echt niet, is niet klantvriendelijk en er wordt zeker goed op gecontroleerd want het mag niet!
Nu weet ik dat in het verleden de politiek, of een politieke partij zich nogal eens druk heeft gemaakt over de open deuren politiek van met name grote winkelketens. Van die winkels die in elke plaats te vinden zijn. De drogisterijen, de kledingwinkels voor vooral jonge mensen, de schoenenwinkels. Alle deuren staan open en het vriest buiten. Als je naar binnen stapt krijgt je eerst de wind van voren en dan van achteren en het maakt een hoop herrie ook.
Lief en ik verbazen ons echt over al die open deuren. Wat nu 'klantonvriendelijk' als je personeel achter de kassa staat de vernikkelen, wat nu klantonvriendelijk als we allemaal zuiniger met energie om moeten gaan.

Wat ik mij afvraag na weer een heel bijzonder wintertje, vorig jaar een lange aanloop met winterweer, en nu een lange aanloop, met zacht weer, naar fors lage temperaturen of het niet mogelijk is dat winkels een boete kunnen krijgen dat ze onzorgvuldig omspringen met energie en personeel. Of ze niet gewoon een boete krijgen voor deze verspilling. En voor de slechte werkomstandigheden!

Wie zou hier iets aan kunnen doen? Plaatselijke politiek!!!

Dik inpakken graag!

Tijd voor een nieuw bossie, zelfs als het 10 graden onder nul is. Of juist dan. Dus dik inpakken en snel naar huis met de hele handel.

Het bossie geniet nu van de warmte, en ik ook

vrijdag 3 februari, 2012

toevallige onmoetingen ...

Sneeuw en zon en nog meer sneeuw en geen zon. Bewolking en in de verte iets roze in de lucht, het kleurt niet oranje. De hemel staat niet in brand zoals wel kan bij een zonsondergang. Het kleurt zacht roze, lichtblauw, grijs en dan toch een beetje flets oranje. De lucht kleurt bijzonder en als ik binnen blijf merk ik daar helemaal niks van. Ik moet er even uit. Naar buiten, honden mee en even de neus achterna. Lief gaat mee.
We rijden een klein stukje, stoppen, de honden vliegen uit de auto en racen door de struiken, door de sneeuw, onder en tussen de bomen door. Wij lopen richting pad en zien een stel giechelende meiden staan die gelijk met de deur in huis vallen, waarop lief in een spagaat vliegt want hij zet twee stappen op ijs, wat niet te zien was door de sneeuw. De stemming zit er gelijk goed in, er wordt gelachen en 'ja hoor, wij willen wel een foto maken'. Het is een gezellig moment. Lief maakt foto's met hun cameraatje en ik met mijn toestel. Ik zal ze mailen, die foto is geen hoogstaande plaat, het is gewoon leuk en dat is het. Ik vraag me toch wel even af waarom ze nu precies daar een foto willen maken. En of ze voor een foto hierheen zijn gereden. Ja, dat zijn ze.......

Maar wat ik nu dan nog wel zou willen weten, waarom daar? Waarom ga je op die plek foto's maken?

Wij lopen een rondje, de honden zijn blij en uitgelaten. Hier en daar een spoor in de sneeuw en verder niets. Geen voetstappen zijn hier al gezet. Geen mensen zijn hier geweest, ook niet de meiden die we nog heel lang hoorden giechelen.

update: Zoon is weer thuis, hij heeft vooral rust nodig, tijd, geduld en rust..... het is er hier al rustiger door geworden. Dat snapt iedereen

donderdag 2 februari, 2012

Donderdag, patatdag

Wie is de Mol

Ja, daar gaan we weer..... Wie is de Mol

opletten.... wie is de Mol! Marit dus niet, zij viel ten prooi aan de tunnelvisie

woensdag 1 februari, 2012

Zeg maar....

Het is koud in Nederland, zeg maar. Dat zeg ik. Dat 'zeg maar'. Dat zei ik. Daar was ik me vorig jaar al van bewust en dat 'zeg maar' moest verbannen worden. 'Dat moet anders', dat is het.
Vanavond was er in DWDD de dodelijke top 5 van Jan Mulder. De top 5 van de ergernissen van de afgelopen maand. Waar hij zich aan heeft geërgerd daar heb ik me ook al heel vaak aan geërgerd en zo de maand afsluiten is wel een hele leuke. Want de herhaling laat zien dat het werkelijk waar soms droevig gesteld is in Nederland, zeg maar.
'Zeg maar' is tot in de top 5 van Jan op 1 geëindigd en ja hoor, ik snap het direct. Ik zei dat ook, zeg maar. Ik schreef het zelfs en ik ben er vanaf!

Het is koud in Nederland en vanmorgen liep ik de pegels te tellen. Dat is net zoiets als vogels tellen maar toch anders. Pegels hangen stilletjes naar beneden te bungelen aan de dakrand en vogels smeren hem direct als je aan komt lopen. Er is dus verschil. Het heeft ook niets met elkaar te maken...

Uit de schapenwei kwam een kudde jonge mensen aanlopen. Mutsen diep over de oren, grote rugzakken op de rug. Ze liepen stevig door.
'Mevrouw, mevrouw, mogen we iets vragen'. Altijd natuurlijk. 'Is dit de schaapskooi'.
Zo, dat moest ik toch even op me in laten werken, ik sta toch echt naast het bezoekerscentrum wat er toch niet helemaal als een schaapskooi uitziet. Maar nee, voor de schaapskooi moesten ze toch echt nog een kilometer verder. Ze rechten de rug, zuchten een keer en stappen snel verder.
Zie ik daar een slaapmatje bungelen? Wie gaat er nu kamperen?
Hoe dan ook, ik maak foto's van de pegels en maak dat ik weer weg kom, veel te koud om stil te staan en mijn vingers zijn haast bevroren van het fotograferen. Niet handig.

Ik had net een telefoontje trouwens, en verdraaid nog aan toe, ik zeg dus toch nog steeds 'zeg maar', zeg maar. Dat moet ik echt afleren en nu gaat het lukken want als je wat zeggen wilt dan moet je het zeggen en als je het wilt afleren dan moet je het niet zeggen!

Met zoon gaat het vandaag trouwens alweer een ietsie pietsie beter, hij heeft 15 meter gelopen! Over de gang.