Langs het wad en terug….

Nee, geen tocht over de wadden, een tocht langs de wadkant van het eiland, linksaf slaan en ik waan me in niemandsland. Zo voelt het ook, de geluiden verstommen tot we alleen nog vogels horen en af en toe het geraas van de zee. Bij flarden komt het binnen. De wind is gedraaid. Was het eerst nog de oostenwind die over het wad een koude rilling veroorzaakte nu is het de zon die de baas is. Mijn warme handschoenen heb ik gelijk al uitgedaan, de sjaal gaat al losjes langs mijn nek en de bovenste knoop van de jas gaat open. Langzaam laat ik de rits in mijn hand naar beneden … ‘Kan het, vraag ik mezelf, kan ik de jas opengooien’

De zon begint zo te prikken, dwars door de jas heen. We lopen en lopen. ‘Was hier niet ergens een bankje’, zegt lief. Ik denk dat het er wel ooit was, maar nu even niet. De ondergrond is nat, niet direct aantrekkelijk om op neer te strijken. Waar de zon nog geen vat op heeft gehad ligt ijs en waar de zon wel komt is het gelijk een beetje drassig. We zien de sporen van de winterstormen en het hoge water. Het hele gebied heeft onder water gestaan en de sporen stoppen aan de rand van de hoger gelegen duinenrand. Wij zoeken het ook hoger op, de zon in het gezicht, de jas over de arm, de handen in de zakken. We horen niets, zien het wijdse als we omdraaien en voor ons liggen de duinen waar we dwars over en langs lopen. We weten elkaar te vertellen wat nog maar een paar maand geleden in de duinen te zien was. ‘We gaan in november gewoon weer, die kunst in de duinen is toch het leukste om mee te maken’.

De jas blijft uit tot we weer bij de auto zijn, 15 februari, 14 graden op de teller en de eerste warme zonnestralen op de huid. Ik probeer te bedenken wanneer ik voor het laatst die zonnewarmte heb gevoeld. Dat is zo lang geleden. In juli 2016 misschien, of was het toen gewoon te warm. In augustus en september was wel warm en af en toe flink zonnig maar daar kon ik niet echt van genieten. Te warm, te ziek nog, te moe om lang buiten te zijn. Herstellende. De maanden daarna zijn de binnenmaanden, de zon verliest aan kracht. En dan nu, alles omtwaakt en mijn huid is helemaal niet meer gewend aan de zonnekracht. Misschien zijn het de medicijnen die ik moet gebruiken vanwege een omtsteking in de kaak, misschien is het toch de zonneallergie die na jaren de kop weer eens opsteekt. Na een heerlijke wandeling in de duinen, die begon langs het wad, na uren genieten ben ik wel een beetje erg rood aangelopen. Maar wat het ook is, het zal weer overgaan en niemand pakt ons deze genietdag af. Wij zijn de bofkonten van de dag.

Als de ….. van huis is

Dan eten we pannenkoeken! Of eerst stampot andijvie. Kleine opschepper werd grote opschepper met stampot andijvie.
En de dag erna eten we pannenkoeken.
IMG_7266Ik ben wel benieuwd wat we vanavond gaan eten. Ik heb nog geen idee. Maar dat je ervan gaat groeien, dat staat vast.
Lief zit in Madrid voor zijn werk en heeft naast het werk nog voldoende tijd en ruimte over om zich daar te vermaken. Hij woont op de 11de verdieping van de slaapfabriek zoals hij het hotel noemt. De slaapfabriek. IMG_7223 Ik houd het vooral laag bij de grond en hoef maar 1 trap op voor de slaapkamer. Dat is echt wel iets anders dan 11 hoog in de slaapfabriek. Hij heeft het naar zijn zin. Ik ook wel. Er zijn niet alleen de eetmomenten samen met zoon maar ook allerlei andere dingen die op mijn pad komen. Weer moet ik nadenken over iets waar ik nog nooit over nagedacht heb. Grootzoon komt uit school en heeft een groot probleem. Hij heeft geen gat in zijn sok maar een gat in zijn favoriete gymtas. De schoenen steken eruit.
‘Oma dat kan jij wel maken!’ Oma heeft er een hard hoofd in. ‘Dit is echt geen sinecure grootzoon’, zeg ik. ‘Maar jij doet het wel hè oma!’, komt er min of meer dwingend uit zijn mond. Eenmaal thuis ga ik de schade eens bekijken en het eind van het liedje, na heel veel gepraat heen en weer is dat hij een nieuwe tas krijgt. Dit is echt geen sinecure. Deksel open, tas erin, deksel dicht. Oma kan het. IMG_7237 Ondertussen heb ik hondebeest al een aantal keer uitgelaten en ik verbaas me over de straatbloempjes in de onze straat. Ze zijn best grappig, de kleine bolletje graven zich in tussen de stoepranden en stenen. Verbazend knap als je bedenkt dat het niet alleen een worteltje is wat ontwikkeld maar ook een bolletje. Die moet haast vierkant worden in plaats van rond zijn. IMG_7247 (1) Ja, knap zo’n plantje. Trouwens wat ook knap is, helemaal in de zon is de oranje trilzwam. De knaloranje kleur springt er natuurlijk uit in een perkje met wat gesnoeide struiken en een paar bomen. Loofbomen wel te verstaan. Oranje trilzwam komt het hele jaar rond voor op loofbomen en daar word ik helemaal blij van. Zowel van oranje als loof.IMG_7245 Ik sta dus toch even in het perkje, ‘beware for de drol van de hond’! Ik heb al wat blik en zelfs een condoom opgeruimd in het park, ik hoef er niet nog een laagje poep overheen. Wat me wel weer bij het volgende brengt. In Hoogeveen is het nat. Overal waar je kijkt is water en modder. ‘Waar zijn mijn droge sokken’, denk ik als ik toch echt dwars door de plas naar de deur moeten lopen. IMG_7231 Dit is toch vreselijk, zo kun je de koning toch niet ontvangen. Nee, dan dochter, die stuurt mij een whatsapp vol hartjes. Ze loopt ze overal op. In het bos, in de stad, op de stoep, aan een boom, tussen de kiezels. You name it en het ligt er. IMG_7263 De dagen rijgen zich aaneen, wandelen met de hond, blubbertrappen in het bos, blikjes opruimen. ‘Ben je weer aan het opruimen’, zei de mevrouw die net van de tennisbaan afwandelt. ‘Ja, altijd’, zeg ik. ‘Ik weet het zegt ze.’ Gelukkig weet zij het. Ik heb tijdens de wandeling eens zitten filosoferen met mezelf. Hoe kan het toch dat je een blikje wel meeneemt naar het bos, daar leegdrinkt en vervolgens in het bos achterlaat. Is de jaszak of tas dichtgegroeid tijdens het drinken van het bocht uit het blikje? Ik heb geen idee. Kitkat… ook van die leuke verpakkingen. Ze lossen niet op, nooit een keer.

Dag 7

Dag 7 ‪#‎challengeonnaturephotography‬

Eergisteren was het kleinzoon jarig, gisteren was het ineens later dan gedacht en al vandaag.
Gisteren aan het einde van de dag, toen ik nog even flink aan de wandel was met de twee ridgebacks Hammer en Sonic, maakte ik deze foto. Door de bomen een bijna ronde maan en aan de westkant ging de zon prachtig onder. Hansje bedankt voor de nominatie. Het dwingt me om nog eens goed te kijken naar al dat moois wat elke dag opnieuw aanwezig is zonder dat je er voor hoeft te betalen. Hoe mooi is dat. De zon gaat onder, de maan komt op. Elke dag opnieuw….. jaar in, jaar uit.
Fijne dagen allemaal en vergeet niet te genieten van elkaar en van de natuur.

IMG_5060

Dag 6

Dag 6 ‪#‎challengeonnaturephotography‬

Op uitnodiging van Hansje plaats ik 7 dagen lang een natuurfoto die er voor mij toe doet. Kiezen uit de duizenden foto’s is een lastige en al die leuke foto’s voorbij zien komen brengt me terug op de leukste plekjes. Zoals op het strand van Ameland. Ik ga er niet alleen door de knieën voor ballonnen op het strand maar ik vang ook veertjes en stralen!

IMG_0969

Wat ik dan allemaal doe?

Vaak vragen mensen aan mij wat ik allemaal doe. Het is gelukkig uit te leggen. Ik doe namelijk van alles buiten de deur. De afgelopen jaren werd het gidsen iets minder. Vaak zet ik iets in gang en vervolgens nemen anderen het over. Zo gaan die dingen. De zondagmiddagwandeling die bij het bezoekerscentrum in het leven werd geroepen daar deed ik aan mee, grote groepen gingen op de zondag mee aan de wandel. Bijzondere uurtjes waren dat. Inmiddels doe ik dat niet meer. Vaak is de zondag de enige dag dat ik even bij kan komen van de week en dat vind ik ook belangrijk.

_42

Deze foto is gemaakt door Axel. Ik ben er nog steeds heel blij mee. Een van de zondagmiddagwandelingen.

_156

Waar ik aan meewerk is de Big Five. Honderden kinderen zijn inmiddels op bezoek geweest bij ons in het Dwingelderveld en we proberen ze alles te leren over het gebied en de dieren die er wonen. Prachtige dagen. (in het begin anderhalve week, nu 1 week) Ik heb dit jaar wel de voorbereiding gedaan maar toen het zover was zat ik op de bank met het been in de rust. Een zweepslag in de kuit heeft me letterlijk lamgelegd.

_157

Deze foto is al een paar jaar oud. De ‘leer overleven dag’ in het voorjaar en de ‘leer toveren dag’ in het najaar, de wilde buitendagen zijn inmiddels anders van opzet. Regelmatig werk ik eraan mee, niet in het Dwingelderveld maar elders. De Onlanden bijvoorbeeld.

_381

Een vroege voorjaarswandeling op de zondagmiddag. Er is belangstelling, dat zie je zo.

_510
 

_1061

IMG_7210
Dit jaar zijn we begonnen, de Junior Rangers in het Dwingelderveld. Een grote wens van mij om de jeugd niet los te laten zodra ze naar het voortgezet onderwijs gaan maar ze vast te houden met mooie programma’s in de natuur. Het is gelukt, we zijn in september gestart met een onwijs leuke groep.

groep terra 1

Werk aan de winkel. Nee, we poseren voor foto’s die gebruikt gaan worden in een nieuwe flyer van Landschapbeheer Drenthe

groep terra
 

_6
 
Op stap met leerlingen uit het basisonderwijs. Ik doe het met de regelmaat van de klok. Overal waar het zo uitkomt. In het DrentsFriese Wold, Spaarbankbos, Echtensparadijs, Steenbergerpark of in het Dwingelderveld.


IMG_6094

Agnes Bakker schrijft een paar keer per jaar voor het Drenthe Magazine en dit jaar was ze op bezoek in Hoogeveen. Want Hoogeveen kwam in het Drenthe Magazine met flink wat reclame voor alles wat er te doen is. Natuurlijk hoort daar ook een activiteit van IVN in het Struunhuus bij. Daar zet ik me voor in, natuur bij de mensen in de achtertuin, het park. We ontvangen volwassenen en kinderen voor leuke activiteiten, lezingen, excursies, jeugdactiviteiten, slootjesdag, natuurwerkdagen en nog veel meer leuke dingen die we samen met een groep bewoners op touw zetten. Als voorzitter van beide clubs stop ik daar veel tijd in. Het beweegt, draait op volle toeren en we doen dat met elkaar.

En dan heb ik echt lang niet alles genoemd. Want mijn leven staat bol van de groene bezigheden! En als je wilt weten wat nog meer dan vraag je het maar…..

Dag 5

Dag 5 ‪#‎challengeonnaturephotography‬

Achter een vlinder aan met de camera is ook zoiets. Voor je het in de gaten heb ben je een kilometer aan het lopen maar je blijft maar op een heel klein stukje grond want daar is de habitat van de vlinder, het voedsel, de waardplant en natuurlijk de partner. In de duinen van Ameland fladdert heel wat moois rond en meestal fiets ik eraan voorbij, ik zie ze fladderen. Maar afstappen betekent steeds verder van het pad af de duinen in……. ‘zit stil’ of gewoon zelf gaan zitten en wachten tot ze bij mij komen. De duinparelmoervlinders die ieder jaar opnieuw in de duinen van Ameland te vinden zijn.

vlinder

Dag 4

Dag 4 ‪#‎challengeonnaturephotography‬

Soms kom ik mensen tegen die zeggen ‘ik heb nog nooit een das gezien of een vos’. De ree hebben ze vaak wel gezien. En een das ook nog wel maar dan ligt die langs de kant van de weg dood te liggen. Zo zielig, wij hardrijders snappen niet dat een das ook moet oversteken. Maar dat terzijde.
Zo was er een mevrouw die hardop zei, toen we met een groep aan de wandel gingen, dat ze nog nooit een vos had gezien. Ze noemde daarna wat ze wel allemaal gezien had. Indrukwekkend wel. Ik vertelde nogmaals (iets wat ik eigenlijk altijd doe) ‘je kunt geen afspraken met wilde dieren, of over het weer, daar valt ook alles over te zeggen maar afspraken maken, ho maar.’ Dat snapt toch iedereen. ‘We gaan het beleven’, zeg ik dan en zo is. Dus de mevrouw van de vos kreeg haar vos op een presenteerblaadje. De vos rende door het veld van links naar rechts en wij zaten op de eerste rij.
Ik heb ook weleens een natuurwens. Die roep ik niet hardop, stel dat iemand mijn droom hard verstoord door te zeggen dat je met de wilde dieren geen afspraak kunt maken. Dus ik ga het beleven, zeg niets… tot ik het zie. Dan zeg ik ‘kijk, die heb ik altijd al in het echt willen zien!’ We zitten eerste klas en de batterij van de camera geeft de geest. Maar dat is iets wat elke fotograaf kent. Ja toch?

12369201_922832057772721_2973788773923765299_n