Ontmaskeren

Vakantie en dagje thuis omdat de kleinkinderen gewoon lekker vrij zijn en een dagje naar Oma wel zien zitten. Dus ‘boe’ komen ze binnen en de stemming zit er gelijk goed in. Grootzoon heeft gelijk de Donald Duck te pakken en is voorlopig even zoet. Kleinzoon duikt op de bank met zijn knuffels en een spelletje op de iPad. Lekker rustig zo, ik maak eerst af waar ik mee bezig was. Dan is het al snel tijd voor koffie en de koek. Altijd het zelfde liedje, altijd goed. Ze vragen niet eens of ik iets anders in de trommel heb. Dus is het goed.
‘Wat gaan we doen vandaag?’
‘Wat wil jij doen’, is gelijk het antwoord met een vraag terug.
‘Dat wordt een makkie!’, denk ik opgewekt.
De kids losscheuren van hun bezigheid en doen waar oma zin in heeft.
Het is tenslotte lente in de tuin en bij de voordeur. De zon schijnt uitbundig, de lucht is uitermate blauw, de lente lacht ons toe.
‘We gaan strunen’, zeg ik.

Vervolgens duurt het nog wel even voor alle acties zijn uitgevoerd. Laarzen aan, laarzen mee, schoenen aan, schoenen…. ‘nou ja, ik neem de laarzen wel mee, doe de schoenen eerst maar aan.’ Dat is er gaande.

In de auto ben ik de chauffeur en gelijk de jury want ze gaan rappen.
De liefste liedjes komen voorbij. De vieste liedjes ook trouwens. Ik ben de jury. Best lastig wel, ik kan de koppies niet zien en ik hoor soms dingen waar ik een koppie bij wil zien.

We strunen langs paden, over gras, door modder. Koekeloeren in het water of er al beestjes wakker zijn en vinden een vervelling van de ringslang. Zij spelen een uur een spel waar ik niets van snap maar waar ze heel veel plezier mee hebben. Ik zit in de zon, op een stronk en zie de bijtjes om me heen zoemen. Zo in het het zonnetje wordt alles wakker en krijg ik slaap. De omgekeerde wereld maar wel lekker zo met de neus in de zon.

Dan komen ze bij mij zitten. Grootzoon heeft zijn capuchon ver over de oren en ik vraag heb waarom hij die nog steeds op heeft terwijl het van dat heerlijke weer is. ‘Dan zien ze mijn haar, dan gaan ze mij ontmaskeren’, lacht hij mij toe.
‘Vind je mij ook gek oma?’
‘Nee, jij bent grootzoon en jij doet het graag anders dan de rest’.

‘Hou vast, denk ik….. hou dat vast en laat je niet ontmaskeren. Leef je eigen leven en bedenk de dingen die leuk voor je zijn. Aanpassen kan altijd nog, laat je niet ontmaskeren.’

IMG_7403

Vervolgens vergeet hij zijn capuchon weer op te zetten, daar komt hij aan het einde van de dag wel achter!

File op 7 januari

De woorden en beelden tuimelen over elkaar heen. IJzelvrij en Straatschaatsen, beelden van glimmende wegen, auto’s op de kant in de berm, oudere mensen die binnen moeten blijven, melk dat in de mestput terecht komt omdat de tank niet geleegd kan worden. De greep van Koning Winter is compleet. Koning Winter is even helemaal de baas. En dat alleen in het Noorden en Noord-Oosten van het land, of iets meer naar het midden. Wat wij hier mee maken is best bizar. De verschillen zijn groot. Het is bijna net zoiets als een grote hoeveelheid regen die wegen onbegaanbaar maakt en kelders vol laat lopen. Het is een zootje. Alleen heb ik het idee dat bij het weer waar Koning Winter ons mee bezig houdt net iets minder impact heeft als een ondergelopen huis. Want dat is pas echt niet grappig. Vallen is ook niet grappig, helemaal niet als de ondergrond zo hard is. Lopen als een pinguïn is het advies en werkelijk dat is nog iets om eerst thuis te oefenen. Nee, dat straatschaatsen is in, overal duiken filmpjes op van mensen, kinderen die aan het schaatsen zijn op straat.
Kleinzoon ook. Ik krijg een foto van een lachende kleinzoon en eentje van een lachende gevallen kleinzoon.

IMG_5848

Dat gaat goed, die souplesse van het vallen die ben ik kwijt denk ik gelijk, vorig jaar is dat er niet beter op geworden en met gladheid was ik al geen held. Ik laat me niet zien buiten! Ik kom tot het matje bij de voordeur, zie de postbode langzaam de stoep afglijden als hij het pakje heeft bezorgd. ‘Held’, zeg ik. ‘Ze sturen ons gewoon op pad’, zegt hij.

De souplesse in het lijf zal ik dan kwijt zijn ik kan toch wel genieten van het winterse weer. Maar dan van achter een raam!   Ineens regent het haast warm water en is alle overlast gelijk verleden tijd. Ik doe de boodschappen en kom in de file te staan bij de kassa zoals je die alleen kent voor Kerst!

je verzint het niet…

Hij en ik lopen in het bos. Hij met een lege eierdoos en ik met een lege plastictas voor afval. We zoeken samen naar paddenstoelen en aan het eind van de wandeling ben ik de tel kwijt, zoveel paddenstoelen. Hij is allang met andere dingen bezig. Zijn eierdoosje gevuld met schatten uit de natuur, haast struikelend over de eikels, beukenootjes en hazelnoten vervolgen we onze weg.

De lange laan brengt hem op een idee, hij pakt een eikel en werpt die als een bowlingbal over het pad …. en juicht… ‘strike’!
Zo krijgt de wandeling een andere wending, vinden we een eikel met een mond, halen we de volgende strike maar net en de worp daarop gaat linksaf.
Dan zijn we weer op de parkeerplaats en wijs ik hem de leukste bloemen die daar staan. Springbalsemien. ‘Die wil oma niet in de tuin’, zeg ik nog.
‘Waarom niet’, wil hij weten.
‘Vandaag heb je er eentje, zeg ik, volgend jaar 10 en het jaar daarop staat de tuin er vol mee’.

IMG_3077

‘Dan bewaar ik deze voor jou tuin’, zegt hij!

En zo geschiedde. Volgend jaar kunnen we springbalsemien schieten in eigen tuin…

Heb je nog van die dingetjes…

Kleinzoon probeerde mij iets aan het verstand te brengen. Dat valt voorwaar niet mee, mijn hoofd weet een heleboel te onthouden maar als ik een cryptische omschrijving moet begrijpen gaat het mis.
Het ging over krullen en stokjes uit de tuin. Geen lampje ging er branden.
‘Help Nick, waar heeft Noël het over’.
Echt, briljant, samen komen we eruit.
Een week geleden had ik ze laten zien wat er gebeurd met steeltjes van de paardenbloem als je die water legt.
Die bloeien overal bij mij in de tuin dus dat is gemakkelijk. Ik pluk de bloemen met lange steeltjes en maak die open met de vinger zodat er lange stukjes steel tevoorschijn komen. Die leg ik in water……

127 - 7 mei

De rest gaat vanzelf.

En dat wilde kleinzoon duidelijk maken! Daar had hij wil zin in.
Oudste kleinzoon zei ‘ik weet wat je wilt oma’, toen ik zei dat het buiten mooi weer was…..

Hij wilde iets anders dan oma. En dat is ook goed.

Die stammen uit de vorige eeuw

De laatste jaren ben ik er niet zo mee bezig, ik vind de tijd zeker gezellig, december, kaarsjes, lichtjes, gezelligheid. Maar niet al die zaken erom heen. Als je niet bedolven wilt worden door decemberdrukte dan moet je je hoofd koel houden en je zeker niet gek laten maken over wat winkels allemaal van je willen (feestkleding, feest-eten, feest….. weet ik het wat als het maar glittert en doet). Het zal me dus een biet zijn. Nee, ook niet waar. Ik heb ook nog met een gezin te maken en met kleinkinderen. Dus ik maak de kerstboom op, hang mistletoe bij de achterdeur, brand kaarsjes, zakken vol, en geniet ervan. Met kaarten sturen ben ik maar gestopt, degene die ik iets toewens laat ik het weten. En heel vaak is de digitale weg daarin een hulp. Ja joh, wat maakt het uit. Ik vind het leuk.

Maar nu, vandaag. Sint is het land uit. Klein mannetje heeft zijn eerste wiebeltand eruit. December is al een week oud en ik duik de kelder in. Op zoek naar de kerstbomen. 11 maanden en 1 week vertoeven ze in de kelder en voor drie weken mogen ze hun feestje vieren in de woonkamer. Lekker warm bij de kachel, lichtjes aan, versieren maar. Ik doe de doos open met de kerstspullen. Een verzameling van meer dan 37 jaar kerstvieren… en als ik langzaam de spulletjes uitstal op de tafel komt er geheid wel een doosje voorbij met iets wat ouder is dan 60 jaar. ‘Kling klokje kling’… met een geschiedenis waar we alleen naar kunnen raden. Hebben de belletjes, pijpjes, toetertjes van glimmend glas met witte versierselen altijd elk jaar in de boom gehangen en in welk huis. Wie heeft er oh en ah geroepen.. wie heeft zich gespiegeld in het glimmende glas? Daar kom ik niet meer achter.

Wat hier hangt in de boom is ongeveer 30 jaar oud. Een patroontje uit een lang vervlogen tijd wat ik toen met naald en draad in elkaar gefröbeld heb. Ze blijven zo leuk, ze blijven prachtig. Jaar na jaar, na jaar.

IMG_4699

“Die stammen uit de vorige eeuw” verder lezen

Wichtelmannetjes …..

Op Sint Maartensdag, het begin van de grote adventstijd trek je een lootje en dan ga je tot kerst stiekem dingen doen voor een ander. Elke wichtelman of wichtelvrouw gebruikt natuurlijk zijn of haar originaliteit bij het brengen van de kleine vreugdevonkjes aan de ander, en wordt dan zelf ook weer verwend.
Het voelt goed om verwend en verrast te worden en om te verwennen en verrassen. Zo spookt het in de adventstijd vrolijk en liefdevol in ons wichtelmannetjesgezin

Ik ben toch wel verzot op kabouters, ze doen gewoon een heleboel dingen waar jij en ik geen weet van hebben en ineens viel mijn oog op het verhaaltje over wichtelmannetjes en was ik verkocht. Natuurlijk is het heel druk in deze tijd van het jaar. Iedereen moet nog zijn of haar doelen halen voor het einde van het jaar en de kleinkinderen worden helemaal gek in deze tijd want is het eerst 11 november, dan komt 5 december en dan 25 december maar 3 dagen daarvoor wordt ‘Klein mannetje’ 6….. je raadt het al. Gekkenhuis.
En toch, die tijd van omhullen, lichtpuntjes… het is de tegenhanger van alle drukte in ons leven.
Gisteren was het Sint Maartensdag en waren de lootjes getrokken. Toen ik ’s avonds in bed lag trok de dag aan mij voorbij. Wat had ik alweer veel gedaan, gepraat, geschreven, gehuild, gelachen, mij verwonderd over de prachtige zelfgemaakte lampionnen, dit jaar meer dan ooit. En aan het eind van die lange rij kinderen die langs de deur kwam ging nogmaals de bel. Ik was moe, was eigenlijk wel klaar met Sint Maartensdag.

315 - 11 nov
Ik zag door het raampje bij de deur mijn kleine mannetje op de stoep staan naast grote broer. Met hun prachtige lampionnen en hun blije gezichtjes.

Ik ben in slaap gevallen met een glimlach om mijn mond, kan niet anders. Ik had net bedacht dat zij wel mijn lootje hadden. Ze zijn mijn wichtelmannetjes… allebei.
“Wichtelmannetjes …..” verder lezen

Spelletjes

‘Heb je ook een Donald Duck oma’, is de eerste vraag die gesteld wordt als ik de jongens uit school haal. ‘Ja, die heb ik’, zeg ik. Dan is het goed.
‘Dat is goed oma.’
Het is een soort van ritueel aan het worden. Grootzoon die eerst de Donald Duck gaat lezen, van voor naar achter en van achter naar voor, zodra we bij ons huis zijn. Hij nestelt zich op de bank, laat zich verwennen met een glas drinken en een schaaltje lekkers en ik hoor hem niet meer. Kleinzoon daarentegen begint ook al. ‘Heb je ook een Donald Duck junior, oma’. ‘Ja, die heb ik’. ‘Oh, gelukkig’, is het dan.
En als we thuis zijn is het eerste wat hij zegt ‘die heb ik al.’
Klaar met lezen.
‘Ik vind het niet erg hoor, oma, ik mag deze ook meenemen naar school.’
Al helemaal goed.
Dan gaat kleinzoon wat drinken, haalt een doosje uit de kast en zegt, ‘Oma, zullen we een spelletje doen?’
‘Wat wil je doen dan?’
Regenwormen‘.

Grootzoon staat op van de bank en zegt ‘Ik vind het hier heel fijn maar ik heb het koud’.
‘Dan steek ik de kachel aan’, zeg ik en grootzoon kruipt onder een dekentje op de bank. Met de Donald Duck… voorlopig is die onder de pannen.

Even later zitten kleinzoon en ik aan de regenwormen, hij met zijn kleine friemelige vingertjes gooit 8 dobbelstenen tegelijk. De ene keer over de tafel, de andere keer op een stapeltje. Hij kan ze niet in de handen schudden zoals ik dat doe. Maar hij heeft na 1 x oefenen het spel onder de knie en wint. En hij wint nog een keer en nog een keer.
Goed, dat was de regenworm. Nu gaan we de vuurtoren memory doen. ‘niks aan, zeg ik, ze lijken allemaal op elkaar’.
Dan komt er een doosje op tafel wat al een tijdje in de kast ligt maar nog nooit is gebruikt.
‘Het is voor de Ipad’, zegt hij.
Dus we zoeken het spelletje, downloaden, installeren en vervolgens kunnen we beginnen. Hij begint met het gooien van de dobbelsteen ‘Ik heb gewonnen, ik mag beginnen’, zegt hij. Hij gooit 6. Hij mag beginnen. En als ik 6 gooi is hij al binnen en heeft hij al gewonnen. Vandaag kan ik er echt helemaal niks van. Spelletjes spelen. We doen het samen. Hij zit bovenop de tafel, eet een boterham, want ja, van spelen krijg je honger en als je op een stoel zit kun je het niet goed zien!

278 - 5 okt

Daarom!
Ik keur het goed. Thuis gaat het hopelijk anders, maar hier kan het gewoon.

Ik kan me trouwens niet herinneren van een van de kinderen dat ze vroeger op de tafel gingen zitten om een spelletje te doen….

“Spelletjes” verder lezen