Op de achterbank

‘Mag ik de telefoon, oma, ik moet even iets opzoeken. Het zit nu in mijn hoofd’.
‘Wat wil je opzoeken, zeg ik, mijn telefoon zit ergens maar ik kan er nu niet bij’. Ik zit achter het stuur en de telefoon is niet binnen handbereik.
‘Wat betekent illuminatie, weet jij dat dan?’
‘emh… illuminatie van illusionist?’
‘Nee, gewoon illuminatie’.

Stilte valt.

Hij weet het niet en ik nog minder. Het gaat de hele middag al van links naar rechts met teksten en woorden dus dit woord kan er ook nog wel bij.
Als ik stop en volgens kleingrootzoon gelijk even iets anders kan doen vraagt hij nogmaals om de telefoon. ‘Ik moet het opzoeken oma, op wikipedia’.
Even later leest hij voor ….. op de achterbank.

Illuminaten (ook Illuministen of Illuminati) is de aanduiding voor verschillende historische ‘geheime’ genootschappen. Het oudst bekende hiervan is het Spaanse genootschap Alumbrados (letterlijk: de verlichten). Deze groep hield zich in de 16e en 17e eeuw bezig met het innerlijk leven en de mystiek. Hiernaast bestond er in Frankrijk een groepering die onder invloed stond van Arabische mystiek, het werk van Erasmus, de moderne devotie en het quiëtisme en die antihiërarchische ideeën aanhing. Deze groeperingen kwamen vanaf 1527 zwaar onder vuur te liggen door de activiteiten van de inquisitie. Velen werden vervolgd, net zoals de Tempeliers en de Katharen. De bekendste Illuminaten zijn lid van de door Adam Weishaupt in het leven geroepen “Orde der Volmaakbaren”. Tot deze groepering behoorden onder andere Herder en Goethe.
De oorsprong voor de naam Illuminati is onduidelijk. In het Latijn en Italiaans betekent Illuminati ‘de verlichten’.

Ik luister met stijgende verbazing naar de moeilijke woorden die grootzoon uitspreekt en moet lachen als hij groeperingen als groepe-ringen uitspreekt. Het duizelt mij, en aan het einde van het voorlezen ben ik het spoor compleet kwijt. Ik moet denken aan de Da Vinci Code, heerlijk verwarrend maar ook uitermate boeiend. Nu vind ik een illuminaat … ehm, niet zo boeiend. Wat kan ik ermee anno 2016 en wat moet kleingrootzoon met deze informatie en wat nog boeiender is, hoe komt hij erop.

Met de handen aan het stuur en mijn blik op de straat vraag ik ‘En, ben je nu wijzer? Snap je er iets van?’
Vanaf de achterbank klinkt een zucht en een ‘nee’

‘Het woord lijkt op illusionist, maar is het niet’
‘Het is een moeilijk woord, en dat is het wel’, zeg ik

‘Ja, zegt kleingrootzoon en daarmee is alles gezegd!

Ontmaskeren

Vakantie en dagje thuis omdat de kleinkinderen gewoon lekker vrij zijn en een dagje naar Oma wel zien zitten. Dus ‘boe’ komen ze binnen en de stemming zit er gelijk goed in. Grootzoon heeft gelijk de Donald Duck te pakken en is voorlopig even zoet. Kleinzoon duikt op de bank met zijn knuffels en een spelletje op de iPad. Lekker rustig zo, ik maak eerst af waar ik mee bezig was. Dan is het al snel tijd voor koffie en de koek. Altijd het zelfde liedje, altijd goed. Ze vragen niet eens of ik iets anders in de trommel heb. Dus is het goed.
‘Wat gaan we doen vandaag?’
‘Wat wil jij doen’, is gelijk het antwoord met een vraag terug.
‘Dat wordt een makkie!’, denk ik opgewekt.
De kids losscheuren van hun bezigheid en doen waar oma zin in heeft.
Het is tenslotte lente in de tuin en bij de voordeur. De zon schijnt uitbundig, de lucht is uitermate blauw, de lente lacht ons toe.
‘We gaan strunen’, zeg ik.

Vervolgens duurt het nog wel even voor alle acties zijn uitgevoerd. Laarzen aan, laarzen mee, schoenen aan, schoenen…. ‘nou ja, ik neem de laarzen wel mee, doe de schoenen eerst maar aan.’ Dat is er gaande.

In de auto ben ik de chauffeur en gelijk de jury want ze gaan rappen.
De liefste liedjes komen voorbij. De vieste liedjes ook trouwens. Ik ben de jury. Best lastig wel, ik kan de koppies niet zien en ik hoor soms dingen waar ik een koppie bij wil zien.

We strunen langs paden, over gras, door modder. Koekeloeren in het water of er al beestjes wakker zijn en vinden een vervelling van de ringslang. Zij spelen een uur een spel waar ik niets van snap maar waar ze heel veel plezier mee hebben. Ik zit in de zon, op een stronk en zie de bijtjes om me heen zoemen. Zo in het het zonnetje wordt alles wakker en krijg ik slaap. De omgekeerde wereld maar wel lekker zo met de neus in de zon.

Dan komen ze bij mij zitten. Grootzoon heeft zijn capuchon ver over de oren en ik vraag heb waarom hij die nog steeds op heeft terwijl het van dat heerlijke weer is. ‘Dan zien ze mijn haar, dan gaan ze mij ontmaskeren’, lacht hij mij toe.
‘Vind je mij ook gek oma?’
‘Nee, jij bent grootzoon en jij doet het graag anders dan de rest’.

‘Hou vast, denk ik….. hou dat vast en laat je niet ontmaskeren. Leef je eigen leven en bedenk de dingen die leuk voor je zijn. Aanpassen kan altijd nog, laat je niet ontmaskeren.’

IMG_7403

Vervolgens vergeet hij zijn capuchon weer op te zetten, daar komt hij aan het einde van de dag wel achter!

Heb je nog van die dingetjes…

Kleinzoon probeerde mij iets aan het verstand te brengen. Dat valt voorwaar niet mee, mijn hoofd weet een heleboel te onthouden maar als ik een cryptische omschrijving moet begrijpen gaat het mis.
Het ging over krullen en stokjes uit de tuin. Geen lampje ging er branden.
‘Help Nick, waar heeft Noël het over’.
Echt, briljant, samen komen we eruit.
Een week geleden had ik ze laten zien wat er gebeurd met steeltjes van de paardenbloem als je die water legt.
Die bloeien overal bij mij in de tuin dus dat is gemakkelijk. Ik pluk de bloemen met lange steeltjes en maak die open met de vinger zodat er lange stukjes steel tevoorschijn komen. Die leg ik in water……

127 - 7 mei

De rest gaat vanzelf.

En dat wilde kleinzoon duidelijk maken! Daar had hij wil zin in.
Oudste kleinzoon zei ‘ik weet wat je wilt oma’, toen ik zei dat het buiten mooi weer was…..

Hij wilde iets anders dan oma. En dat is ook goed.

onderbreking

Hij komt uit school, huppelt mee naar de auto, duikt in de gordel, vraagt eens iets, vertelt hoe de dag was, of niet. Heeft een gesprek met broertje naast hem, heeft iets te vertellen over de gitaarles, zegt dat hij niet geeft geoefend en stapt dan mijn huis binnen zodra de voordeur open is. Hij loopt eerst nog even naar de achterdeur maar die is dicht en als hij het zeker weet rent hij via de voordeur naar binnen. Meestal neemt hij niet eerst de moeite om de jas uit te doen en op te hangen, of om de schoenen uit te doen. Vandaag, zowaar, gaat de jas op de kapstok en de schoenen krijgen een keurig plekje onder de kapstok. En dan rent hij naar binnen, kijkt op het tafeltje bij de bank en zegt ‘heej, oma, heb je hem nog niet uitgepakt’. De Donald Duck is deze week ingepakt, er zit een verjaardagskalender bij.
‘Nee, dat mag jij doen’
Ik maak drinken en een lekker hapje klaar.
Hij verdwijnt in de Donald Duck, knabbelt een hapje en drink een slokje oh nee, hij vergeet te drinken en even later zit hij op grond voor de kachel.
Dan maak ik een foto en om 10 over 4 begin ik te roepen dat de schoenen aan moeten, de jas ook en dat we naar gitaarles gaan…
En 2 minuten later nog een keer, en 2 minuten later zitten we in de auto om precies op tijd bij de gitaarles te verschijnen.
‘Maar oma, mijn Donald Duck is nog niet uit’
‘Neem die straks maar mee naar huis, kun je daar verder lezen’

12 - 12 jan

En zo gaat het iedere week…..

“onderbreking” verder lezen

Wichtelmannetjes …..

Op Sint Maartensdag, het begin van de grote adventstijd trek je een lootje en dan ga je tot kerst stiekem dingen doen voor een ander. Elke wichtelman of wichtelvrouw gebruikt natuurlijk zijn of haar originaliteit bij het brengen van de kleine vreugdevonkjes aan de ander, en wordt dan zelf ook weer verwend.
Het voelt goed om verwend en verrast te worden en om te verwennen en verrassen. Zo spookt het in de adventstijd vrolijk en liefdevol in ons wichtelmannetjesgezin

Ik ben toch wel verzot op kabouters, ze doen gewoon een heleboel dingen waar jij en ik geen weet van hebben en ineens viel mijn oog op het verhaaltje over wichtelmannetjes en was ik verkocht. Natuurlijk is het heel druk in deze tijd van het jaar. Iedereen moet nog zijn of haar doelen halen voor het einde van het jaar en de kleinkinderen worden helemaal gek in deze tijd want is het eerst 11 november, dan komt 5 december en dan 25 december maar 3 dagen daarvoor wordt ‘Klein mannetje’ 6….. je raadt het al. Gekkenhuis.
En toch, die tijd van omhullen, lichtpuntjes… het is de tegenhanger van alle drukte in ons leven.
Gisteren was het Sint Maartensdag en waren de lootjes getrokken. Toen ik ’s avonds in bed lag trok de dag aan mij voorbij. Wat had ik alweer veel gedaan, gepraat, geschreven, gehuild, gelachen, mij verwonderd over de prachtige zelfgemaakte lampionnen, dit jaar meer dan ooit. En aan het eind van die lange rij kinderen die langs de deur kwam ging nogmaals de bel. Ik was moe, was eigenlijk wel klaar met Sint Maartensdag.

315 - 11 nov
Ik zag door het raampje bij de deur mijn kleine mannetje op de stoep staan naast grote broer. Met hun prachtige lampionnen en hun blije gezichtjes.

Ik ben in slaap gevallen met een glimlach om mijn mond, kan niet anders. Ik had net bedacht dat zij wel mijn lootje hadden. Ze zijn mijn wichtelmannetjes… allebei.
“Wichtelmannetjes …..” verder lezen

Beroemde oma

We zitten aan de tafel te wachten tot iedereen die deel zal nemen aan het overleg is gearriveerd. Iedereen is al gelijk in gesprek, het gaat overal over. In de verte zie ik mijn collega aankomen en de rest gaat alvast naar de gereserveerde ruimte terwijl ik even in de grote hal wacht tot zij binnen is.
We lopen samen naar boven, naar de vergaderruimte. De groep past net bij elkaar in de ruimte. Een warm welkom, alle geledingen zijn vertegenwoordigd. Dan komt er nog iemand binnen die iedereen hartelijk de hand schudt. Ze begint bij mij ‘Goedemorgen Beroemde Oma’. Ze lacht. Ik lach ook maar zet gelijk mijn wenkbrauwen in de vraagtekenstand.
‘Ik zal het zo uitleggen’, zegt ze.

En dat doet ze.
Mijn kleinkinderen, die twee schatten van kleinkinderen, daarvan zit de jongste op tennisles
De oudste gaat dan mee, brengen, halen, kijken, weet ik hoe het er allemaal aan toe gaat. Maar oudste, Oma’s Grote vent, had zich dus prima vermaakt op de tribune bij de andere wachtende ouders. Waaronder zij dus. En hij had een raadseltje. ‘Ken jij mijn oma ook?’
Telkens kwam er een letter bij…
‘Mijn oma is boswachter’
‘Mijn oma is van IVN’
‘Mijn oma is van natuur’
‘Mijn oma……
‘Mijn oma is beroemd’

‘Ja, ik ken jou oma’, was het toen.

‘Dus, zo zei ze, je bent een beroemde oma. Zo vinden jou kleinkinderen!’

Ik keur het goed, zij zijn kleinkinderen van een beroemde oma…… Wie wil dat nu niet

IMG_2045