Oh ja, zo kan het ook

Er staat een nieuwe weekopdracht voor u klaar. Daarmee begon de afgelopen 3 maanden op maandag de nieuwe uitdaging. In het begin dacht ik ‘als ze nu maar niet van die gekke dingen bedenken’, want dan komt de lat misschien wel heel hoog te liggen. Niet dat ik dat erg vind maar ik ben niet alleen aan de uitdaging begonnen. 100 gezinnen, 100 dagen, 100% restafval vrij. Al zou ik al die maanden gedacht hebben, ik eet het nog liever op dan dat ik het in de afvalbak gooi, afgelopen weekend werd duidelijk dat een beetje groot feestje al aardig wat restafval oplevert ook al zoek je het nog zo goed uit. Restafval, verzamelde grondstoffen die niet te scheiden zijn. Ze zijn er nog genoeg. En hoe ver duik je erin. Wil je echt geen restafval, of echt zo min mogelijk. Of wil je minder restafval, er wel moeite voor doen maar niet tegen elke prijs. Want het kan, we hebben het gehoord bij Emily Jane Lowe tijdens de start van onze uitdaging. Zij ging ook steeds verder. Eerst in de keuken, daarna in het huishouden, toen in de persoonlijke verzorging.

De afgelopen maanden is er, ondanks dat ik best al met afval bezig was, de knop nog verder omgegaan. En niet alleen bij mij, ook bij de rest van het gezin. Ook bij mensen die bij ons over de vloer kwamen, ook bij mensen die mijn stukjes lazen op Drenthe in transitie, of in de Hoogeveensche Courant. Stukjes over broodzakken en bakjes die mee gaan winkelen. Stukjes over bewustwording ‘ja, maar dat is niet van mij’. Of een opname in het programma Roeg waarbij we letterlijk de afvalbak in doken om te kijken wat er dan eigenlijk nog aan restafval in terecht komt en vooral ‘waarom komt het daarin terecht’. Zou het nog anders kunnen. Oh ja, zo kan het ook. Die kreet heb ik de afgelopen tijd regelmatig gehoord.
‘Neem jij je eigen bakjes mee?’ Zie je me staan bij de nootjesboer
‘Wil je het ingepakt in dit doekje? Wat is voor doekje, het voelt zo nat. Zal ik toch voor de zekerheid er maar een plasticje omheen doen?’
‘Zo kan het ook?
Hoe werkt dat dan?’
‘Wat een slim idee, dat zouden meer klanten mee moeten nemen.’
Of die van gistermiddag toen ik brood wilde halen bij de bakker en ik naar het andere filiaal werd verwezen omdat het brood wat ik wenste daar nog wel voorradig was. De jongedame achter de toonbank had nog nooit een stoffen broodzak gezien en wilde het brood eerst nog inpakken in plastic en als ik geen plastic wilde dan toch eerst in papier stoppen voor het in mijn eigengemaakte broodzak ging. Het bleef even een spelletje. Ik wilde geen plastic en geen papier. Ik wil dat niet meer mee naar huis nemen. Misschien dacht ze gisteravond toen ze op de bank zat ineens, wat was dat nu met die broodzakken van die mevrouw. Of bedacht ze het ineens onder het eten en sprak erover aan tafel. Hoe dan ook… zij was nog niet van de ‘Oh ja, zo kan het ook’, die was nog niet direct te overtuigen. Haar baas daarentegen wel. Die is heel erg op zoek naar mogelijkheden om nog minder plasticverpakkingen te gebruiken. En om het bedrijfsafval, wat eigenlijk alleen grondstoffen zijn, beter of anders op de markt te zetten ipv er flink voor te betalen en het af te laten voeren als bedrijfsafval.
Zo kwam ik eens thuis met twee flesjes bier waarvan een van de ingrediënten oud brood is.
Lekker bier!

Proost.

Wat zijn we toch een akelig verwend volkje dat brood van een dag oud, oud brood is niet meer verkoopbaar. De recepten voor oud brood vlogen me om de oren, evenals al die leuke ideeën die mensen al bedacht hadden om er toch voor te zorgen dat oud brood toch verkocht kon worden.

Waarde

Vanmorgen las ik een verhaal wat een vriendin had geschreven, ik had het al eens eerder gelezen maar vanmorgen kwam het heel hard binnen. Waarschijnlijk omdat ik inmiddels zo bezig ben met grondstoffen en de afvalproblematiek. Ze schreef dat ze na een hele inspirerende dag naar huis reed. Eigenlijk had ze heel energiek achter het stuur moeten zitten want die inspirerende dag, tja, daar krijg je energie van. Maar niets was minder waar. Ze moest huilen, voelde zich moe en leeg. Ze ging de kinderen halen uit de BSO en in de gang zag ze een waslijn hangen, vol kleding. En daar viel alles bij elkaar. Haar inspirerende dag ging over ‘Ben jij het waard’ (jij is dan vrij vertaald naar alles wat waarde heeft) en daar zag ze een waslijn vol kleding en zelfs schoenen hangen. Vergeten kleding, iets wat er al maanden lag. Waardevolle kleding aan een lijntje in de BSO.

Eigenlijk komt dit dan ook heel dichtbij het 100-100-100 project. Wat is de waarde van afval.
Wat is het u waard, wat is het mij waard!

Voor mij zijn het best bijzondere maanden geweest. Ik werd herkend op straat, ze hadden mij gezien op tv. Waren toch wel heel nieuwsgierig of het lukte en vooral ‘hoe dan’.
Verhalen van mensen zelf over hoe ze nadachten over het afval, de afvalberg en het verantwoord omgaan met de grondstoffen. Gesprekken met mensen die het thuisfront maar moeilijk op andere gedachten konden brengen. Of vragen over ‘waar hoort dit bij?’ Dingen waar ik zelf ook al over nagedacht had. Hoe is het mogelijk dat we inmiddels zo gewend zijn aan al die plastics, die verpakkingen, al die driedubbel ingepakte artikelen. Hoe kom ik thuis zonder al die verpakkingen. Soms lukt het gewoon niet.

Of het lukt wel, ik koop het niet.

Het is trouwens ook een wirwar in verpakkingsland. Het is recyclebaar, composteerbaar of het hoort gewoon bij restafval maar je twijfelt en twijfelt.
Als het wel in je hoofd zit en je wilt dat anderen het ook zo gaan zien dan is informatie geven het beste. Zoals dat bord over zwerfafval waarop staat hoe lang het duurt voor een bananenschil verteerd is. Of kauwgom, of een blikje, of een plasticflesje.
Als mensen dat lezen dan schrikken ze heel vaak. Dat wist ik echt niet.
Dat is het, onwetendheid.

‘Ik heb een nieuw shirtje gekocht’, zei jongste schoondochter toen ze binnenkwam.
Het eerste wat ik zag was een plastic tas van de winkel waar ze was geweest.
Ik vroeg niet naar het shirtje maar riep ‘oh nee, een plastictas, nee, niet waar toch!’

Weken later zei ze, ‘Grietje, mag ik een van je tasjes mee, ik ga winkelen en durf niet meer met een plastictas aan te komen!’

Ja, lach maar!

Maar het is mij bittere ernst en soms schiet ik zo uit de slof…. Maar dan bedenk ik het weer…
‘Oh ja, ik moet ze leren dat het ook anders kan!’ Zodat ze zeggen ‘oh ja, zo kan het ook’

Ik ga het vast nog heel vaak horen ‘oh ja, zo kan het ook’, maar ik ga het vast ook zelf zeggen want de vastgeroeste patronen worden doorbroken en nieuwe worden geboren.

Want zo kan het ook!

Wat vond ik de mooiste opdracht: opdracht 3. Tips om afval te voorkomen.
Wat vond ik de stomste opdracht: die kan ik niet vinden!
Wat vond ik de beste opdracht: opdracht 13, wat zit er nog in jouw restafval

Het leven

Vanmorgen scheen de zon, was het heerlijk weer en werd ik uitgerust wakker. Als je wakker wordt en je voelt je fit dan heb je voldoende slaap gehad. Ben je niet fit? Ga dan rustig nog even slapen. Het is een gegeven! Een feit.
Ik voel me fit en doe de dingen die bij mijn leven horen. Ik schreef eerst ‘die bij het leven horen’, maar die vanzelfsprekendheid is niet normaal. Dat is een aanname die we in de rijke Westerse wereld gewoon bezigen. Alsof de hele wereld ’s morgens wakker word en denkt ‘ha, ik ga plassen, wassen, aankleden, ontbijten.’

Op heel veel plekken in de wereld is dat dus gewoon niet zo. Amnesty schreeuwt niet voor niets zo hard dat er op steeds meer plekken op onze aardbol mensenrechten worden geschonden.
Eigenlijk doet Groenlinks dat ook maar wie krijgt er dan een draai om de oren? Juist, het zelfde Groenlinks omdat ze opkomt voor mensen. En ik, ik stap uitgerust uit bed. Misschien is de halve wereld wel jaloers op mijn leven.

Een leven dat bijna een jaar geleden aan een zijden draadje hing. Als ik het verhaal van vorig jaar teruglees, als ik de verhalen bij elkaar optel over de hartoperaties en complicaties dan was het een zijden draadje. Ik had vertrouwen, blind vertrouwen. En ik heb alle geluk, in dit land met deze zorg, in dit land met alle kennis. Ik heb alle geluk van de wereld in mijn huidige leven. Als ze tegen mij zeggen ‘je hebt het verdiend’ dat denk ik ‘ik niet alleen, de hele wereld verdient het’. Dat is wat in de politiek ook speelt. Heel erg speelt. En de mensen die het moeten uitvoeren zijn mensen die gewoon mensen zijn zoals jij en ik. Ja, ze hebben geleerd om iets neer te zetten maar uiteindelijk gaan zij ook slapen omdat het lampje uitgaat en als ze wakker worden en niet uitgerust zijn gaan ze niet nog even rustig slapen maar gaan ze aan het werk. Mensen doen dat!

Vanmorgen schijnt de zon, de duiven zitten in de krentenboom, te glanzen in de zon. Merel, mus, spreeuw, allemaal zitten ze in de krentenboom. Koolmees pa en moe vliegen af en aan om het kroost te voeren. Een tweede legsel moet ervoor zorgen dat er nog wat jongen groot worden. Het is een gekakel in het nest naast het slaapkamerraam. Ik hou van die geluiden, de geluiden van de zomer. De vogels die mij ’s morgens bij het eerste licht toch wel wakker tetteren. ‘Vroege vogel, ik hou ervan maar slaap toch nog even verder.’

Ik heb vanmorgen mijn trouwjurk uit de kast gehaald. Het zal ongeveer deze tijd geweest zijn dat ik in mijn uppie op zoek ging naar de trouwjurk die ik wilde dragen op 8 juli 1977. Die trouwjurk is van alle tijden en ik pas hem nog. Hij ruikt naar 40 jaar kast maar hij past. Als ik sterf wil ik mijn trouwjurk dragen, dat besluit ik nu, dat schrijf ik hier. Dat is wat ik wil. Niet nu sterven maar als het zover is, dan wil ik mijn trouwjurk dragen. De jurk staat symbool voor leven in liefde. En nee, ik ben niet sentimenteel nu, ik ben blij en dankbaar. Want dat past bij mijn leven momenteel.

Dankbaar met mijn leven, mijn lief, mijn kinderen en kleinkinderen. Dankbaar dat we 13 jaar hebben kunnen genieten van onze trouwe viervoeter Twist. Iedereen vraagt er naar. ‘Hoe is het’. En ik kan alleen maar zeggen dat het stil is. Gewoon overal. Als er iets op de grond valt, als ik naar de keuken loop stapt Twist niet uit de mand achter mij aan, als ik de kamer in loop dan is daar niet meer de mand waar Twist in ligt te slapen. Iets wat hij de afgelopen maanden heel veel deed. Eindeloos slapen, diepe slaap. Of wakker en drentelen en piepen en drentelen en zijn draai niet kunnen vinden. Van binnen naar buiten en weer terug, liggen en weer drentelen. Piepen zodra er iemand de kamer verliet. Niet wetende dat diegene wel weer terug kwam. Kwispelen. Dat stuk over kwispelen, hij kwispelt. Niet de hele dag maar heel vaak. En dat doet pijn maar tegelijk weet ik dat het goed is. Hij heeft een mooi leven gehad en ik denk aan die mooie momenten die iedereen met hem had. Iedereen was blij met Twist. En iedereen heeft verdriet om Twist…… omdat hij kwispelt.

Het leven……..

“Als ik net in slaap ben gevallen, word ik de hele tijd wakker, en dat is waarom je moet huilen. Kwispel, kwispel, kwispel.

Ik bewaar hem in mijn hart

Lieve hondenvrienden,

Ik wil nog even jullie aandacht. Een dag of wat geleden las mijn baas een stukje voor wat ergens op internet stond en dat sprak mij aan. Ik wil dat graag met jullie delen.
Vanaf vandaag ben ik niet meer aanwezig zoals jullie mij bijna 13 jaar hebben meegemaakt (mijn eerste jaar heb ik ergens anders doorgebracht maar daar wil ik het echt niet meer over hebben) maar ik ben ook niet dood want honden gaan nooit dood. Honden weten niet hoe dat moet. Ze worden moe, en erg oud, en hun botten doen pijn. Maar ze gaan niet dood. Als ze dood zouden gaan, dan zouden ze niet altijd een wandeling willen maken, ze willen zelfs nog wandelen wanneer hun oude botten zeggen: “Nee, nee. Geen goed idee. Laten we niet gaan wandelen.” Nee hoor, honden willen altijd een wandeling maken of zelfs wel rennen ook, al kan het eigenlijk niet meer. Zelfs tot de dag dat hun verouderde pezen er voor zorgen dat ze af en toe spontaan omvallen. Zo zijn honden. Honden wandelen, altijd!

Het is niet zo dat ik jullie gezelschap niet wil. In tegendeel, een wandeling met jullie is het einde. Als baas, logeerbaas of wandelbaas zijn jullie de symfonie van geuren die de wereld vormen. Kattenpoep, een markering van een andere hond, een rottend kippenbotje en jij. Dat maakt mijn wereld perfect, en in een perfecte wereld is er geen ruimte voor de dood.

Honden kunnen wel erg slaperig worden. Dat is het, snap je. Dat leren ze jullie niet op die luxe universiteiten, waar ze van alles uitleggen over economie. Ze weten zo veel, dat ze vergeten zijn dat honden nooit dood gaan. Dat is eigenlijk erg jammer. Honden hebben zo veel te bieden en mensen praten te veel.

Als je denkt dat ik overleden ben, is het eigenlijk dat ik in slaap gevallen ben in je hart. En tijdens het in slaap vallen, kwispel ik heel hard met mijn staart, snap je, en daarom doet je borst zo’n pijn en moet je huilen. Wie zou niet huilen met een gelukkige hond in zijn borst die zijn staart heen en weer kwispelt. Au! Bam, bam, bam, bam, bam, dat doet pijn. Maar ik kwispel alleen als ik wakker word. Dat is het moment waarop ik zeg: “Bedankt baas, bedankt al mijn lieve mensenvrienden! Bedankt voor de warme plek om te slapen, de vele wandelingen, de logeerpartijen en al die andere mooie herinneringen, ik blijf altijd in jullie hart, de beste plek.
“Als ik net in slaap ben gevallen, word ik de hele tijd wakker, en dat is waarom je moet huilen. Kwispel, kwispel, kwispel. Na een tijdje slaap ik meer (besef dat een hond moment niet hetzelfde is als een mens moment. Je neemt mij mee voor een wandeling en dat is voor mij een dag vol avontuur in een uur. Dan kom ik weer thuis en duurt het voor jou een dag, maar voor mij als hond een hele week, voordat er weer een wandeling is. Daarom houden wij honden zo van wandelen).

Oké, zoals ik al zei, ik val in slaap in jullie hart, en als ik wakker word dan kwispel ik met mijn staart. Na een aantal hondenjaren, slaap ik langer achter elkaar, net als jullie. Ik ben mijn hele leven een goede hond geweest, dat weten jullie allemaal. Het is best vermoeiend om altijd een goede hond te zijn, vooral als je oud wordt en je botten pijn doen en je op je gezicht valt en je eigenlijk niet meer tot het park wil wachten met poepen maar je het toch probeert op te houden, omdat je nu eenmaal een goede hond bent. Dus besef, nadat ik in jullie hart ben gaan slapen, zal ik steeds langer en langer slapen. Maar laat je niet voor de gek houden.

Ik ben niet “dood”. Dat bestaat niet, echt niet. Ik slaap in jullie hart, en wordt wakker, meestal op momenten dat je het niet verwacht. Want zo ben ik nu eenmaal. Ik vind het erg voor mensen die geen slapende hond in hun hart hebben. Die hebben zo veel gemist.

Maak wat van jullie leven, bedankt voor al de fijne jaren die ik met jullie had. Ik woon voortaan in jullie hart.

Stevige poot,
Twist

Een groene toekomst begint altijd klein.

‘Een groene toekomst begint alles klein. Plant mij en ik groei uit tot iets groots’. Er staat een geel zakje voor mijn scherm met die boodschap, een co2 compensatiezakje. Het is klein, het wordt groot als je er goed mee omgaat. Maar is dat niet met alles zo bedenk ik ineens nu de tekst op het zakje binnenkomt. Hiervoor had ik de tekst uit een mailtje doorgestuurd naar iemand anders, de tekst die ging over alarmerend en schrikbarend. Daar is dus niet goed voor gezorgd en dat alarm stuur ik door. Op zo’n moment schiet er echt van alles door mijn hoofd. De onwetendheid over heel veel dingen staat ten grondslag aan het mislukken of het vernietigen van iets wat klein begint.

We gaan het bos in en op zoek naar paddenstoelen. ‘Wat zijn paddenstoelen, hoe groeien ze’. Vingers gaan omhoog en het verhaal met de antwoorden wat volgt laat alleen nog maar meer vragen stromen. Het is goed, maak ze bekend met de materie. Hoe zit het paddenstoelen, waar je moet letten. ‘Mag ik ook een paddenstoel plukken’, natuurlijk komt die vraag en het antwoord is ‘ja, het mag’. Maar natuurlijk niet alle paddenstoelen want er zijn nog meer mensen in het bos die ook van paddenstoelen willen genieten. We gaan op pad.

Het is mijn onwetendheid als gids, ik weet niet wat voor ‘vlees’ ik in de kuip heb en kan het ook niet in 5 minuten voor aanvang bepalen hoe de mensen in de groep zich gaan gedragen. We gaan op pad en ik probeer hier en daar een gesprekje. Ik zie de gids die te vaak alleen loopt, al aan het begin van de excursie. Kinderen dwarrelen om hem heen, komen aan met paddenstoelen en de gids legt uit. Wat het is, waar je dat aan zien kunt, ruiken, proeven, bekijken. Determineren op locatie. Kinderen vinden het prachtig en stoppen de paddenstoel keurig in het eierdoosje wat ze mee hebben genomen. Moeders, oma’s en de oppas op een afstandje. Bij kinderactiviteiten zijn het toch vaak vrouwen die meegaan. Een enkele keer een papa en dit keer ook een opa. Eigenlijk ziet de groep er ontspannen uit en ik loop een beetje uit de richting.

Ineens is er alarm. Er zit een wespennest in de grond en de zoektocht naar paddenstoelen die overal dwars doorheen gaat heeft ervoor gezorgd dat de wespen als dolle stieren door het bos vliegen en iedereen die ze in de vlucht tegenkomen prikken. Maakt niet uit waar. Als dat alarm afgaat dan zie ik de groep nog verder uitwaaieren en omdat mijn aandacht uitgaat naar diegene die gestoken zijn door de wespen ben ik dus niet meer bezig met de groep maar met een huilend kind en een bezorgde oma. Ik geef door aan de mensen die in mijn buurt staan dat ik met hen meega naar de parkeerplaats en daarna terug kom.

Onderweg naar de parkeerplaats probeer ik de paniek enigszins te verminderen. Neemt niet weg dat de oma met haar kleinkind even langs de huisarts gaat. Kleinzoon is zo verdrietig, zo bang geworden. Dat is toch zo jammer, het schiet door mij heen, ‘durft hij straks nog wel naar het bos’.

Als ik terugloop naar de groep probeer ik contact te maken met de eigenaar van het bos, wat gaan we doen aan het wespennest in de grond zodat dit niet nog een keertje gebeurt. Geen gehoor, het is herfstvakantie. Overleg met mijn collega dan maar, we spreken af dat we proberen met een kaart en afzetlint de plek aan te geven en dat er niet nog meer mensen gestoken gaan worden.

In de verte zie ik de groep, totaal uitgewaaierd, totaal geen samenhang meer. Ik zie de gids niet maar ik zie wel andere bezoekers in het bos, die lopen niet mijn richting op maar de andere kant uit. Als ik bij de groep ben zie ik tot mijn grote schrik een enorme tonderzwam in het mandje van de rollator liggen. En ik zeg daar iets van. Want die tonderzwam hoort aan de boom en niet in het mandje. Het is juist die grote tonderzwam waar je iedereen stil mee krijgt. De kinderen en de volwassenen. Maar nu niet meer. In de mand beland bij een mevrouw met een rollator. Hoe is het mogelijk. Als commentaar krijg ik ‘tja, we kunnen hem wel laten liggen maar dan neemt iemand anders hem mee, dus nemen wij hem mee’. ‘Maar je slaat toch geen tonderzwam van een boom’, zeg ik nog.
Helpt ook niks meer, het is gebeurd. Iets wat ik niet snap is gebeurd. En wat ik nog erger vind, het is een opa die dit gedaan heeft. Het is anders dan als een kind het doet. Ook niet goed, nooit goed. Met een stok een grote tonderzwam van de boom af slaan. Er zijn toch mensen die dit hebben gezien? Ik krijg geen gehoor. Er is niet eens gevraagd of het mag, het is gedaan. En gedane zaken nemen geen keer. Ook deze middag niet. De lol is eraf bij mij. Zoiets verzin je niet.
Dan moet ik denken aan het kleine wat groot wordt als je er goed voor zorgt. Ik voel me best verantwoordelijk voor deze excursie maar het kleine wat groot werd daar is nu niet goed voor gezorgd. Ik vind het vreselijk.

De route vervolgd en ondanks dat mijn lol eraf is en ik steeds moet kijken naar de grote zwam in het mandje, blijven de kinderen enthousiast. De moeders ook hoor, zij genieten omdat de kinderen genieten. We lopen terug naar de parkeerplaats en nemen afscheid. Ook van de tonderzwam die in de achterbak van de auto belandt. Ik maak er nog een opmerking over en dan laat ik het los.

Denk ik.

Maar ik laat het niet los, het zit me dwars. Dit had ik kunnen voorkomen als ik iemand anders met de mevrouw het haar huilende kleinkind naar de parkeerplaats had teruggebracht. ‘Ja, en wie dan Grietje’. Weer zoiets. De gids heeft het niet gemerkt en blijkbaar vond de rest van de groep het wel prima. Ik weet het gewoon niet maar het zit me dwars.

Als er dan op de maandag ook nog een mail komt van de eigenaar van het bos over een groep vandalen die het bos leeg aan het roven was en een grote mond had gegeven toen andere bezoekers er iets van zeiden….. toen heb ik de telefoon maar eens gepakt om uit te leggen wat dat voor groep vandalen was.

Een opa met zijn vrouw en 2 kleinkinderen. Wel heb ik ooit…

Het is klein en wordt groot als je er goed mee omgaat. De opa is een groot detail vergeten. Je bent een voorbeeld!

En ik heb een harde les gehad. Want als er iets is wat ik niet wil is dat mensen met zoiets moois zo lelijk omgaan.

Keek op de week

Schreef ik onlangs nog dat ze hier binnenkort zelf weer zou schrijven, dat was misschien toch even iets te enthousiast. Daarom nog maar een keer mijn stand-in rol opgepakt om jullie op de hoogte te brengen van de voortgang, de terugslag en het opnieuw naar boven klauteren uit het dal na dit zwaar lichamelijk ongemak.
Zoals al gemeld ging het de dag na de operatie ver boven verwachting. De 3 overige patiënten op de zaal waar ze lag hadden het nakijken. Een soort Max Verstappen maar dan in een totaal ander segment. Maar om mij heen hoorde ik al de waarschuwingen; “let op Gert, meestal komt er wel een terugslag na zo’n operatie, hou daar maar rekening mee”. Ik zag uiteraard alleen maar wat ik wilde zien. Dag 2 na de operatie ging ook nog wel maar de vochthuishouding was niet helemaal op orde, dag 3 was ze oververmoeid omdat ze heel slecht had geslapen en op dag 4 kwam ‘s morgens in alle vroegte de reeds voorspelde man met de hamer voorbij. Nare berichten op mijn telefoon, maar toen ik bij haar was zag ik pas echt hoe verschrikkelijk ziek ze was…
Tijdens het bezoekuur, wat overigens veel meer dan een uur is, maar dat terzijde, kwam gelukkig de arts voorbij en zijn woorden, in combinatie met de woorden van iemand die ik al heel lang ken en die ook alles van harten weet, stelden mij gerust. “Niets verontrustends, u houdt nog te veel vocht vast, dat veroorzaakt uw narigheid, we passen uw medicatie aan en kijken hoe het gaat”. Nou, toen ging het… Tijdens het avondbezoek kwamen langzaam de babbels terug en zag ik haar zelfs weer een paar keer glimlachen. De volgende morgen (gisteren) stuurde ze een foto waarop duidelijk weer een kleurtje op haar gezicht te zien was en een brede lach. Overdag ging het ook een stuk beter en steeds meer bekroop mij het gevoel dat het tij nu echt gekeerd was.
Vanmorgen was het weer “testdag”. Bloedprikken, longfoto’s en alles wat nodig is om te controleren of alle functies weer operationeel zijn zoals het hoort.
Om 5 over 10 vanmorgen deed ze een poging mij te bereiken via WhatsApp maar ik was even heel druk bezig met mijn huishouden en lette niet zo goed op… Dus na een half uur lang wonderlijke woorden typen in mijn WhatsApp, zonder een reactie te krijgen besloot ze me te bellen. Ik pak mijn telefoon op en hoor; “Lieffie ik kom dinsdag thuis”. Ik denk thuis, “je bedoelt het ziekenhuis in Hoogeveen?”. “Nee, gewoon thuis, want alles gaat nu goed, er is hulp thuis de hele dag, dat is net zo goed of zelfs, beter dan nog een paar dagen in het ziekenhuis in Hoogeveen rondhangen tot ik naar huis mag”. Ik hoor dat ze heel blij is. Dat betekent dat ze eraan toe is en ze er weer vertrouwen in heeft. Dat zet gelijk een rem op dat “is dat niet erg vlug” en “komt dat wel goed” stemmetje in mijn achterhoofd. Als zij er klaar voor is, dan is ze er ook klaar voor, ik ken haar lang genoeg (lees 41 jaar) om dat te weten. We gaan er voor!
Mijn rol als Facebook stand-in was gelukkig maar van korte duur, binnenkort schrijft ze hier zelf weer!

IMG_0732

Allemaal ontzettend bedankt namens ons beiden voor alle steun, aandacht, lieve woorden, kaartjes, kaarsjes, liefde en wensen. Jullie hebben haar, en ook mij, door deze moeilijke weken gesleept.

Zij is er even niet…

Vandaag is zij er even niet en heeft ze mij gevraagd om haar waar te nemen. In dit bijzondere geval doe ik dat graag. Zoals jullie inmiddels wel weten was het vandaag de dag dat ze over die berg moest, waar ze al een tijdje tegenaan liep te hikken. Vanmorgen was het zo ver, zo ineens en vroeger dan gepland. Voor ik het in de gaten had kreeg ze een pilletje en nog geen kwartier later lag ze al in een diepe slaap. Kort daarna vertrok ze naar de operatiekamer en ging ik terug naar huis. Minstens 4 tot 5 uur hadden ze nodig werd mij gezegd. Iedere 2 uur kreeg ik een update van de voortgang en als hekkensluiter belde de chirurg zelf. Alles was goed verlopen, het kwam allemaal goed. Ik kreeg toestemming om tussen 19:00 en 20:00 uur op bezoek te komen. Waarschijnlijk werd ze rond die tijd wel wakker.
Ik was op tijd maar zij sliep nog als Doornroosje. Nog aan de beademing en kilometers slangen, kabeltjes, kraantjes, pompjes en een complete lichtshow. Als ik wat zei knikte ze flauwtjes maar daar bleef het bij. Na 20 minuten kreeg ik het advies naar huis te gaan en later op de avond nog eens te bellen hoe het ging. Onderweg naar huis moest ik constateren dat het niet helemaal aan mijn verwachting voldeed. Maar goed, het was niet zomaar wat, en alles ging tenslotte verder goed, het had dus gewoon wat meer tijd nodig hield ik mijzelf voor
Zit ik vanavond familie en vrienden in te lichten, gaat de telefoon. Goedenavond, niet schrikken, uw vrouw wil u graag even spreken, hier komt ze…. “Dag Lieffie, ik heb je gemist”. Ik val bijna van mijn stoel maar herpak me razendsnel. Ze is er weer! Dit keer aan de goede kant van de berg, zonder beademing en ze drinkt een kopje thee. Oh ja zegt ze ook nog, “dikke kus voor al mijn schatten en iedereen,”.
Binnenkort is ze hier zelf weer. Bedankt voor al jullie steun en lieve woorden, dat heeft zeker geholpen haar over die berg te duwen.

Lieffie.

Onze zonen

Ze zijn inmiddels geen kleine mannen meer, het zijn kerels die stevig in de schoenen staan. De Liefde kan ze van de sokkel halen maar verder kunnen ze bergen verzetten en doen ze dat ook. Is de oudste altijd bezig om voor het bedrijf, waar hij deel van uitmaakt, de beste verkooptechniek in de strijd te gooien, met geduld, heel veel geduld proberen de koper ervan te overtuigen dat ze bij hem moeten zijn. Is hij voor zijn gezin een belangrijke schakel naar alles wat daarin gebeurt. Opgroeiende kinderen, allebei een baan, het is een periode in je leven die heel zwaar is. Je kunt geen dag verzaken, dan verlies je iets waar je geheid spijt van krijgt. Zoon ook, hij moet aan het werk! Met zoon kan ik praten over het boerenleven, de manier van ‘boeren’ en de machines die daar zo bij gebruikt worden. Waarom de een kiest voor een megastal en de ander biologisch wil boeren. Dat boeren elkaar vreselijk dwars kunnen zitten en dat het echt geen ‘vetpot’ is anno 2016. We praten over de zaken die raken en merk zelf heel erg dat zijn opvoeding zo anders is geweest dan die van onze jongste zoon. Het is gewoon bewezen, staat beschreven in de boeken, de oudste in de kinderrij is het proefkonijn in het gezin. Daar kun je nog zoveel boeken over lezen, oudste zijn is gewoon vechten voor wat je waard bent. Dat hebben wij in onze eigen jeugd ook zo gevoeld en meegemaakt.
Zo is tweede zoon bezig in zijn eigen bedrijf. Met fotografie en film, muziek en creativiteit maakt hij het leven van zichzelf en ook de klant iets mooier. Een tevreden klant is een tevreden zoon. De tweede in de rij stond al jong op eigen benen. Niet als baby, dat duurde even voor de benen ontdekt waren maar toen het eenmaal zo ver was, was er geen houden mee aan. ‘Ik kan het zelf wel’, moet zoon gedacht hebben en hoe lastig dat ook was, voor mij als moeder, ik heb geprobeerd er ook voor hem het beste van te maken. En niet alleen ik. Als ouders hebben we klaar gestaan waar nodig. Verhuizen, verslepen, schoonmaken, schilderen, vloeren leggen…. Van A naar B, van A tot Z en van A naar H. Steeds verder van de geboortegrond, steeds dichterbij een droom die ‘een eigen bedrijf’ heet.
Geluk in de liefde.. laat het maar gebeuren, we gaan het zien. Ik wil het meemaken toch. Ja, ik wil het meemaken.

IMG_2972

Jongste zoon… hij werkt en ontwikkelt zich als iemand die stevig in de schoenen staat. Hij houdt niet van gedoe, kiest niet de moeilijkste weg en zal er zeker niet teveel woorden aan vuil maken. Hij trekt zijn eigen plan en denkt op zijn eigen wijze na over een toekomst. Hij zoekt woonruimte voor hem en zijn vriendin en kijkt vooral naar ruimte. Ruimte om fijn in te leven. Denkend aan de toekomst… jongste zoon staat goed in het leven. Een vaste baan, kansen om te groeien en hij is nog zo jong en flexibel en kan breed ingezet worden. Dat is de toekomst van de jongelui. Meer dan ooit moeten zij van veel markten thuis zijn want als je ooit 1 kunstje hebt geleerd en daarbij hebt gedacht dat je dit wel uit kunt zingen tot je pensioen dan heb je het mis. Trouwens dat pensioen halen is al een hele kunst tegenwoordig.
Hoe onze zonen ooit die status gaan halen is best wel een raadsel, met iedere regering die er tegenwoordig is worden zekerheden steeds meer afgebroken. Zekerheden zijn dus niet te betalen, dat blijkt maar weer.

Onze zonen. Alle drie verschillend, alle drie zorgzaam en alle drie met de voeten stevig op de grond.

Alleen de liefde kan ze van de sokkel halen. Alleen de liefde kan ze rechtop door het leven laten gaan.

Ik ga het zien, ik wil het meemaken. Laat onze liefde voor de zonen helpen om voor hun eigen liefde te gaan zorgen.

Zo wit als ……

IJzelvrij en straatschaatsen zijn in 2016 al helemaal ingeburgerd in het noorden van het land. De rest van het land had het nakijken, wij glibberden en gleden de eerst week van januari door de straten. Koning Winter hield ons in een ijzige greep, dansende elektriciteitsmasten en code rood. Pak aan, het is winter. Het duurde niet lang, net lang genoeg tot het warm water begon te regenen. Althans, daar leek het op. Het verdween als sneeuw voor de zon. Iedereen erop uit! Dan zie je hoe kwetsbaar je bent, het brood is op, de verse groenten of de zuivel. Er moest ingekocht worden en ‘een voorraadje aangelegd’, zo zei de weerman, er komt een nieuwe periode van winterweer aan’.
Ik vind winter mooi, echt fijn. Heerlijk binnen, lekker warm, wat vogeltjes kijken die van het lekkers in de tuin snoepen. Vogels tellen voor de jaarlijkse vogeltelling. Meer dan 26 mussen in de tuin, snoepend van de zaadjes of een likje pindakaas. Ekster, roodborst, vink en koolmees. Kauwtjes, tortels en de duiven, allemaal eten ze mee en ik tel en geef die telling door. Het is een komen en gaan, heerlijk toch die vrijheid in het vogelleven. Alle tuinen langs en overal een hapje halen. Geen kopzorg over een lege broodtrommel of koelkast. Wat een leven. Alhoewel, het was een slagveld in de tuin een tijdje terug. Dan begin je toch echt achter je oor te krabben, vogel zijn is ook niet alles. De sperwer had toegeslagen. Koolmees was het slachtoffer en hoe toepasselijk, de moord was gepleegd op het hakblok om het hout te kloven. Beelddenkers lezen nu niet verder, dit is teveel. Laten we Koning Winter er maar eens een laagje overheen laten leggen. Er kwam sneeuw en sneeuw bedekt alles. Lelijke dingen, zwerfvuil, hondenpoep, afval van het siervuurwerk wat echt nog overal ligt…. Sneeuw maakt je blij! Want het is schoon, schoon maakt je blij, want het is fris. Dat het glibberig kan zijn nemen we voor lief en weer trekken we er massaal op uit. Niet om een voorraadje eten aan te leggen maar om een voorraadje zon op de bol op te slaan, mooie beelden vast te leggen, te genieten! Koning Winter is aanwezig en wij genieten ervan, genieten met volle teugen want het is snel genoeg weer grauw en grijs. Trouwens, als de sneeuwpret voorbij is zullen we dan samen eens de rommel opruimen die overal in de natuur ligt? Zo jammer dat!

krant

Ik ben zo trots op de kind van mij….

Dochter heeft iets verzonnen. Ineens kwam ze er mee. ‘Ik ga naamstempels maken, mam, voor Serious Request‘. Het glazen huis staat dit jaar bijna in haar achtertuin en ze wil er een steentje aan bij dragen. Ik ken haar agenda een beetje en dat staat behoorlijk vol. Voornamelijk met werk en werk en nog meer werk. Ze plaatst begin november een korte boodschap van haar plan op facebook:
Serious Request staat in Haarlem dit jaar! Voor wederom een heel goed doel! Daarom ga ik handgemaakte naamstempels verkopen waarvan de opbrengst zo de brievenbus van het glazen huis in gaat! Deze stempels kun je bestellen door me een privé bericht te sturen voor verdere info!
De stempels kosten 7 euro waarvan 4 euro voor het glazen huis en 3 euro voor de verzending en materiaal.
Lijkt dit je wat, misschien een leuk schoen kadootje of wil je gewoon op een leuke manier Serious Request steunen met een bijdrage, stuur me dan een privé bericht!
En voel je vrij dit bericht te delen

Natuurlijk ga ik dat delen, hoe cool is dat.

Een paar dagen later schrijft ze ‘dit gaat niet werken, niemand wil stempels’.
‘Natuurlijk wel, wie wil dat nu niet’.
Dus ik deel het nog een keertje en dan komt er een berichtje.
‘Carolien heeft een stempel besteld.’
En dan Alina en dan Jannie en zo gaat het door.
‘Ik heb al 70 euro voor SR’
‘Ik heb al 105 euro voor SR’
En gisteren de laatste stand… €255,00

Ik ben zo trots op dat kind van mij. Wie wil dat nu niet? Een leuke naamstempel krijgen en ook nog eens een goed doel steunen. Ik ben zo trots op dat kind van mij……. tot de maan en terug.