Die stammen uit de vorige eeuw

De laatste jaren ben ik er niet zo mee bezig, ik vind de tijd zeker gezellig, december, kaarsjes, lichtjes, gezelligheid. Maar niet al die zaken erom heen. Als je niet bedolven wilt worden door decemberdrukte dan moet je je hoofd koel houden en je zeker niet gek laten maken over wat winkels allemaal van je willen (feestkleding, feest-eten, feest….. weet ik het wat als het maar glittert en doet). Het zal me dus een biet zijn. Nee, ook niet waar. Ik heb ook nog met een gezin te maken en met kleinkinderen. Dus ik maak de kerstboom op, hang mistletoe bij de achterdeur, brand kaarsjes, zakken vol, en geniet ervan. Met kaarten sturen ben ik maar gestopt, degene die ik iets toewens laat ik het weten. En heel vaak is de digitale weg daarin een hulp. Ja joh, wat maakt het uit. Ik vind het leuk.

Maar nu, vandaag. Sint is het land uit. Klein mannetje heeft zijn eerste wiebeltand eruit. December is al een week oud en ik duik de kelder in. Op zoek naar de kerstbomen. 11 maanden en 1 week vertoeven ze in de kelder en voor drie weken mogen ze hun feestje vieren in de woonkamer. Lekker warm bij de kachel, lichtjes aan, versieren maar. Ik doe de doos open met de kerstspullen. Een verzameling van meer dan 37 jaar kerstvieren… en als ik langzaam de spulletjes uitstal op de tafel komt er geheid wel een doosje voorbij met iets wat ouder is dan 60 jaar. ‘Kling klokje kling’… met een geschiedenis waar we alleen naar kunnen raden. Hebben de belletjes, pijpjes, toetertjes van glimmend glas met witte versierselen altijd elk jaar in de boom gehangen en in welk huis. Wie heeft er oh en ah geroepen.. wie heeft zich gespiegeld in het glimmende glas? Daar kom ik niet meer achter.

Wat hier hangt in de boom is ongeveer 30 jaar oud. Een patroontje uit een lang vervlogen tijd wat ik toen met naald en draad in elkaar gefröbeld heb. Ze blijven zo leuk, ze blijven prachtig. Jaar na jaar, na jaar.

IMG_4699

“Die stammen uit de vorige eeuw” verder lezen

Eigenlijk wist ik het wel.

De laatste tijd komt het gesprek nogal eens met de nadruk op werk te liggen. Heel veel mensen om mij heen lopen met problemen rondom werk. Zoeken werk, of juist niet, verliezen werk of komen er in om, kiezen omdat er gekozen moet worden maar nooit helemaal naar de zin. Natuurlijk komt dan ook de vraag ‘maar wat doe jij?’. Of zoals afgelopen week ‘aan welke school geef jij les’ alsof op mijn voorhoofd geschreven staat dat ik juf ben.
‘Wat heb jij gedaan’, ook zo’n vraag die regelmatig terug komt. Tegenwoordig zeg ik meestal dat ik natuurgids ben en werk voor IVN en NM en dat ik daar mijn dagen vol aan heb. En dat is het gewoon, ik heb dagen vol werk en ik heb het naar mijn zin. Dat kan omdat de man in huis zorgt voor een inkomen waar we beiden van leven. Hoe anders is het in veel gezinnen waar beide werken en alle andere dingen goed op elkaar afgestemd moeten worden en waar nooit tijd is voor werk zoals ik het doe. Wat is het toch onwijs jammer denk ik weleens. Dat je pas aan vrijwilligerswerk toekomt als je met pensioen gaat. Vooropgesteld natuurlijk dat je zoiets wilt gaan doen. Er is zoveel werk waar geen salaris voor is. Het zou een onbetaalbare samenleving worden als alles betaald moet worden. Toch krijg ik meer vragen voor hulp dan ik aan kan. Het is echt waar dat er zoveel werk verzet wordt door vrijwilligers en dat er nooit genoeg handen zijn. In mijn woonplaats is de werkloosheid hoog, vooral onder de laaggeschoolden. Ik ken ze niet, tenminste niet bewust. Maar als ik ze zou kennen dan ging ik ze vragen om met mij buiten aan de slag te gaan. Er ligt zoveel werk dat we nu met kleine stapjes uit kunnen voeren met heel weinig mensen.
Gelukkig komt er, ondanks dat er weinig handen zijn, heel wat van de grond want afgelopen dinsdag plaatste ik een oproep op facebook om mee te komen helpen in het park. “De wilgen zijn gearriveerd en willen graag de grond in.” Dan komen er toch heel wat kinderen en volwassenen op af. En zien dat er gewerkt wordt spoort ook weer aan om mee te gaan doen. Een andere oproep die ik in mijn mailbox kreeg was die van een omliggende gemeente. Honderd kinderen komen helpen om struiken en bomen te planten, wij zoeken begeleiders. Dat wil ik wel en zo ga ik daar op vrijdag aan de slag. Samen met zoveel anderen. Belanghebbenden, leerlingen, de burgemeester en leerkrachten. Handen uit de mouwen en met elkaar een klusje klaren

332 - 28 nov

“Eigenlijk wist ik het wel.” verder lezen

Wat ik vandaag gedaan heb?

Vandaag heb ik voor een groep mensen een presentatie gegeven over de cursus Tuinreservaten. Dit jaar heb ik deze cursus voor het eerst georganiseerd en gegeven. Niet alleen maar met een collega. Het was leuk om te doen, ook best lastig af en toe maar doorgaans was het leuk. Je weet van te voren ook niet echt wat voor cursisten je in de groep krijgt. Dat is toch wel heel erg bepalend voor de sfeer. Alle wensen voor diervriendelijk tuinieren kunnen ook verschillen. Dat heeft ook met de eigen tuin te maken. De ruimte die je daarin hebt of die je wilt creëren. Uiteindelijk duurde het wel heel lang voor de cursisten hun certificaat te pakken hadden want door ziekte en slecht weer werd de laatste activiteit uitgesteld en uitgesteld. Toch is het gelukt en willen we dit nogmaals aan gaan bieden bij ons. Maar ook elders in Drenthe zijn mensen aan het zoeken naar de juiste format. En samenwerking is hierin een mooie iets. Dus, uitleg over de cursus. Grietje wil jij dat doen?
Zo kwam het dus dat ik de hele middag onder de pannen was. En het begon met koffie en thee en een prachtig cakeje.

319 - 15 nov

Ik kon er trouwens heel goed afblijven. Het leek me zo zoet… dan haak ik af tegenwoordig. Maar het zag er wel geweldig prachtig uit. “Wat ik vandaag gedaan heb?” verder lezen

Wichtelmannetjes …..

Op Sint Maartensdag, het begin van de grote adventstijd trek je een lootje en dan ga je tot kerst stiekem dingen doen voor een ander. Elke wichtelman of wichtelvrouw gebruikt natuurlijk zijn of haar originaliteit bij het brengen van de kleine vreugdevonkjes aan de ander, en wordt dan zelf ook weer verwend.
Het voelt goed om verwend en verrast te worden en om te verwennen en verrassen. Zo spookt het in de adventstijd vrolijk en liefdevol in ons wichtelmannetjesgezin

Ik ben toch wel verzot op kabouters, ze doen gewoon een heleboel dingen waar jij en ik geen weet van hebben en ineens viel mijn oog op het verhaaltje over wichtelmannetjes en was ik verkocht. Natuurlijk is het heel druk in deze tijd van het jaar. Iedereen moet nog zijn of haar doelen halen voor het einde van het jaar en de kleinkinderen worden helemaal gek in deze tijd want is het eerst 11 november, dan komt 5 december en dan 25 december maar 3 dagen daarvoor wordt ‘Klein mannetje’ 6….. je raadt het al. Gekkenhuis.
En toch, die tijd van omhullen, lichtpuntjes… het is de tegenhanger van alle drukte in ons leven.
Gisteren was het Sint Maartensdag en waren de lootjes getrokken. Toen ik ’s avonds in bed lag trok de dag aan mij voorbij. Wat had ik alweer veel gedaan, gepraat, geschreven, gehuild, gelachen, mij verwonderd over de prachtige zelfgemaakte lampionnen, dit jaar meer dan ooit. En aan het eind van die lange rij kinderen die langs de deur kwam ging nogmaals de bel. Ik was moe, was eigenlijk wel klaar met Sint Maartensdag.

315 - 11 nov
Ik zag door het raampje bij de deur mijn kleine mannetje op de stoep staan naast grote broer. Met hun prachtige lampionnen en hun blije gezichtjes.

Ik ben in slaap gevallen met een glimlach om mijn mond, kan niet anders. Ik had net bedacht dat zij wel mijn lootje hadden. Ze zijn mijn wichtelmannetjes… allebei.
“Wichtelmannetjes …..” verder lezen

1 november de warmste

Natuurlijk valt er veel over te zeggen, protest aan te tekenen, het er niet mee eens te zijn. Dat kan allemaal. Maar in de voorbereiding was alle ruimte voor gesprek, uitnodigingen de deur uit. Kom maar op mensen uit de buurt, laat je stem maar horen. En zeg wat jij voor de omgeving over hebt aan tijd en daadkracht.
Er kwamen veel vrouwen op af. Voor licht werk.
En mannen, voor het zwaardere werk.
En kinderen voor het leukste werk

305 - 1 nov

En samen hebben we heel veel werk verzet en tegen het protest in toch doorgepakt.

Anders kom je nooit ergens.

Project IVN Struunhuus!

Deze dag is geslaagd

“1 november de warmste” verder lezen

Puur

Vandaag een mooie envelop in de brievenbus. Tenminste, toen ik thuis kwam lag dat op mijn bureau en ik had weer even geen idee. Sommige dingen voelen al fijn in de handen voor je het gezien hebt en dat had dit ook. Zo zacht, zo prachtig.

298 - 25 okt

Om de wens voor een fijne week op Ameland kracht bij te zetten.

Dankjewel…..

“Puur” verder lezen

in een bloesje

Was ik toch mijn favoriete bloesje kwijt vanmiddag. De hele lange zomer en nazomer had ik het met de regelmaat van de klok aan. ‘Kan toch niet weg zijn?’
Zoeken
Zoeken
Zoeken
En gelukkig vinden.
Bloesje aan en op de fiets naar de stad, dingen halen en bijna een ijsje halen. Wat een heerlijk weertje… op de fiets terug langs moeder, kopje koffie en chocolaatje halen en weer op de fiets… lekker weertje.

291 - 18 okt
Oh ja, al gezegd. Dat is heel wat anders dan in 1958. Toen was mijn broertje één week oud!

“in een bloesje” verder lezen

Grootgrutter

Echt, er zitten altijd mensen aan de koffietafel bij onze grootgrutter. Maar vandaag niet. Ik let er eigenlijk nooit echt op. Dat gebabbel, zo gezellig. Ik denk dat er met de regelmaat van de klok de zelfde mensen de dag doornemen. Heel veel oudere mensen want er staan ook wel andere karretjes dan winkelwagentjes. Omdat ik erom heen moet loop ik bijna tegen de tafel aan en valt mij oog op de platen boven de tafel. Dat is me nog nooit eerder opgevallen. Misschien hangen ze er al een jaar. Ahum, sorry grootgrutter en historische kring Hoogeveen. Ik zie het nu pas. Zo grappig, de oude winkels in de hoofdstraat van vroeger. Echt vroeger.

290 - 17 okt -

We staan even te discussiëren over de locaties van de vroegere winkels.
En dan maar weer snel verder!

“Grootgrutter” verder lezen