Het leven

Vanmorgen scheen de zon, was het heerlijk weer en werd ik uitgerust wakker. Als je wakker wordt en je voelt je fit dan heb je voldoende slaap gehad. Ben je niet fit? Ga dan rustig nog even slapen. Het is een gegeven! Een feit.
Ik voel me fit en doe de dingen die bij mijn leven horen. Ik schreef eerst ‘die bij het leven horen’, maar die vanzelfsprekendheid is niet normaal. Dat is een aanname die we in de rijke Westerse wereld gewoon bezigen. Alsof de hele wereld ’s morgens wakker word en denkt ‘ha, ik ga plassen, wassen, aankleden, ontbijten.’

Op heel veel plekken in de wereld is dat dus gewoon niet zo. Amnesty schreeuwt niet voor niets zo hard dat er op steeds meer plekken op onze aardbol mensenrechten worden geschonden.
Eigenlijk doet Groenlinks dat ook maar wie krijgt er dan een draai om de oren? Juist, het zelfde Groenlinks omdat ze opkomt voor mensen. En ik, ik stap uitgerust uit bed. Misschien is de halve wereld wel jaloers op mijn leven.

Een leven dat bijna een jaar geleden aan een zijden draadje hing. Als ik het verhaal van vorig jaar teruglees, als ik de verhalen bij elkaar optel over de hartoperaties en complicaties dan was het een zijden draadje. Ik had vertrouwen, blind vertrouwen. En ik heb alle geluk, in dit land met deze zorg, in dit land met alle kennis. Ik heb alle geluk van de wereld in mijn huidige leven. Als ze tegen mij zeggen ‘je hebt het verdiend’ dat denk ik ‘ik niet alleen, de hele wereld verdient het’. Dat is wat in de politiek ook speelt. Heel erg speelt. En de mensen die het moeten uitvoeren zijn mensen die gewoon mensen zijn zoals jij en ik. Ja, ze hebben geleerd om iets neer te zetten maar uiteindelijk gaan zij ook slapen omdat het lampje uitgaat en als ze wakker worden en niet uitgerust zijn gaan ze niet nog even rustig slapen maar gaan ze aan het werk. Mensen doen dat!

Vanmorgen schijnt de zon, de duiven zitten in de krentenboom, te glanzen in de zon. Merel, mus, spreeuw, allemaal zitten ze in de krentenboom. Koolmees pa en moe vliegen af en aan om het kroost te voeren. Een tweede legsel moet ervoor zorgen dat er nog wat jongen groot worden. Het is een gekakel in het nest naast het slaapkamerraam. Ik hou van die geluiden, de geluiden van de zomer. De vogels die mij ’s morgens bij het eerste licht toch wel wakker tetteren. ‘Vroege vogel, ik hou ervan maar slaap toch nog even verder.’

Ik heb vanmorgen mijn trouwjurk uit de kast gehaald. Het zal ongeveer deze tijd geweest zijn dat ik in mijn uppie op zoek ging naar de trouwjurk die ik wilde dragen op 8 juli 1977. Die trouwjurk is van alle tijden en ik pas hem nog. Hij ruikt naar 40 jaar kast maar hij past. Als ik sterf wil ik mijn trouwjurk dragen, dat besluit ik nu, dat schrijf ik hier. Dat is wat ik wil. Niet nu sterven maar als het zover is, dan wil ik mijn trouwjurk dragen. De jurk staat symbool voor leven in liefde. En nee, ik ben niet sentimenteel nu, ik ben blij en dankbaar. Want dat past bij mijn leven momenteel.

Dankbaar met mijn leven, mijn lief, mijn kinderen en kleinkinderen. Dankbaar dat we 13 jaar hebben kunnen genieten van onze trouwe viervoeter Twist. Iedereen vraagt er naar. ‘Hoe is het’. En ik kan alleen maar zeggen dat het stil is. Gewoon overal. Als er iets op de grond valt, als ik naar de keuken loop stapt Twist niet uit de mand achter mij aan, als ik de kamer in loop dan is daar niet meer de mand waar Twist in ligt te slapen. Iets wat hij de afgelopen maanden heel veel deed. Eindeloos slapen, diepe slaap. Of wakker en drentelen en piepen en drentelen en zijn draai niet kunnen vinden. Van binnen naar buiten en weer terug, liggen en weer drentelen. Piepen zodra er iemand de kamer verliet. Niet wetende dat diegene wel weer terug kwam. Kwispelen. Dat stuk over kwispelen, hij kwispelt. Niet de hele dag maar heel vaak. En dat doet pijn maar tegelijk weet ik dat het goed is. Hij heeft een mooi leven gehad en ik denk aan die mooie momenten die iedereen met hem had. Iedereen was blij met Twist. En iedereen heeft verdriet om Twist…… omdat hij kwispelt.

Het leven……..

“Als ik net in slaap ben gevallen, word ik de hele tijd wakker, en dat is waarom je moet huilen. Kwispel, kwispel, kwispel.

Ik bewaar hem in mijn hart

Lieve hondenvrienden,

Ik wil nog even jullie aandacht. Een dag of wat geleden las mijn baas een stukje voor wat ergens op internet stond en dat sprak mij aan. Ik wil dat graag met jullie delen.
Vanaf vandaag ben ik niet meer aanwezig zoals jullie mij bijna 13 jaar hebben meegemaakt (mijn eerste jaar heb ik ergens anders doorgebracht maar daar wil ik het echt niet meer over hebben) maar ik ben ook niet dood want honden gaan nooit dood. Honden weten niet hoe dat moet. Ze worden moe, en erg oud, en hun botten doen pijn. Maar ze gaan niet dood. Als ze dood zouden gaan, dan zouden ze niet altijd een wandeling willen maken, ze willen zelfs nog wandelen wanneer hun oude botten zeggen: “Nee, nee. Geen goed idee. Laten we niet gaan wandelen.” Nee hoor, honden willen altijd een wandeling maken of zelfs wel rennen ook, al kan het eigenlijk niet meer. Zelfs tot de dag dat hun verouderde pezen er voor zorgen dat ze af en toe spontaan omvallen. Zo zijn honden. Honden wandelen, altijd!

Het is niet zo dat ik jullie gezelschap niet wil. In tegendeel, een wandeling met jullie is het einde. Als baas, logeerbaas of wandelbaas zijn jullie de symfonie van geuren die de wereld vormen. Kattenpoep, een markering van een andere hond, een rottend kippenbotje en jij. Dat maakt mijn wereld perfect, en in een perfecte wereld is er geen ruimte voor de dood.

Honden kunnen wel erg slaperig worden. Dat is het, snap je. Dat leren ze jullie niet op die luxe universiteiten, waar ze van alles uitleggen over economie. Ze weten zo veel, dat ze vergeten zijn dat honden nooit dood gaan. Dat is eigenlijk erg jammer. Honden hebben zo veel te bieden en mensen praten te veel.

Als je denkt dat ik overleden ben, is het eigenlijk dat ik in slaap gevallen ben in je hart. En tijdens het in slaap vallen, kwispel ik heel hard met mijn staart, snap je, en daarom doet je borst zo’n pijn en moet je huilen. Wie zou niet huilen met een gelukkige hond in zijn borst die zijn staart heen en weer kwispelt. Au! Bam, bam, bam, bam, bam, dat doet pijn. Maar ik kwispel alleen als ik wakker word. Dat is het moment waarop ik zeg: “Bedankt baas, bedankt al mijn lieve mensenvrienden! Bedankt voor de warme plek om te slapen, de vele wandelingen, de logeerpartijen en al die andere mooie herinneringen, ik blijf altijd in jullie hart, de beste plek.
“Als ik net in slaap ben gevallen, word ik de hele tijd wakker, en dat is waarom je moet huilen. Kwispel, kwispel, kwispel. Na een tijdje slaap ik meer (besef dat een hond moment niet hetzelfde is als een mens moment. Je neemt mij mee voor een wandeling en dat is voor mij een dag vol avontuur in een uur. Dan kom ik weer thuis en duurt het voor jou een dag, maar voor mij als hond een hele week, voordat er weer een wandeling is. Daarom houden wij honden zo van wandelen).

Oké, zoals ik al zei, ik val in slaap in jullie hart, en als ik wakker word dan kwispel ik met mijn staart. Na een aantal hondenjaren, slaap ik langer achter elkaar, net als jullie. Ik ben mijn hele leven een goede hond geweest, dat weten jullie allemaal. Het is best vermoeiend om altijd een goede hond te zijn, vooral als je oud wordt en je botten pijn doen en je op je gezicht valt en je eigenlijk niet meer tot het park wil wachten met poepen maar je het toch probeert op te houden, omdat je nu eenmaal een goede hond bent. Dus besef, nadat ik in jullie hart ben gaan slapen, zal ik steeds langer en langer slapen. Maar laat je niet voor de gek houden.

Ik ben niet “dood”. Dat bestaat niet, echt niet. Ik slaap in jullie hart, en wordt wakker, meestal op momenten dat je het niet verwacht. Want zo ben ik nu eenmaal. Ik vind het erg voor mensen die geen slapende hond in hun hart hebben. Die hebben zo veel gemist.

Maak wat van jullie leven, bedankt voor al de fijne jaren die ik met jullie had. Ik woon voortaan in jullie hart.

Stevige poot,
Twist

verboden toegang

Na een dag vol bijzondere dingen ben ik onderweg naar de winkel. Boodschappen doen is zo’n ding waar ik nooit zin in heb maar je weet dat het toch moet. Eerst wil ik naar huis rijden want hondebeest wacht natuurlijk ook op een wandeling naar buiten. Toch even doorpakken, binnen is binnen en klaar is klaar. Dus ik haast me de winkelwagen vol en rijd naar huis. Daar laat ik de boodschappen voor wat het is en ga snel met hondebeest aan de wandel. Iedereen is vandaag laat thuis, niks aan te doen. Er zijn van die dagen. Ik loop het liefste een rondje door het bos, hondebeest blij en ik ook. Nu is het te laat, tegen de tijd dat ik daar ben is het donker en daar heb ik nu geen zin in. Dan maar in het poeppark om de hoek. Het park wordt steeds viezer. De bakken met zakjes zijn weer opgeblazen met oud en nieuw en als er geen zakjes zijn dan is er ook afvalbak waar ze zakjes in kunnen want die zijn net zo hard opgeblazen. Het resultaat is dat er werkelijk de dikste drollen liggen. Gewoon op het pad of 1 centimeter daarnaast en echt…… IK SNAP HET NIET. Ik loop er dus niet graag maar nu moet het maar even. Ik ben er dus al lange tijd niet geweest want ik loop recht tegen een hek aan. Rechts hek, voor me hek, links blubber, nattigheid en hondenpoep.

Ik ben echt helemaal klaar met dit park. Ga er ook niet meer naar toe met hondebeest. Dan maar in het donker naar het bos.

9 - 9 jan

Mijn nieuwe vriendje

Eigenlijk weet ik van niets, ze doen maar wat die tweevoeters. Lange tijd kwam hier toch een vriend over de vloer waar ik echt heel graag een kussen mee deelde maar zo ineens was het voorbij, weg was de vriend. Ik heb geen afscheid kunnen nemen. Ik voelde heus wel dat er serieus iets ernstigs aan de hand was. Vrouwtje tweevoeter was ook zo verdrietig. Maar ja, wat snap ik er verder van. Het tweevoeter gezin met de kleine voetjes kwamen daarna nog wel op visite en zelfs later met vakantie zagen we elkaar. Ik miste mijn vriend. Dat kan weer niemand snappen natuurlijk want ik geef nooit een krimp. Ik piep alleen dat ik naar buiten wil om even te plassen. Oh, en ik piep nog wel vaker want tweevoeter baasje zegt wel eens ‘hou eens op piepert’. Maar verder ben ik lief. Dat zegt iedereen ‘Wat ben jij een lieve hond’. En dat ben ik. Zeg maar eens dat het niet zo is…
Maar dan…… ineens, zomaar uit het niets komt daar een viervoeter binnen die ik niet ken. We snuffelen ons helemaal suf en ik hoor Micka grommen en blaffen en zeuren en weet ik veel wat nog meer. ‘Dom, denk ik nog, Micka dit is dom om zo te grommen. Ik weet dat dit leuk is, ik ruik het. Deze viervoeter is leuk!’

236-25augkl.jpg

En zo komt het!
We delen samen een kussen en we lebberen uit het zelfde waterbakje…
‘Ik ben lief, hoor ik steeds zeggen, Twist is lief.’
En die andere viervoeter…. haha, dat is me een boef. Die hing in mijn oren…
Au!
Niet lief!
Maar wel heel leuk! En ik ben natuurlijk wel heel erg lief!

“Mijn nieuwe vriendje” verder lezen

Senior…

Twist in het avondzonnetje. Hij krijgt een grijze baard en piept steeds harder als hij maar het kleinste vermoeden heeft van een tochtje buiten de deur…

125-5mei.JPG

Het is Twist en hij is onze senior… al gedraagt het andere monstertje zich vaker als een senior. Die heeft soms wat moeite om in de poten te komen. Het blijft een mooi stel, die twee malle honden van ons.

“Senior…” verder lezen

Laat me je tanden eens zien.

Twist staat zijn bak leeg te eten in de keuken en ik kijk eens naar hem zoals hij staat te eten, Twist is geen eter, hij is een slechte eter en ik ben altijd verbaasd als hij direct begint te eten, meestal trekt hij eerst zijn neus op en draait zich dan weg van de brokken.
‘Dat eet ik later wel op, het stinkt nogal’
Zo denk ik dan dat hij denkt … maar misschien heeft ie gewoon nog geen honger. Hoe dan ook, sinds 3 weken heeft Micka medicijnen en zowel in de ochtend als in de avond een bakje met brokjes. Het patroon is dus gewijzigd en ik geef Twist een plakje vlees zonder medicijn en Micka een plakje vlees met medicijn. Twist is daar toch wel gevoelig voor.
‘Geef niet al dat lekkers aan dat kleine monster, ik vind dat ook wel lekker’.
Maar goed, gisteravond keek ik het eens aan en ik zie zijn grijze kin, het wordt al echt een oude heer al kan je het verder nergens aan merken. Hij vliegt nog steeds uit de panty als er een poes in de tuin komt en is zo waaks dat ik zelf ook regelmatig uit de stoel vlieg van schrik. Een echte waakhond, met echte tanden.
‘Ga eens zitten, zei ik, ik wil je grijze kin eens op de foto zetten’, hij liet zijn tanden zien….

IMG_1158.JPG

Hij is echt niet te filmen die hond, in het donker zie je alleen een grijze kin, een witte vlek op z’n borst, een paar trouwe ogen en dan die tanden….
Wordt maar vast bang! Twist rules

Pijnlijke spieren en een hernia die opspeelt…

Dat gelooft toch helemaal niemand als je zegt dat je op het strand loopt in je t-shirt op 1 november. Ik ook niet. In mijn tas zitten de handschoenen die ik de maand hiervoor al eens aan had op de fiets. En aan de kapstok hangt mijn sjaal en muts. De jas hangt achteloos over mijn schouder en ik loop in mijn t-shirt. Twist zwemt in zee en krijgt er geen genoeg van. Micka zoekt iedere viervoeter die maar in haar zicht komt. Ze wil spelen maar niet met Twist want die is te nat. Lief maakt foto’s van alles wat hij tegen komt en ik zoek schelpjes of maak foto’ s en ondertussen houd ik Micka in de gaten. Ze is een vrijbuiter, zodra ze van de lijn is maakt ze haar wereld heel groot. Toch komt ze altijd weer aanrennen om dan weer een poosje naast me te lopen tot ze weer iets ziet wat op een vriendje lijkt, dan maakt ze weer dat ze weg komt. Als vriendje geen vriendje wil zijn komt ze wel weer kijken waar ik blijf. Het is grappig om te zien. Twist blijft blaffen dat hij achter iets aan wil zwemmen. Lief gooit nog een ‘nep’ stok de zee in, Twist erachter aan om na een tijdje zoeken weer terug te komen met niks en dan weer blaffen…. eindeloos spel. Twist wordt 8 jaar de volgende maand, grijze haren om zijn snoet laten die leeftijd zien. Maar hij doet alsof hij 3 is en vervolgens krijgt hij last van de spieren en zijn rughernia en moet hij het weer een dag bezuren. Maar wat hij het liefste doet blijft hij doen. Zodra hij de zee ruikt is het gedaan met de rust… hij zal daar vast niet in veranderen.

IMG_0437.JPG

Wij lopen het strand af, honden weer aan de riem en door duin en bos terug naar het huisje. We sjokken zo een paar uur rond en komen amper iemand tegen. Dat is het fijne van dit gebied, die rust…. heerlijk.

Nachtelijke uren

We gaan op vakantie en we nemen mee: de honden, hun kleedjes, brokken, voerbakken, hondehaarborstel en de bench. Micka slaapt in de bench en eet in de bench en zit soms haar tijd uit in de bench. Als Twist moet eten dan zit Micka in de bench. Micka schrokt, Twist twijfelt bij iedere hap en doet er dus 3 keer zo lang over. Micka slaapt, Twist doet alsof. Zijn ogen zijn soms wel dicht mijn zijn piepert niet. Hij wil altijd naar buiten, Micka niet. Hij wil altijd uit, Micka niet. Als het regent of sneeuwt of hagelt of stormt het maakt niet uit Twist wil altijd naar buiten. Micka niet. Micka wil rust en eten. Twist wil rennen en niet eten. Onvoorstelbaar veel verschil in die 2 honden maar ze zijn aan elkaar gehecht. Alleen is ook maar alleen. Denk ik…….
We hebben dus alles mee. Aan niets ontbreekt het, zelfs Twist is na 3x een rondje strand hongerig. Ze hebben dus beweging genoeg gehad, gegeten, nog een rondje over het strand in het donker (niet verder vertellen maar Micka is een angsthaas in het donker) en dan is er rust in de tent.
Slapen
Tot Twist denkt ‘ha, ik ben op Ameland en daar is strand en daar is zee en daar ben ik dol op.’
Hij denkt niet ‘ha, wat lekker, ik lig hier lekker op mijn kleedje en mijn baasjes slapen lekker, ik ga ook lekker slapen.’
Nee, dat denkt hij niet. Hij maakt het hele huis wakker.
Zucht.
Drie uur is het en ik zeg tegen lief dat hij zich niet moet laten verleiden om toch naar buiten te gaan. Twist piept thuis ook nooit in de nacht! ‘Ja, maar misschien is er toch iets!’
Zucht!
Ik stap eens uit bed, grijp Twist in z’n nekvel en vertel hem dat hij op moet houden!
Zucht!
Een kwartier later stapt lief uit bed om Twist eens in z’n nekvel te grijpen, dat gaat net iets anders maar het duurt niet langer voor hij weer piept.
Zucht!
Dochter praat even onvriendelijk tegen Twist.
Zucht!
Lief stapt uit bed, trekt zijn kleren en zijn schoenen aan en neemt Twist mee naar buiten.
Micka begint te piepen.
Twist komt terug en lief vertelt dat hij naar het strand wil en verder niks.
Twist piept
Zucht! Wij worden boos
Twist slaapt in de auto
Micka mist Twist en piept
Wij draaien nog wat links en rechtsom en vallen in slaap
Twist heeft heerlijk geslapen in de auto, om half 9 waren wij wakker en hij sliep nog.
Wij gingen piepen, dat snapt iedereen

Ziek….

Ben ik 24 uur verder nadat ik de dierenarts heb betaald… ja, rib uit het lijf
Is Twist ziek… niet eten, heel erg jeuk…heel verschrikkelijk veel jeuk… en voor we het in de gaten hebben (want zo snel ging het) was er een gapende wond.
Dus 24 uur later weer naar de dierenarts… ontsteking, infectie, ellende.
‘Dat ik het gisteren niet heb ontdekt’, zei de dierenarts.
Ja, dat had ik ook al geroepen, hij heeft gisteren Twist helemaal binnenste buiten gekeerd en niets ontdekt. Ik ook niet.
Ja, Twist is onder de maat met gewicht.. maar dat is nooit anders geweest en Micka is goed van gewicht en dat moeten we zien zo te houden…
En nu ligt Twist in de mand, lap om de nek, ogen dicht, niet piepen… ziek, Twist is ziek…