Ontmaskeren

Vakantie en dagje thuis omdat de kleinkinderen gewoon lekker vrij zijn en een dagje naar Oma wel zien zitten. Dus ‘boe’ komen ze binnen en de stemming zit er gelijk goed in. Grootzoon heeft gelijk de Donald Duck te pakken en is voorlopig even zoet. Kleinzoon duikt op de bank met zijn knuffels en een spelletje op de iPad. Lekker rustig zo, ik maak eerst af waar ik mee bezig was. Dan is het al snel tijd voor koffie en de koek. Altijd het zelfde liedje, altijd goed. Ze vragen niet eens of ik iets anders in de trommel heb. Dus is het goed.
‘Wat gaan we doen vandaag?’
‘Wat wil jij doen’, is gelijk het antwoord met een vraag terug.
‘Dat wordt een makkie!’, denk ik opgewekt.
De kids losscheuren van hun bezigheid en doen waar oma zin in heeft.
Het is tenslotte lente in de tuin en bij de voordeur. De zon schijnt uitbundig, de lucht is uitermate blauw, de lente lacht ons toe.
‘We gaan strunen’, zeg ik.

Vervolgens duurt het nog wel even voor alle acties zijn uitgevoerd. Laarzen aan, laarzen mee, schoenen aan, schoenen…. ‘nou ja, ik neem de laarzen wel mee, doe de schoenen eerst maar aan.’ Dat is er gaande.

In de auto ben ik de chauffeur en gelijk de jury want ze gaan rappen.
De liefste liedjes komen voorbij. De vieste liedjes ook trouwens. Ik ben de jury. Best lastig wel, ik kan de koppies niet zien en ik hoor soms dingen waar ik een koppie bij wil zien.

We strunen langs paden, over gras, door modder. Koekeloeren in het water of er al beestjes wakker zijn en vinden een vervelling van de ringslang. Zij spelen een uur een spel waar ik niets van snap maar waar ze heel veel plezier mee hebben. Ik zit in de zon, op een stronk en zie de bijtjes om me heen zoemen. Zo in het het zonnetje wordt alles wakker en krijg ik slaap. De omgekeerde wereld maar wel lekker zo met de neus in de zon.

Dan komen ze bij mij zitten. Grootzoon heeft zijn capuchon ver over de oren en ik vraag heb waarom hij die nog steeds op heeft terwijl het van dat heerlijke weer is. ‘Dan zien ze mijn haar, dan gaan ze mij ontmaskeren’, lacht hij mij toe.
‘Vind je mij ook gek oma?’
‘Nee, jij bent grootzoon en jij doet het graag anders dan de rest’.

‘Hou vast, denk ik….. hou dat vast en laat je niet ontmaskeren. Leef je eigen leven en bedenk de dingen die leuk voor je zijn. Aanpassen kan altijd nog, laat je niet ontmaskeren.’

IMG_7403

Vervolgens vergeet hij zijn capuchon weer op te zetten, daar komt hij aan het einde van de dag wel achter!

Waarom vieren we de dingen niet?

In een lang gesprek wat niet alleen een interview is maar ook een verdere kennismaking. Hoe is het mogelijk dat de mensen die ik pas op mijn zestigste leer kennen zo binnenkomen in mijn leven alsof ik ze ook al 60 jaar ken. De zelfde emoties en dezelfde passies. Zij is zoveel jonger en doet de dingen die ik had moeten doen maar niet heb gedaan omdat mijn leven anders in elkaar zit.
Het interview gaat over duurzaamheid. Heel breed, hoe sta ik er in. Eigenlijk alles rondom mijzelf en het begrip duurzaamheid. Een mooi gesprek waarin ik ook weer aan het nadenken kom. Hoe is het ontstaan, die Grietje in de natuur, die aandacht voor duurzaamheid. Waar heeft het altijd schuil gehouden of was het er altijd al maar niet doordacht. Ik denk wel het laatste. Dat is het echt wel, het was er altijd al maar niet doordacht. Ik raapte altijd al rommel uit de bosjes en struiken op maar niet doordacht, het had geen naam alleen een ergernis. En een ergernis omzetten in iets positiefs wat wel een naam heeft en waar ik dan ook nog mee aan de slag ga. We praten over grijs en groen en hittestress, we praten over veen en zand en mentaliteit. Over tips en tops, over verbeteren maar hoe. Eigenlijk gaat er best veel goed maar ….

‘Waarom vieren we de successen niet, is het iets Drents. Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg, is het omdat een Drent gewoon niet houdt van poespas maar vindt dat het gewoon gedaan moet worden? Waarom vieren we successen niet.’
Ik vertel haar van de taart die we in de straat krijgen. Wij krijgen een taart omdat we iets hebben laten zien. We hebben met elkaar gewerkt aan een schone straat. We hebben in Hoogeveen een uitdaging neergezet en nu hoop ik zelf op een vervolg. Niet alleen in onze eigen leefomgeving maar ook in andere straten. Die taart is een aanmoedigingsprijs. Een beloning! Een feestje!
En zo komt het dat aan het einde van de middag de taart wordt gebracht, de foto voor de krant wordt gemaakt en wij met elkaar een taart verorberen.

taartpaint
Waarom vieren we dingen niet? Ik weet het niet. Maar ik denk dat ik het wel vaker wil oppakken. Vieren! Met elkaar.
Vier de successen en vier het leven!