Mijn nieuwe vriendje

Eigenlijk weet ik van niets, ze doen maar wat die tweevoeters. Lange tijd kwam hier toch een vriend over de vloer waar ik echt heel graag een kussen mee deelde maar zo ineens was het voorbij, weg was de vriend. Ik heb geen afscheid kunnen nemen. Ik voelde heus wel dat er serieus iets ernstigs aan de hand was. Vrouwtje tweevoeter was ook zo verdrietig. Maar ja, wat snap ik er verder van. Het tweevoeter gezin met de kleine voetjes kwamen daarna nog wel op visite en zelfs later met vakantie zagen we elkaar. Ik miste mijn vriend. Dat kan weer niemand snappen natuurlijk want ik geef nooit een krimp. Ik piep alleen dat ik naar buiten wil om even te plassen. Oh, en ik piep nog wel vaker want tweevoeter baasje zegt wel eens ‘hou eens op piepert’. Maar verder ben ik lief. Dat zegt iedereen ‘Wat ben jij een lieve hond’. En dat ben ik. Zeg maar eens dat het niet zo is…
Maar dan…… ineens, zomaar uit het niets komt daar een viervoeter binnen die ik niet ken. We snuffelen ons helemaal suf en ik hoor Micka grommen en blaffen en zeuren en weet ik veel wat nog meer. ‘Dom, denk ik nog, Micka dit is dom om zo te grommen. Ik weet dat dit leuk is, ik ruik het. Deze viervoeter is leuk!’

236-25augkl.jpg


En zo komt het!
We delen samen een kussen en we lebberen uit het zelfde waterbakje…
‘Ik ben lief, hoor ik steeds zeggen, Twist is lief.’
En die andere viervoeter…. haha, dat is me een boef. Die hing in mijn oren…
Au!
Niet lief!
Maar wel heel leuk! En ik ben natuurlijk wel heel erg lief!


236/365

2 gedachten over “Mijn nieuwe vriendje”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *