zo vredig

Het is rustig in huis. Heel rustig. De geluiden van buiten waar mannen met oranje jassen kabels door de grond heen schieten zijn wel te horen, af en toe zelfs meer dan me lief is maar het moet dus ik neem het maar voor lief. Op de achtergrond heb ik de radio aan en ik zit aan tafel tussen de papieren. Opruimen, opruimen en nog eens opruimen. Ruimte maken voor nieuwe papieren. Het wordt langzaam warm in de kamer, de zon komt voorzichtig de kamer binnen piepen. Heerlijk weer is het vanmorgen. Ik kijk naar Twist. Zal ik nog een rondje doen door het bos?
En daar blijft het bij.
De zon maakt het nog warmer en de kachel gaat bijna uit. Wat is dat toch fijn, het voelt als voorjaar. Dan komt er via de radio een bericht. Ze spreken elkaar tegen, 2 doden, 10 doden, 11 doden. Twaalf doden. In het centrum van Parijs. Wat is dat dichtbij denk ik als ik zo in de zon aan tafel zit. De eerste beelden zie ik pas later als ik achter de computer kruip. Een politieagent die echt gaan kant meer op kan wordt in koelen bloede doodgeschoten. Bam.. dat komt binnen en ik kijk en kijk en hoor het schreeuwen van mensen en denk. Mijn maag komt omhoog bij het zien van de beelden, ze rijden het beeld uit en er is volgens mij totale verbijstering bij iedereen in de buurt die dit heeft overleefd. Dat kan niet anders. In welke beschaving leven we nog? Of met welke barbaren krijgen wij de komende jaren te maken. Dat is niet begonnen op 11 september 2001 in NewYork. Dat stopt niet op 7 januari 2015 in Parijs. Dat gaat maar door en wordt steeds erger. Gericht op personen. Als je de taal niet spreekt dan moet je dood zo lijkt het wel. Als ik niet om jou kan lachen dan moet je dood. Als ik vind dat jij dat niet mag tekenen dan moet je dood. Als jij politie bent en jij moet mensen beschermen dan moet je dood want je loopt in de weg.

Op 1 januari had ik te maken met vandalisme, dat is erg, heel vervelend, dat is jammer. Maar het doet geen zeer. Ik word er niet eens boos meer van, ik ga de energie wel in opbouwen steken en me niet laten afleiden door vandalisme. Maar dit, moorden, dit is erg. Het gaat hier om een grondrecht.

“Artikel 10 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens regelt het recht op vrijheid van meningsuiting en persvrijheid. Dit recht is onderworpen aan beperkingen die “bij wet zijn voorzien” en “in een democratische samenleving noodzakelijk”. Het recht omvat ook de vrijheid om er meningen op na te houden, en om inlichtingen en denkbeelden te ontvangen en te verstrekken.”

Het gaat hier om democratie, om vrijheid van meningsuiting.

Zonnestralen komen in lange slierten de kamer binnen en verwarmt alles wat in de lijn ligt.

Het is rustig in huis. Heel rustig. De geluiden van buiten komen gestaag binnen en de radio staat zachtjes aan. Heel de verdere dag heb ik moeite mijn tranen te bedwingen. Wat is er aan de hand in de hoofden van mensen die moorden omdat ze niet kunnen lachen. Omdat ze de kern van de satire niet snappen. Omdat iemands huidskleur niet aanstaat, omdat iemands geloof anders is, omdat het een vrouw is, of een man. Omdat iemand een mening heeft en daarvoor uitkomt.

7 - 7 jan

Twist heeft nergens last van, die geniet van de zonnestralen en hoort niet over geweren en doden en vrijheid van meningsuiting. Hij geniet.

7/365

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *