Het doet pijn

Mijn ogen worden steeds groter bij het lezen van het verhaal, er ontsnapt een zucht die de energie omzet in boosheid. ‘Is ze nu helemaal gek geworden, wat is dat voor een mens die dit soort dingen doet en het ook nog eens op schrijft en deelt met ons allemaal.’ Dat we het allemaal maar weten. Het doet pijn. Ik lees en zie het gebeuren. Het vragen om naar binnen te mogen, of om iets te mogen eten. Gewoon om naar bed te mogen gaan met een lampje aan en de deur open. Nee, bruter dan bruut. Blijf jij maar buiten, scheer je weg.
Ik krijg er kromme tenen van. Ook van de borden die langs de weg staan. AZC weg ermee..
Ook van de uitspraken die hier en daar gebezigd worden. Ik schaam me ervoor, het is vreselijk. Het gaat over mensen en het is nog of het over … ja waarover eigenlijk.

Lees Sylvia Witte haar roep om straks op 4, 5 en ook niet op 6 mei. Geen één minuut stilte meer, maar twee minuten oorverdovend protestkabaal. Anne Frank kan ook de pot op! Dat is verleden tijd. Het is 2016 en we hebben nu Ayan Kurbani, die al onze tekortkomingen symboliseert.

Omdat het moet… staat er boven. Het doet pijn vind ik. Heel erg pijn.

Omdat het moet

Gewoon, omdat het moet!

2 gedachten over “Het doet pijn”

  1. Lieve Grietje,
    Wat mooi heb je het in woorden gezegd ik herken de boosheid en ik wordt er soms ook zo verdrietig van dat ik erom moet huilen.
    Ik weet niet hoe moeilijk het is om alles achter te laten en te vluchten voor oorlog, wij kennen dat niet meer . Het harde oordelen vooral de protesten tegen een AZC zijn soms zo dom maar ja we protesteren tegen alles.
    Ik ben blij dat ik neneh weer gevonden heb ik was je een tijdje kwijt .
    Vriendelijke groeten van Corrie uit Heerenveen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *