Onze dochters

Een kwart eeuw geleden stond ons leven volledig op de kop. Vol verwachting was het hele gezin, 2 zonen, 1 dochter, vader en zwangere moeder. Ik dus. Zwanger van ons vierde kind. En die zwangerschap ging op het einde mis. Helemaal mis. De verwachting was 15 mei, het werd 5 april. Gaby werd dood geboren en daar stonden we dan. Een kwart eeuw geleden. ‘Of ik er nog wel aan denk’, vroeg lief gisteravond. ‘Als het voorjaar wordt, altijd. Als de narcissen bloeien, altijd, als ik ….  ‘

IMG_7081

De tijd dat het pijn deed, die is allang voorbij. De tijd dat ik overal rekening mee hield en toch iedere keer weer zo geraakt werd door het onverwachte. Een geluidje, een geur, een zwangere buik, een trotse moeder met haar baby, die tijd moest ik door en alles moest een plek krijgen hoe lelijk het ook was. De kamer die met liefde was ingericht zou leeg blijven. En wat te denken van alles wat je als ouders meemaakt met de rest van het gezin. Iedereen verwerkt het toch op eigen wijze. Verdriet kun je zien of niet zien. Verdriet kun je uitspreken of wegstoppen. Verdriet kun je niet vangen in een vangnet dat leven heet. Het is vooral gaan….

Onze dochters, ze zijn er wel. Twee dochters. De een voor altijd in ons hart, de ander aan de telefoon, in de post, de appjes, de logjes, de samen vakanties, de dagjes uit, de gesprekken, de tranen, de lach. Beide dochters worden genoemd alleen het uitleggen geeft altijd een schok voor degene die het uitgelegd krijgt. Dat hoeft niet maar het zou mij net zo vergaan. Dat zijn dingen die je niet wilt horen, niet verwacht.

Dochter, lieve dochter, het zijn niet de gemakkelijkste jaren geweest voor jou. Een zusje was voor jou meer dan welkom. Maar nu, 25 jaar later, denken we aan haar en weten we dat het zusje voor altijd een zusje zal blijven en nooit een andere plek zal krijgen in ons gezin. Ze is onlosmakelijk verbonden met ons gezin en voor eeuwig in ons geheugen gegrift. Zelfs bij de jongste die na deze ervaring zijn opwachting maakte. De wens, een kinderwens laat zich niet zomaar aan de kant drukken.

Het was alleen niet dat zusje. Die wens. Dat is voor jou het moeilijkste geweest, dochter. Op jonge leeftijd accepteren dat het in het leven niet altijd gaat zoals je wenst is best ingewikkeld en kan een stempel drukken op de ontwikkeling die je doormaakt. Ik ben heel trots op jou, meer dan trots omdat je het hele leven regelmatig op de kop hebt staan, omdat leven soms zo vreselijk ingewikkeld is en je altijd zegt ‘het komt goed hoor, uiteindelijk komt het goed.’

Dat is de spirit die onze dochter heeft! Uit het mooiste hout gesneden.

En daarom denken we vandaag 25 jaar terug…. omdat de narcissen bloeien……  .

Eén gedachte over “Onze dochters”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *