Zij is er even niet…

Vandaag is zij er even niet en heeft ze mij gevraagd om haar waar te nemen. In dit bijzondere geval doe ik dat graag. Zoals jullie inmiddels wel weten was het vandaag de dag dat ze over die berg moest, waar ze al een tijdje tegenaan liep te hikken.Ā Vanmorgen was het zo ver, zo ineens en vroeger dan gepland. Voor ik het in de gaten had kreeg ze een pilletje en nog geen kwartier later lag ze al in een diepe slaap. Kort daarna vertrok ze naar de operatiekamer en ging ik terug naar huis. Minstens 4 tot 5 uur hadden ze nodig werd mij gezegd. Iedere 2 uur kreeg ik een update van de voortgang en als hekkensluiter belde de chirurg zelf. Alles was goed verlopen, het kwam allemaal goed. Ik kreeg toestemming om tussen 19:00 en 20:00 uur op bezoek te komen. Waarschijnlijk werd ze rond die tijd wel wakker.
Ik was op tijd maar zij sliep nog als Doornroosje. Nog aan de beademing en kilometers slangen, kabeltjes, kraantjes, pompjes en een complete lichtshow. Als ik wat zei knikte ze flauwtjes maar daar bleef het bij. Na 20 minuten kreeg ik het advies naar huis te gaan en later op de avond nog eens te bellen hoe het ging. Onderweg naar huis moest ik constateren dat het niet helemaal aan mijn verwachting voldeed. Maar goed, het was niet zomaar wat, en alles ging tenslotte verder goed, het had dus gewoon wat meer tijd nodig hield ik mijzelf voor
Zit ik vanavond familie en vrienden in te lichten, gaat de telefoon. Goedenavond, niet schrikken, uw vrouw wil u graag even spreken, hier komt ze…. “Dag Lieffie, ik heb je gemist”. Ik val bijna van mijn stoel maar herpak me razendsnel. Ze is er weer! Dit keer aan de goede kant van de berg, zonder beademing en ze drinkt een kopje thee. Oh ja zegt ze ook nog, “dikke kus voor al mijn schatten en iedereen,”.
Binnenkort is ze hier zelf weer. Bedankt voor al jullie steun en lieve woorden, dat heeft zeker geholpen haar over die berg te duwen.

Lieffie.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *