Keek op de week

Schreef ik onlangs nog dat ze hier binnenkort zelf weer zou schrijven, dat was misschien toch even iets te enthousiast. Daarom nog maar een keer mijn stand-in rol opgepakt om jullie op de hoogte te brengen van de voortgang, de terugslag en het opnieuw naar boven klauteren uit het dal na dit zwaar lichamelijk ongemak.
Zoals al gemeld ging het de dag na de operatie ver boven verwachting. De 3 overige patiënten op de zaal waar ze lag hadden het nakijken. Een soort Max Verstappen maar dan in een totaal ander segment. Maar om mij heen hoorde ik al de waarschuwingen; “let op Gert, meestal komt er wel een terugslag na zo’n operatie, hou daar maar rekening mee”. Ik zag uiteraard alleen maar wat ik wilde zien. Dag 2 na de operatie ging ook nog wel maar de vochthuishouding was niet helemaal op orde, dag 3 was ze oververmoeid omdat ze heel slecht had geslapen en op dag 4 kwam ‘s morgens in alle vroegte de reeds voorspelde man met de hamer voorbij. Nare berichten op mijn telefoon, maar toen ik bij haar was zag ik pas echt hoe verschrikkelijk ziek ze was…
Tijdens het bezoekuur, wat overigens veel meer dan een uur is, maar dat terzijde, kwam gelukkig de arts voorbij en zijn woorden, in combinatie met de woorden van iemand die ik al heel lang ken en die ook alles van harten weet, stelden mij gerust. “Niets verontrustends, u houdt nog te veel vocht vast, dat veroorzaakt uw narigheid, we passen uw medicatie aan en kijken hoe het gaat”. Nou, toen ging het… Tijdens het avondbezoek kwamen langzaam de babbels terug en zag ik haar zelfs weer een paar keer glimlachen. De volgende morgen (gisteren) stuurde ze een foto waarop duidelijk weer een kleurtje op haar gezicht te zien was en een brede lach. Overdag ging het ook een stuk beter en steeds meer bekroop mij het gevoel dat het tij nu echt gekeerd was.
Vanmorgen was het weer “testdag”. Bloedprikken, longfoto’s en alles wat nodig is om te controleren of alle functies weer operationeel zijn zoals het hoort.
Om 5 over 10 vanmorgen deed ze een poging mij te bereiken via WhatsApp maar ik was even heel druk bezig met mijn huishouden en lette niet zo goed op… Dus na een half uur lang wonderlijke woorden typen in mijn WhatsApp, zonder een reactie te krijgen besloot ze me te bellen. Ik pak mijn telefoon op en hoor; “Lieffie ik kom dinsdag thuis”. Ik denk thuis, “je bedoelt het ziekenhuis in Hoogeveen?”. “Nee, gewoon thuis, want alles gaat nu goed, er is hulp thuis de hele dag, dat is net zo goed of zelfs, beter dan nog een paar dagen in het ziekenhuis in Hoogeveen rondhangen tot ik naar huis mag”. Ik hoor dat ze heel blij is. Dat betekent dat ze eraan toe is en ze er weer vertrouwen in heeft. Dat zet gelijk een rem op dat “is dat niet erg vlug” en “komt dat wel goed” stemmetje in mijn achterhoofd. Als zij er klaar voor is, dan is ze er ook klaar voor, ik ken haar lang genoeg (lees 41 jaar) om dat te weten. We gaan er voor!
Mijn rol als Facebook stand-in was gelukkig maar van korte duur, binnenkort schrijft ze hier zelf weer!

IMG_0732

Allemaal ontzettend bedankt namens ons beiden voor alle steun, aandacht, lieve woorden, kaartjes, kaarsjes, liefde en wensen. Jullie hebben haar, en ook mij, door deze moeilijke weken gesleept.

Eén gedachte over “Keek op de week”

  1. Lieve schatten,
    Ze heeft een ieder weer verbaasd. Ik blijf bij mijn vorige uitspraken, het is een bijzonder kind en
    dat is het. Gisteren liep ik in het Limburgs bos en zag ik een Hansjepansjekevertje, ik kon het niet laten om hem even een tikje op zijn ruggetje te geven en zo liepen we verder door het mooie natuur. Grietje, doe het wel kalmpjes aan als je thuis bent, laat Gert toch nog even regiseren, jouw tijd komt echt nog wel. Een dikke knuffel voor jullie beiden. X Orty.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *