Misschien..

‘Als alles zo blijft gaan dan zorgen we ervoor dat je vrijdag met de ambulance terug gaat naar uw eigen ziekenhuis’.

Ik denk er niet eens over na, waarom zou het niet goed gaan. Het is donderdag, de tweede dag na de operatie en op alle lichamelijke ongemakken na, spierpijn, dove linkerhand, dik en opgezet en donkerblauw linkerbeen, darmen die compleet van de leg zijn, een borstwond waar je u tegen zegt en ach zo kan ik nog wel even doorgaan. Aansterken, herstellen kan ik ook wel in Hoogeveen. Waarom zou het niet goed gaan. Ik voelde me sterk voor de operatie. Gezond ook, op dat grote hart na. Dat voelde zich ziek, zwak.

Nu, na de operatie moet dat echt wel beter gaan met het hart. Vijf omleidingen. De bypass-operatie zoals het heet, is gelukt en nu moet het beter gaan met het hart. Meer zuurstof, letterlijk meer lucht. Ik merk het nog niet zo, ik heb nog teveel last van allerlei lichamelijke ongemakken.

Eigenlijk kan ik het niet zo goed omschrijven, maar in de loop van de middag raak ik helemaal vol, het is net of het lijf zegt ‘zoek het maar uit, ik kap ermee’. Ik word moe….

De vrijdag maakt duidelijk dat misschien echt misschien is. IK ben te ziek om vervoerd te worden naar Hoogeveen. Ik ben te ziek.

Misschien kan ik volgende week naar Hoogeveen terug. Misschien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *