Even op de bank…

‘ik ga nog even op de bank’, zeg ik tegen lief. ‘Ik ga nog een poosje tv kijken. Soort van doelloos zonder missie strijk ik op de bank neer. De kleinkinderen liggen net in bed. Jongste heeft oma voorgelezen. In plaats van dat ik hem heb voorgelezen. Grootzoon wil nog eventje in de donald duck lezen als ik naar beneden ga. Ik kom mezelf tegen in de spiegel die in de gang hangt. Ik zie er moe uit. Eigenlijk ben ik niet moe, het oogt zo. Dan zeg ik dus dat ik nog even ga bankhangen. Het is onze laatste vakantiedag. Vier weken zijn weggevlogen en van alle dingen die we wilden doen hebben we maar een fractie gedaan. Ik kon steeds maar niet verzinnen wat we zouden doen en uiteindelijk deden we niets. Omlummelen zijn wij ook heel goed in.

De tv staat aan en ik zie niets. Ik voel de pijn opkomen zetten. Pijn op de borst, tussen de schouderbladen en in de kaken. Ik voel mijn armen. ‘Wil jij de dokterspost bellen, vraag ik aan lief, ik voel me niet in orde’.

Wat volgt is de film die ik nu al een paar keer heb meegemaakt en uiteindelijk word ik met de ambulance meegenomen naar het ziekenhuis en daar wordt duidelijk dat ik moet blijven. Ze gaan met medicatie proberen de boel tot rust te manen. Ik reageer er redelijk op en als de pijn toch nog terug komt word ik naar de medium care afdeling gebracht en de hele nacht is voorbij als in een film. Ik heb geen oog dichtgedaan en vraag me constant af wat ze nu voor mij kunnen betekenen. In 2009 en 2011 heb ik een zelfde soort traject gehad en konden ze me met dotteren en stents weer in de benen krijgen. Maar wat nu? Ze kunnen niet blijven dotteren. Ik krijg hoofdpijn, niet van het denken maar van de medicijnen die er voor moeten zorgen dat het hart rustig blijft en voldoende zuurstof krijgt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *