Langs het wad en terug….

Nee, geen tocht over de wadden, een tocht langs de wadkant van het eiland, linksaf slaan en ik waan me in niemandsland. Zo voelt het ook, de geluiden verstommen tot we alleen nog vogels horen en af en toe het geraas van de zee. Bij flarden komt het binnen. De wind is gedraaid. Was het eerst nog de oostenwind die over het wad een koude rilling veroorzaakte nu is het de zon die de baas is. Mijn warme handschoenen heb ik gelijk al uitgedaan, de sjaal gaat al losjes langs mijn nek en de bovenste knoop van de jas gaat open. Langzaam laat ik de rits in mijn hand naar beneden … ‘Kan het, vraag ik mezelf, kan ik de jas opengooien’

De zon begint zo te prikken, dwars door de jas heen. We lopen en lopen. ‘Was hier niet ergens een bankje’, zegt lief. Ik denk dat het er wel ooit was, maar nu even niet. De ondergrond is nat, niet direct aantrekkelijk om op neer te strijken. Waar de zon nog geen vat op heeft gehad ligt ijs en waar de zon wel komt is het gelijk een beetje drassig. We zien de sporen van de winterstormen en het hoge water. Het hele gebied heeft onder water gestaan en de sporen stoppen aan de rand van de hoger gelegen duinenrand. Wij zoeken het ook hoger op, de zon in het gezicht, de jas over de arm, de handen in de zakken. We horen niets, zien het wijdse als we omdraaien en voor ons liggen de duinen waar we dwars over en langs lopen. We weten elkaar te vertellen wat nog maar een paar maand geleden in de duinen te zien was. ‘We gaan in november gewoon weer, die kunst in de duinen is toch het leukste om mee te maken’.

De jas blijft uit tot we weer bij de auto zijn, 15 februari, 14 graden op de teller en de eerste warme zonnestralen op de huid. Ik probeer te bedenken wanneer ik voor het laatst die zonnewarmte heb gevoeld. Dat is zo lang geleden. In juli 2016 misschien, of was het toen gewoon te warm. In augustus en september was wel warm en af en toe flink zonnig maar daar kon ik niet echt van genieten. Te warm, te ziek nog, te moe om lang buiten te zijn. Herstellende. De maanden daarna zijn de binnenmaanden, de zon verliest aan kracht. En dan nu, alles omtwaakt en mijn huid is helemaal niet meer gewend aan de zonnekracht. Misschien zijn het de medicijnen die ik moet gebruiken vanwege een omtsteking in de kaak, misschien is het toch de zonneallergie die na jaren de kop weer eens opsteekt. Na een heerlijke wandeling in de duinen, die begon langs het wad, na uren genieten ben ik wel een beetje erg rood aangelopen. Maar wat het ook is, het zal weer overgaan en niemand pakt ons deze genietdag af. Wij zijn de bofkonten van de dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *