Duurzaam consumptiepatroon

Toen ik geboren werd en opgroeide op de boerderij aan de rand van een klein dorpje in Drenthe was er niemand die nadacht over een duurzaam consumptiepatroon. We waren op de boerderij redelijk zelfvoorzienend. Van wat ik mij herinner, de slagroom op het toetje kwam zo af en toe ook van de melk die de koeien produceerden. Dat afgeroomde melk minder geld in het laatje bracht had ik destijds niet door, dat kwam later pas. Vlees van het slachtvee, melk en eieren voor verkoop en eigen consumptie. Ingemaakte groenten voor de winter in de kelder. Brood, het werd wel zelf gebakken maar of dat altijd zo was weet ik weer niet. Als puber ging ik zelf op zoek naar spullen voor bijvoorbeeld persoonlijke verzorging, het pad vanaf de boerderij ging nu eenmaal verder. Alles stond in het teken van ontdekken. Roken was nog heel gewoon en van zwerfafval of plasticsoep lag nog niemand wakker. Alles kwam zoals het kwam en het werd allemaal als positief ontvangen. Ik groeide op en leefde mee in de welvaart van het land. Voor alles was een oplossing en was die er niet dan werd ter plekke eentje bedacht. De wereld verscheen aan mijn voeten en alles werd langzaamaan bereikbaar. Met de komst van de t.v kwam wereldnieuws dichterbij, met de komst van internet waren alle grenzen verdwenen zo leek het. Langzaam kwam het bij mij binnen, zo heel langzaam. ‘Gaat dit wel goed zo? En zo ja, hoe lang dan nog?’ Autoloze zondagen, roken waar een vloek op kwam te rusten, zwerfafval, gif in de lucht, water, bodem. Van die dingen die je niet kunt zien maar er wel zijn. En wil ik dat? Heeft ooit iemand aan mij gevraagd of ik dit wil? Langzaam, heel langzaam kwam het besef en inmiddels, al zoveel jaren verder, kan ik niet meer zeggen dat ik het niet wist. Zoals de president van Amerika momenteel doet. Ja, je kunt het wel ontkennen maar daardoor verdwijnt het niet. De wereld is aan het veranderen en ik verander mee. Bewuster leven, duurzamer. Soms voel ik me ineens schuldig naar de Aarde omdat ik iets koop wat eigenlijk niet meer kan. Omdat ik weet dat het misschien ook wel anders kan. Het is soms ook zo lastig om in dit rijke leven waarin we met sommige dingen zo zijn doorgeslagen weer een weg terug te vinden. Ik hou niet van het rigoreus ontspullen. Of van het minimaliseren. Ja, ik wil het wel, maar ik zie in zoveel dingen nog zoveel kansen en weg is weg. Ik moet daarin een weg vinden. Zoals ik ook probeer bij het boodschappen doen of in het huishouden. Niet denken dat ik alles al uitgevonden heb, ik leer iedere dag. Ik stel mezelf vaak de vraag ‘Hoe leef ik, hoe verantwoord ga ik om met de Aarde, wat geef ik door aan de volgende generatie. Ik kan niet meer doen alsof de consumptie- en wegwerpmaatschappij normaal is. Dat is het namelijk niet.

Gisteren bij de kaasboer had ik een prachtig moment. De kaasboer pakte de kaas die ik wilde in mijn meegebrachte bijenwasdoek en hij betaalde mij de doeken die ik twee weken geleden had gebracht om eens te kijken of het ook iets was om te verkopen aan de kraam. Nu was het van mij een soort van promotie geweest, kijk maar en als het lukt maken we een dealtje. Hij betaalde mij de doeken en vertelde dat ze het wel een heel goed idee vinden maar dat ze niet weten of de consument hierop zit te wachten. ‘Ik luister even mee, zei een mevrouw die stond te wachten, ik wil graag meer weten over de doeken. Waar koop ik die, hoe kom ik eraan.’ Ik leg het allemaal uit. En ik zeg dus tegen de kaasboer, ‘Er is zeker belangstelling voor, het bewijs hoor je hier.’  ‘Ja, het is zeker beter dan al dat plastic’, zei hij. ‘Hoe zijn we hier in vredesnaam toch in beland dat we denken dat alles in plastic moet.’

‘Ja, zegt een man die ook staat te wachten, hoe komen we erbij, hoe komen we aan al die verpakkingen. De verpakkingsindustrie is oppermachtig. We zijn er in gerommeld! We zijn ingepakt’.

Mijn duurzame consumptiepatroon kan nog heel wat beter maar ik doe mijn best!

Digitaal voedsel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *