Ik bewaar hem in mijn hart

Lieve hondenvrienden,

Ik wil nog even jullie aandacht. Een dag of wat geleden las mijn baas een stukje voor wat ergens op internet stond en dat sprak mij aan. Ik wil dat graag met jullie delen.
Vanaf vandaag ben ik niet meer aanwezig zoals jullie mij bijna 13 jaar hebben meegemaakt (mijn eerste jaar heb ik ergens anders doorgebracht maar daar wil ik het echt niet meer over hebben) maar ik ben ook niet dood want honden gaan nooit dood. Honden weten niet hoe dat moet. Ze worden moe, en erg oud, en hun botten doen pijn. Maar ze gaan niet dood. Als ze dood zouden gaan, dan zouden ze niet altijd een wandeling willen maken, ze willen zelfs nog wandelen wanneer hun oude botten zeggen: “Nee, nee. Geen goed idee. Laten we niet gaan wandelen.” Nee hoor, honden willen altijd een wandeling maken of zelfs wel rennen ook, al kan het eigenlijk niet meer. Zelfs tot de dag dat hun verouderde pezen er voor zorgen dat ze af en toe spontaan omvallen. Zo zijn honden. Honden wandelen, altijd!

Het is niet zo dat ik jullie gezelschap niet wil. In tegendeel, een wandeling met jullie is het einde. Als baas, logeerbaas of wandelbaas zijn jullie de symfonie van geuren die de wereld vormen. Kattenpoep, een markering van een andere hond, een rottend kippenbotje en jij. Dat maakt mijn wereld perfect, en in een perfecte wereld is er geen ruimte voor de dood.

Honden kunnen wel erg slaperig worden. Dat is het, snap je. Dat leren ze jullie niet op die luxe universiteiten, waar ze van alles uitleggen over economie. Ze weten zo veel, dat ze vergeten zijn dat honden nooit dood gaan. Dat is eigenlijk erg jammer. Honden hebben zo veel te bieden en mensen praten te veel.

Als je denkt dat ik overleden ben, is het eigenlijk dat ik in slaap gevallen ben in je hart. En tijdens het in slaap vallen, kwispel ik heel hard met mijn staart, snap je, en daarom doet je borst zo’n pijn en moet je huilen. Wie zou niet huilen met een gelukkige hond in zijn borst die zijn staart heen en weer kwispelt. Au! Bam, bam, bam, bam, bam, dat doet pijn. Maar ik kwispel alleen als ik wakker word. Dat is het moment waarop ik zeg: “Bedankt baas, bedankt al mijn lieve mensenvrienden! Bedankt voor de warme plek om te slapen, de vele wandelingen, de logeerpartijen en al die andere mooie herinneringen, ik blijf altijd in jullie hart, de beste plek.
“Als ik net in slaap ben gevallen, word ik de hele tijd wakker, en dat is waarom je moet huilen. Kwispel, kwispel, kwispel. Na een tijdje slaap ik meer (besef dat een hond moment niet hetzelfde is als een mens moment. Je neemt mij mee voor een wandeling en dat is voor mij een dag vol avontuur in een uur. Dan kom ik weer thuis en duurt het voor jou een dag, maar voor mij als hond een hele week, voordat er weer een wandeling is. Daarom houden wij honden zo van wandelen).

Oké, zoals ik al zei, ik val in slaap in jullie hart, en als ik wakker word dan kwispel ik met mijn staart. Na een aantal hondenjaren, slaap ik langer achter elkaar, net als jullie. Ik ben mijn hele leven een goede hond geweest, dat weten jullie allemaal. Het is best vermoeiend om altijd een goede hond te zijn, vooral als je oud wordt en je botten pijn doen en je op je gezicht valt en je eigenlijk niet meer tot het park wil wachten met poepen maar je het toch probeert op te houden, omdat je nu eenmaal een goede hond bent. Dus besef, nadat ik in jullie hart ben gaan slapen, zal ik steeds langer en langer slapen. Maar laat je niet voor de gek houden.

Ik ben niet “dood”. Dat bestaat niet, echt niet. Ik slaap in jullie hart, en wordt wakker, meestal op momenten dat je het niet verwacht. Want zo ben ik nu eenmaal. Ik vind het erg voor mensen die geen slapende hond in hun hart hebben. Die hebben zo veel gemist.

Maak wat van jullie leven, bedankt voor al de fijne jaren die ik met jullie had. Ik woon voortaan in jullie hart.

Stevige poot,
Twist

3 gedachten over “Ik bewaar hem in mijn hart”

  1. Ach, je hond is dood. En dat is wat je dan doet: hem opbergen in je hart. Onze Goochem is al heel veel jaren geleden naar de hondenhemel vertrokken, maar we praten nog steeds met veel plezier over ‘m. Net als mensen zijn honden (poezen trouwens ook!) unieke persoonlijkheden! Sterkte met het missen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *