Ik hou van mij

‘Hou jij van mij?’
‘Ik hou van mij’
‘Ik hou van jou’
‘Hou jij van mij?’

We zitten aan een tafel waarvan ik denk dat er een bom is ontploft. Een tafel vol levensdingen, lezen, naaien, computeren, naalden, spelden, schaar en lapjes. Een tafel vol. Wij zitten aan die tafel. Zij hangt achterover en vertelt. Ze blaast het op en zwakt het af. Tranen prikken, de lach klinkt luid. Het leven, het vreselijke leven. Nee, het leven is niet vreselijk. Misschien is het soms vreselijk. Het leven is wel ingewikkeld. Ja, dat is het. Gecompliceerd. En wat ook lastig is, al die mensen die iets vinden of zeggen. Vooral als ze iets nooit zelf doen. Dat is ook lastig. Ik vraag naar de voorbeelden. Verrek, ze zijn er, die voorbeelden en ik luister.

Ondertussen zie ik een duif capriolen verzinnen om toch met de dikke kont in het huisje te komen waar misschien nog een graantje te pikken valt. De wind rukt aan de blaadjes van de bomen en in de krentenboom zitten mussen. Ik luister.

Ik luister en ik voel woorden binnenkomen. We hebben een gesprek over energie, over hoe iets werkt en hoe het voelt en waarom wij, zij en ik, moeten leren dat het er niet toe doet. Je bent wie je bent en met alle energie van de wereld ga je dingen die andere mensen wel of niet doen, wel of niet zeggen, niet veranderen. Trouwens, waarom zou je dat willen. Jij hebt een mening, ik heb een mening, zij hebben een mening.

Weet je wat zo fijn is aan die tafel met een bomontploffing, het praat zo lekker weg. Tranen die prikken worden een schaterlach en ach, al die tijdschriften en lapjes stof blijven gelijk. Ze spreken niet tegen, veranderen niet van de plek. Het schept een sfeertje van het mag. Perfect. We hebben het over perfect. Perfect is iets als alles klopt. ‘Maar, zeg ik erbij, het is een schilletje, een laagje. Je prikt er soms zo doorheen en dan is het net zo gewoon als de rest’. Daarbij kan gewoon ook heel bijzonder zijn en dat hoeft weer niet perfect te zijn.
‘Laat los, zeg ik. Laat dat los en wees tevreden met wie je bent en waar je voor staat’.

Het gaat over dood en leven, over ‘wonder woman’ en feminisme, het gaat over welzijn, welbevinden en aarden. Het gaat over 5 jaar, 10 jaar, 15 jaar terug. Het gaat over toekomst, verder vooruit kijken en plannen maken.

Uiteindelijk gaat het over het leven. Mijn leven, jou leven, haar leven, zijn leven. Ons leven. Het leven van al die zandkorrels die familie zijn en die, ook al zijn ze allemaal verschillend, zo ongelofelijk blij zijn met elkaar. Dat je mag zijn wie je bent en dat je niet hoeft te oordelen.

‘Ik hou van jou!’
‘Hou jij van mij?’
‘Ik hou van mij!’
‘Ik hou van jou!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *