40

In een mensenleven gebeuren zoveel dingen die er toe doen dat eigenlijk iedereen wel een boek kan schrijven over zijn, haar eigen leven. Ik kom ook in zo’n fase dat ik denk ‘Hoe is het mogelijk’. Want bijna een jaar geleden draaide ik het ziekenhuis in, om daarna een half jaar bezig te zijn met herstellen en nu zit ik in een totaal andere modus. Thuis, hele drukke dag achter de rug. Tuin aan kant, boodschappen gedaan, was gevouwen, tafel en bureau bijna leeg…. want morgen vieren we feest.

Toen ik in 1975 mijn lief ontdekte, niet wetend dat hij diegene was bij wie ik mij het veiligste voelde, toen had ik geen idee. Ik was op zoek naar iemand waarmee ik de levenslessen wilde leren en delen. Maar ook niet bewust. Het moet zo zijn. Die kennismaking in 1975 was een hele heftige en we hebben het er nog heel vaak over. Hij weet nog welke jurk ik droeg. Ik weet nog welke schoenen hij droeg en hoe lang zijn haren waren. Wij weten nog hoe heftig dat was en kort. Het werd 1976 zonder hem. In mijn achterhoofd zat hij. Meer wist ik niet. Een naam, geen adres, geen enkel idee. Toch kwamen we op miraculeuze wijze weer bij elkaar. Ik bij hem over de vloer. Als totaal geen stadsmeisje op bezoek bij een stadsjongen die er vreemde manieren op na hield en in de benen bleef met gebakken eieren en biefstuk. Die muziek kende die ik nog nooit gehoord had, die mij lief vond.
Al die heftigheid in onze beginnende relatie bleef. Hij zat op zee, was weken weg en ik had onregelmatige diensten. Er was geen WhatsApp, geen Facebook, geen mobiel. Ik was soms niet daar waar hij mij zocht en al heel snel woonden we samen. Dat was een fijn idee, we kwamen altijd terug naar de plek waar onze spullen stonden.
Toch bleef het heftig, ik bleef het dorpsmeisje, hij de stadsjongen. We verschilden van mening en de kracht om bij elkaar te blijven zat gewoon in de liefde. Tot ik niet meer kon. Dag lief. Ik zoek een ander leven, zonder jou.

Twee weken, het duurde twee weken. Heftige weken, droeve weken, dagen waarin ik van traan naar traan steeds sterker werd. ‘Zo wil ik het niet, niet meer, niet nu en later ook niet’.
Toch was liefde sterker en vochten wij ons een weg door alle gevaren van buitenaf. Ouders die bemoeien, wegen die zo lastig leken. We kozen een trouwkaart, hij een alternatief kleedje en ik een tijdloze prachtige trouwjurk. Hij en ik, wij horen bij elkaar.
‘Dan kun je ook wel trouwen’, zei mijn moeder!

8 juli, 1977

We trouwden, verhuisden, zochten werk, verhuisden, zochten werk. De stadsjongen werd opgenomen in een dorp en het meisje was weer terug van weggeweest en had haar liefde meegenomen. Hoe romantisch kan het zijn. Lief werkte en ik zocht werk. Deed heel veel vrijwilligerswerk en twee jaar later werd onze zoon geboren. Twee jaar later kregen we onze tweede zoon. De zwangerschap kenmerkte de tijd van ‘de kernbommen de wereld uit’ en ‘kunnen wij deze verantwoordelijkheden wel aan in deze beroerde tijd’. We schrijven 1981.

28 mei, 1983

Onze dochter werd geboren. We zijn alweer verhuisd. Nu naar een huis in een rijtje met aan alle kanten jonge gezinnen en leuke mensen. We hebben er een mooie tijd en na 3 jaar verhuizen we weer. Het huis past niet in de portemonnee. De gasprijzen stijgen, het huis niet geïsoleerd en we stoken voor de vogeltjes. We krijgen er buikpijn van maar we kopen ons eerste huis in 1984.

Rustiger jaren liggen aan onze voeten. Een gezin met kleine kinderen, zoals wij ze hebben, geven kleine zorgen. Ziekte in de familie geven grotere zorgen maar we zijn er voor elkaar. De dagen rijgen zich aaneen. Lief werkt, is veel weg voor zijn werk en ik zorg thuis voor de kinderen. Ik ben er op de momenten dat ze mij nodig hebben en het huis vult zich met gezelligheid.

5 april, 1991

Onze tweede dochter werd geboren. Levensloos. Het huis, zo vol verwachting, is ineens een leeg huis.
Vijf dagen later vierde tweede zoon zijn tiende verjaardag, hebben we afscheid genomen van onze dochter, richten we ons op het feest van zoon. Zo is het leven, keihard en lief. We slaan ons ook hier doorheen. We vechten ons een weg door al die emoties en we kiezen opnieuw.
Jongste zoon werd geboren. Na alle tranen die ons zoveel sterker maakte kregen we een zoon. Het huis vult zich met liefde rondom hem. Hij groeit op in een huis met pubers in het prille stadium.

We verhuizen. En die verhuizing brengt weer heel veel te weeg.
Oudste zoon, tweede zoon, dochter….. allemaal gaan ze elders wonen en ons huis vult zich dagelijks met kinderen waar ik de zorg voor draag als de ouders aan het werk zijn. Mijn leven kabbelt voort. In ons leven gebeuren bijzondere dingen. Dingen die ik niet voor mogelijk had gehouden. Liefde houdt stand. Barsten helen.

En weer verhuizen wij. Jongste zoon heeft nog een jaartje af te maken op de basisschool en gaat dan naar het voortgezet onderwijs. Twist, een jaar oud, is de trouwe viervoeter die zijn intrede doet. Ik rol van het ene in het andere baantje en al gaf ik aan geen volle baan te willen begint het er aardig op te lijken. In mijn autootje cross ik van links naar rechts door Drenthe en daarbuiten. ‘Wat wil jij later worden’, staat er in de vriendenboekjes die ineens hip zijn. Steevast schrijf ik ‘Oma’. En waarom niet. In 2006 en 2008 krijgen we twee kleinzonen. Ze ontwikkelen zich tot grootzoon en kleinzoon, schoondochters komen mee, zonen zijn gelukkig, zonen zijn verdrietig en weer gelukkig. De liefde, altijd weer de liefde die mensen van de sokkel haalt. Ook zonen en dochter. Altijd weer de liefde. Onze liefde voor elkaar is als levend bewijs dat het kan. Ook in zware stormen. De uitslag van het darmkankeronderzoek. Niet goed, maar op tijd! Het hartinfarct na een jaar lang aanklooien om beter te worden en niet te weten wat er aan de hand is. De zware hartoperatie bijna een jaar geleden. We vochten ons een pad door de tranen en hielden elkaar vast.

40 jaar, morgen, 40 jaar getrouwd. Daar is geen speld tussen te krijgen. Mijn lief is mijn schat op aarde. Mijn steun en toeverlaat. Mijn liefde zolang liefde kan duren…..

Onze liefde, zolang liefde kan duren.

Proost op de liefde!

(want)
houden van is gauwer gezegd
dan langer gedaan
maar soms komt het in het donker op gang
en dan is er verder geen houden meer aan..

#Judith Herzberg

Waarvan akte!

In ons leven samen zijn we heel veel mensen tegengekomen. Hebben we heel veel mensen leren kennen. Hebben we afscheid moeten nemen van mensen die we nog veel langer om ons heen wilden houden.
We voelen ons rijk. We zijn dankbaar. Want 40 jaar samen….. dat is het waard om te vieren!

4 gedachten over “40”

  1. Ik ben blij je te mogen ontmoeten toen je door Drenthe je ding deed.
    Onze eerste ontmoeting zal ik nooit weer vergeten 🙂
    En vind jullie alle twee en stel lieverds die ik koester en trots zal zeggen
    ja die ken ik !

Laat een reactie achter op Berta Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *