Het zal geen verrassing zijn….

De fotolijn op mijn telefoon wordt echt niet alleen gevuld door foto’s die ik zelf maak, soms komt er van alles voorbij. De kleinkinderen, puppy en grote hond, ree, pad, bakje met kikkervisjes, broek, jurk, sjaal, kleurtjes, tekening…
Maar eergisteren was het helemaal grappig. De een fietste door de duinen en moest in de remmen voor een hert.. de ander lag in het struikgewas te wachten tot de jonge dassen zich zouden laten zien… en vangt een reebokje wat lekker ligt te knabbelen in het gras…

IMG_9666

Ik moet wel lachen om die vage foto’s… het brengt mijn fantasie wel op hol.

Ontmoet, doet!

Heb ik een wens? Zie ik een kans? Of wat is mijn doelstelling vandaag? Heb je een idee, hoe pak je dat aan? Waar loop je tegenaan? Wat is mogelijk, wat is onmogelijk.
Vandaag een dag met 98 procent mensen uit de zorg of zorggerelateerde banen. Clienten en vrijwilligers ook uit zorg en zorggerelateerde banen. En 2 procent mensen uit het groen. Dat is dus de afspiegeling van het publiek van de dag. En dan heb ik natuurlijk nog niet geschreven over de leden van de klankbordgroep, de dagvoorzitter, de man met de droom. Want het begon met een droom en het eindigde met ‘ik blijf gewoon nog dromen’. En daartussenin waren wij aan zet. Aan het woord of aan het luisteren. Aan het kennismaken en netwerken. Heel bijzonder die samenstelling. Ik had echt geen idee wat te verwachten van een dag als deze. Hoogeveen ontmoet, Hoogeveen doet. Dat is voor mij niet zoiets als IVN ontmoet, IVN doet. Want dat doe ik al. Samenwerken is ons toverwoord en samenwerken doen wij al. Op allerlei vlak. Samenwerken, allemaal.
Waarom zit ik vandaag waar ik zit. Omdat ik nieuwsgierig ben meld ik mij aan. Ik ben burger en IVN-er en mijn statement is ‘nu moet het gebeuren, nu is het tijd voor actie’. En dan heb ik samenwerken hoog in het vaandel en ben ik me bewust van mijn netwerk, mogelijkheden en kansen die ik krijg. Ik kan aan de slag.
Als de ochtend geopend wordt krijg ik eerst het gevoel dat ik in de verkeerde film terecht ben gekomen. Het werkt ook op mijn lachspieren. ‘Heej ouwe rocker, wat doe jij hier’. Dat gevoel krijg ik erbij. Toch komt het goed, de ronde tafel gesprekken verlopen in een prettige sfeer en we hebben alle geledingen bij elkaar.
De grote vraag: ‘Hoe gaan wij elkaar vinden’.
Na de lunch gaan we verder, eigenlijk met de zelfde vraag. Hoe vinden we elkaar. Achterop een sigarendoosje ga je je plan beschrijven. Vroeger ging dat ook zo. Dan was er een vraag over iets en dan werd achterop een sigarendoosje een plan geschreven, een rekening gemaakt. Dan kom ik, zoveel kost het, zolang duurt het. Klaar, hand erop. Afspraak.
Blijft mijn vraag nog steeds staan: ‘Hoe gaan wij elkaar vinden.’
Daar blijven we nog verder over praten en als de zaal langzaam leegloopt blijven wij nog even napraten. Was het zinvol vandaag, hebben we er iets aan in de toekomst. We zijn het eens, het is zinvol en we hebben er iets aan. Netwerken in de breedste zin van het woord.
Ik ga naar huis en denk er nog eens even over na. En dat niet alleen ik lees ineens iets waar wij het vandaag ook over gehad hebben. Over biowalking… ja, dat dus. Mooie aanknopingspunten om verder op door te borduren.

En dan is het ineens hoogste tijd om naar de studio te vertrekken voor een live-interview op het plaatselijke radio station. Ik word een half uur onder vuur genomen over IVN…. als het lampje brand zijn we in de lucht.

IMG_6047

Adrenaline krijg ik er van. Een boost om door te gaan met het mooie verhaal. IVN… wat betekent het eigenlijk!
Vandaag iets te vaak gehoord dus u hoort van ons. Wordt vervolgd, die afspraak heb ik ook met de radio gemaakt.

“Ontmoet, doet!” verder lezen

Wat Bloem schrijft

Wat Bloem schrijft is me uit het hart gegrepen en op het moment dat ik wil reageren is het postje weg. Misschien is het tijdelijk, misschien is het voorgoed. Geen idee waarom het er niet staat terwijl het er wel is. Ik ga het Bloem vragen. Maar omdat het bij haar niet te lezen is plaats ik het hier. Want zo gelogd, is zo gezegd, is zo gesproken, is zo Bloem maar ook zo Grietje.

Soms worden dingen die je denkt, voelt, schrijft tegen je gebruikt.

Een blog is publiek en bij sommigen algemeen goed.

Dat snoert me de mond.

Dat deed het al eerder.

We zouden afspraken kunnen maken. De anderen erop wijzen dat wat hier zwart op roze staat enkel in mijn hoofd bestaat. Dat ik mag schrijven wat ik wil, denk, voel en meemaak. Dat ik enkel vanuit mijn eigen gevoel praat en dat iedereen die zich gekwetst voelt door wat ik schrijf me daar altijd op mag wijzen. Dat het hier mijn plek is. Enkel de mijne.

In het huidige klimaat wordt dat plots in discussie gesteld.

Het deed me denken, voelen en schrijven.

Ik hou mijn mond niet meer. Want wat in het groot gebeurt, is in het klein peanuts. Mijn blog is slechts eentje in de grote oceaan van woorden op wordpress. Wat ik schrijf is slechts een waterdruppeltje. Maar vele waterdruppels maken één grote waterplas. En ik zwem daar graag in mee.

Begrijpt u dat? Ook u daar, die mijn woorden tegen me gebruikt in het dagelijkse leven?

Een Bloemlezing

’t Waait

Weer eens

’s Morgens na de hagelslag
groet ik de dingen van de dag.
Ik groet de grond waarop ik sta,
de tafel en de tafella,
de lepels, vorken, messen,
de jam van rode bessen,
de kruimels naast mijn bord.
Ik groet het keukenschort.
Dan klim ik op de keukenkruk,
roep uit het raam: wat een geluk!
Dag kat, dag merel, beer,
dag buitenlucht, dag weer!

Bart Moeyaert

zo vredig

Het is rustig in huis. Heel rustig. De geluiden van buiten waar mannen met oranje jassen kabels door de grond heen schieten zijn wel te horen, af en toe zelfs meer dan me lief is maar het moet dus ik neem het maar voor lief. Op de achtergrond heb ik de radio aan en ik zit aan tafel tussen de papieren. Opruimen, opruimen en nog eens opruimen. Ruimte maken voor nieuwe papieren. Het wordt langzaam warm in de kamer, de zon komt voorzichtig de kamer binnen piepen. Heerlijk weer is het vanmorgen. Ik kijk naar Twist. Zal ik nog een rondje doen door het bos?
En daar blijft het bij.
De zon maakt het nog warmer en de kachel gaat bijna uit. Wat is dat toch fijn, het voelt als voorjaar. Dan komt er via de radio een bericht. Ze spreken elkaar tegen, 2 doden, 10 doden, 11 doden. Twaalf doden. In het centrum van Parijs. Wat is dat dichtbij denk ik als ik zo in de zon aan tafel zit. De eerste beelden zie ik pas later als ik achter de computer kruip. Een politieagent die echt gaan kant meer op kan wordt in koelen bloede doodgeschoten. Bam.. dat komt binnen en ik kijk en kijk en hoor het schreeuwen van mensen en denk. Mijn maag komt omhoog bij het zien van de beelden, ze rijden het beeld uit en er is volgens mij totale verbijstering bij iedereen in de buurt die dit heeft overleefd. Dat kan niet anders. In welke beschaving leven we nog? Of met welke barbaren krijgen wij de komende jaren te maken. Dat is niet begonnen op 11 september 2001 in NewYork. Dat stopt niet op 7 januari 2015 in Parijs. Dat gaat maar door en wordt steeds erger. Gericht op personen. Als je de taal niet spreekt dan moet je dood zo lijkt het wel. Als ik niet om jou kan lachen dan moet je dood. Als ik vind dat jij dat niet mag tekenen dan moet je dood. Als jij politie bent en jij moet mensen beschermen dan moet je dood want je loopt in de weg.

Op 1 januari had ik te maken met vandalisme, dat is erg, heel vervelend, dat is jammer. Maar het doet geen zeer. Ik word er niet eens boos meer van, ik ga de energie wel in opbouwen steken en me niet laten afleiden door vandalisme. Maar dit, moorden, dit is erg. Het gaat hier om een grondrecht.

“Artikel 10 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens regelt het recht op vrijheid van meningsuiting en persvrijheid. Dit recht is onderworpen aan beperkingen die “bij wet zijn voorzien” en “in een democratische samenleving noodzakelijk”. Het recht omvat ook de vrijheid om er meningen op na te houden, en om inlichtingen en denkbeelden te ontvangen en te verstrekken.”

Het gaat hier om democratie, om vrijheid van meningsuiting.

Zonnestralen komen in lange slierten de kamer binnen en verwarmt alles wat in de lijn ligt.

Het is rustig in huis. Heel rustig. De geluiden van buiten komen gestaag binnen en de radio staat zachtjes aan. Heel de verdere dag heb ik moeite mijn tranen te bedwingen. Wat is er aan de hand in de hoofden van mensen die moorden omdat ze niet kunnen lachen. Omdat ze de kern van de satire niet snappen. Omdat iemands huidskleur niet aanstaat, omdat iemands geloof anders is, omdat het een vrouw is, of een man. Omdat iemand een mening heeft en daarvoor uitkomt.

7 - 7 jan

Twist heeft nergens last van, die geniet van de zonnestralen en hoort niet over geweren en doden en vrijheid van meningsuiting. Hij geniet.

“zo vredig” verder lezen

Aan de muur

In het kerkje (Nederlands Hervormde kerk in Nes) hangen foto’s van Franciscus&Franciscus. En de foto die je hier rechts ziet hangen is ook afgebeeld op de kunstmaand poster en het programmaboekje. Een foto gemaakt door Franciscus&Franciscus “S.R.” After Memling (60×45)

307-5nov

Ik heb geen idee wat het is met deze foto maar het is een blikvanger. Letterlijk en figuurlijk.

“Aan de muur” verder lezen

De kooiroute

Ameland, strand, wad, zand, modder, duinen, schapen, paarden, koeien, kunst. In de kooiduinen is nu al drie jaar op rij een kunstroute uitgezet. En van alle kunst die er verder nog is te bezichtigen vind ik de route dwars door de duinen, niet wetend wat er achter het volgende duin verscholen zit, de allermooiste kunst om te zien. De verhalen erbij zijn boeiend en voor het eiland geschreven.

306-4nov

To Encircle,

Dit werk gaat zoals veel werk van Hannah over het beschermen van de natuur en om het creëren van bewustwording over hoe we omgaan met onze natuur. Er zijn meters afzetband gehaakt van rode en witte wol. De banden zet stukjes duin af. Binnen in de afzetting ziet het er hetzelfde uit als erbuiten. Toch krijg je het gevoel dat dat de binnenruimte van meer belang is als de buitenruimte. Het is van belang dat de banden zijn gehaakt en niet van het gebruikelijke plastic. Dit is omdat Streefkerk wil benadrukken dat het beschermen tijd kost. Door de banen te haken lijkt het nog belangrijker, waarom zou je anders zoveel tijd willen investeren…………

“De kooiroute” verder lezen