Hippiebus

Gisternacht was het ‘PANG’ in mijn nek. Is sliep niet eens in de Hippiebus, ik sliep in mijn eigen bed naast mijn eigen vent. Ik droomde niet, ik schrok. Ik schrok zo vreselijk. Wist gelijk dat ik het echt goed had gehoord en dat er iets goed mis was. Maar wat. Waarom knapte er iets in mijn nek. Wat had ik gedaan om dit te veroorzaken. Mijn denkhoofd ging op hol en ik lag al op de operatietafel voor ik een woord uit kon brengen.
Het heeft een uur geduurd voor ik mijn benen voorzichtig buiten mijn bed kon slingeren… hangen. Als ik maar voorzichtig deed dan ging het wel goed. Het scheurde door mijn hoofd en mijn oor stond in de brand. ‘ Dit is niet goed, dacht ik, dit is niet in orde’. Na een sanitaire stop en een blik in de spiegel ben ik maar weer terug gegaan naar bed. Het is donker en iedereen slaapt nog, wat kun je dan toch doen….
Ik zak iedere keer een stukje verder met mijn matras, gelukkig is de techniek dit keer een uitkomst. Uiteindelijk lig ik toch redelijk goed, dit houd ik nog wel even vol voor de wekker afloopt. Op het moment dat de wekker begint te spelen betrap ik mezelf erop dat ik toch nog even in slaap gesukkeld ben.
Lief is vreselijk ongerust als hij het verhaal hoort en hij haalt een pijnstiller. Als hij mij ziet lopen door het huis krijgt hij het helemaal op de heupen en mag ik niets meer doen. Maar juist wel iets doen is goed en iets proberen ook.
Om 1 minuut voor 8 hang ik aan de telefoon en vraag of ik bij de huisarts terecht kan. Dit lukt nog aan het einde van de ochtend.
Ze doen geen enkele uitspraak over de klachten die ik heb. Ze willen nu wel een foto zien. Die afspraak is zo gemaakt en gelukkig is ‘schone’dochter er met de auto want lopen, fietsen en autorijden is niet helemaal iets deze dag.
Het kan toch vreemd lopen, denk ik. Wat is dit toch? Al maanden ben ik onder behandeling en had ik net een nieuwe afspraak gemaakt om het nog eens 2 weken aan te kijken… ik bedoel maar, het wordt niet erger, het wordt ook niet direct beter maar er is mee te leven en ik kan er wel mee vooruit.
En dan nu dit……..
De foto’s zijn gemaakt. Het duurt een paar dagen voor daar een uitslag van is. Als er al iets te zien is.
Aan het einde van de dag zeg ik ‘het is vreemd, het voelt heel raar maar het lijkt niet erger dan hiervoor, alleen anders.’
En vanmorgen had ik dat gevoel nog sterker. Er is iets geknapt, heel hard en daar heb ik echt vreselijk veel pijn door gekregen maar nu wordt het alleen maar beter. …. alsof iets op de plek is geschoven
Ik wacht maar even af en omdat ik nu even geen pijn in mijn nek heb ben ik maar even boven de kokende ketel gaan hangen……..
Dat is pas echt stom want nu heb ik een brandblaar aan mijn arm.
Echt stom, het ding staat niet eens in mijn Hippiebus, het staat gewoon thuis.

Gekloot

Eigenlijk heb ik, voor zover ik kan bedenken, sinds begin vorig jaar last van mijn nek. Beetje pijn, gezeur en weer niet. Dan weer wel.
Ik had het natuurlijk vreselijk druk in mijn werk en de rest bleef een beetje achter bij die drukte. Als ik dan weer erge last kreeg van mijn nek nam ik mezelf voor om kalmer aan te doen maar dat voornemen had mijn huidige directie niet. ‘Ach, nog even doorbijten dacht ik dan en vervolgens had ik weer een vakantie opgeofferd voor het bedrijf’
Dat krijg je als je alles weet, breed inzetbaar bent en vervolgens als haarlemmerolie overal ingezet kunt worden. Tot 2 keer toe een collega inwerken en daar nog steeds geen goed gevoel bij hebben is ook niet best. Maar dan is er vakantie… en ik ging zwemmen. Foute boel, deze Oma kreeg alleen maar meer last van de nek en omdat ze dacht dat het toch aan het werk lag begon ze na een korte vakantie nog aan een paar weekjes werk om daarna echt met vakantie te kunnen. Doodmoe begon ik aan die weken, doodmoe ging ik met vakantie. Het zou nu opknappen en dat deed het niet. Na de vakantie heb ik heel hard aan de bel getrokken bij de directie en bij mezelf. Ik kan heus verstandig zijn. Naar de manueel therapeut ermee.
Behandelen, behandelen, behandelen, iets meer rust creëren in mijn werk, behandelen. Tot hij zei: “ik weet het niet maar ik begin steeds meer te denken aan een nekhernia”.
Achja, je gaat er niet dood aan, het is alleen zo lastig en ik schrok me een pizza. Echt, een nekhernia, dat had ik niet verzonnen maar puzzelstukjes vallen wel op de plaats. Tot mijn huisarts zei “je zit vast, je moet naar fysiotherapeut, je zit vast in de schouders. Ontspan eens? Zie je wel, je kan niet eens ontspannen,” riep ze uit. Ik voelde me een oen. Zie je wel dacht ik, ik heb geen hernia, ik zit vast. Ze verzekerde mij dat ik geen hernia had want dan zou ik andere klachten hebben.
Nou mooi dan, de diagnose is gesteld en ik naar de fysiotherapeut.
Knap van mezelf dat ik dit zo snel oppak. Doe ik anders nooit maar ik was zo klaar met die pijn in de nek, dat gezeur in de arm, dat vermoeide gevoel.
Hij keek, kneep, duwde…. fout. Hij keek, ik kneep en duwde en …. ik kreeg de dagen daarna alleen maar meer pijn en hij vertelde mij dat ik op het verkeerde adres zat. Ik stuur je naar mijn collega. Die is manueel therapeut en die is gespecialiseerd in…
Dus naar collega en collega wist het na 1 keer behandelen ook niet. “de klachten die u heeft wil ik bespreken en u reageert veel te heftig op een behandeling”
Overleg…. bla bla bla vla!
Het duurt een paar weken voor ik door heb dat er gewoon niets meer gedaan wordt. Het kan toch heus van spanning komen (die heb ik ivm mijn werk al best een tijdje) en bekijk het maar eens een poosje
Dit speelde ergens in november.
Nu is het januari en lig ik inmiddels elke dag bij te manueel therapeut op de bank 🙂
Klinkt leuker dan het is. Klinkt leuker dan het is en ik neem daarom ook mijn ipod mee en luister elke dag een stukje muziek om te ontspannen…. want als het niet goed gaat dan doe ik iets..

Ter verlichting van de uitstralingspijn leggen patiënten met een nekhernia vaak de hand van de pijnlijke arm op het achterhoofd. In deze houding staat de zenuwwortel het minst onder spanning

Dat las ik vanmiddag op internet, ik schoot in de lach en bedacht dat ik bovenstaande quote regelmatig toepas. Niet zonder reden dus.
Nee, geen klaagzang maar meer een verhaal van wat ik momenteel mee maak.

Kerstmuts

Mutsengedrag…. gesnotter en gedoe
Kippenvel en tranen die biggelen…
Mutsengedoe de afgelopen dagen, helder denken en ontroerd raken.
Werken en de ‘kop’ gebruiken.
Mutsengedrag en Kerstgedoe
Kleine mannetjes die Oma ontroeren
Als klap op de vuurpijl
Meer dan 5 miljoen voor het Rode Kruis
Met kippenvel en nog meer kippenvel.
Om half 9 kies ik de tafel achterin de kamer
Ik kan er niet tegen, zelfs als ik alleen al luister
snotter ik nog
Hoepel maar op met je ‘all you need is love’ Kerstbus
Ik kan er echt niet tegen
Ik ben een Kerstmuts!
Lieve mensen, allemaal, jullie in het bijzonder
Ik wens jullie warme, liefdevolle en bijzondere kerstdagen toe.

Lief Kleinkind

Met grote spanning in het lijf wacht ik op je komst, lief kleinkind. Werd je broer weken te vroeg geboren, bij jou is daar geen sprake van. Jij zit je tijd uit.. als je het met een gevangenis zou vergelijken. Zo moet het ook haast wel voelen als ik je moeder zie worstelen met haar lijf. Jij kan geen kant meer op, dat kan echt iedereen wel zien. Je wilt wel maar daar heeft zij dan weer last van. Dat gaat pijn doen, schoppen tegen de ribben zoals voetballers de bal proberen te schoppen.
Nee, het is geen pretje de laatste dagen. Jou mama heeft een wit bekkie, en toen ik vanavond jou papa zag leek dat niet veel beter. Ook een wit bekkie. Je laat ze wel lang in spanning, je voert het op naar een hoogtepunt.
Vanmorgen kon ik je nog even bewonderen op de echo. Je mama liet vol trots je bolle wangetjes zien. Ik zag mijn kleinkind, geen bolle wangen, maar mijn kleinkind en dat ben jij.
Dat kleine kerstmutsje wat je mama heeft gekocht zal je goed staan. Lekker warm ook gelijk over die pieterig kleine oortjes. Jouw mama verklapte al bijna 10 keer je naam. Het is Frans, het zijn 4 letters…. wij gissen maar wat. Nee, nee, nee zegt ze. Maar volgens mij heb ik het allang geraden.
Lief kleinkind, alles en iedereen is er klaar voor. Van ons mag je komen, alles staat klaar………..
Zelfs de Kerstboom

4 mannen, 3 vrouwen

Gisteren was achteraf gezien een bijzondere dag.
Niet te snel vergeten dag:
1. in mijn werk liep het vanaf kwart voor 8 al in de soep, dat is de hele dag zo door gegaan, dat zag ik vanmorgen in de mail.
2. Mijn afspraken klopten niet en de tijd was te kort.
3. Om half vier bij de kapper zitten en de Ipod meenemen. De Cultuurbarbaar weet warempel niet wie Maria Mena is. Haar collega weet het ook niet dus ze voelt zich niet alleen in de onzekerheid. Ik heb haar dus via de Ipod kennis laten maken met Maria en zij had het dus toch wel eerder gehoord.
4. Met de trein naar Groningen en lekker uit eten. “Ik betaal”, zei mijn dochter. “Ik denk dat ik dat voor het eerst doe, zo zei ze.
Dat was dus een primeur voor deze moeder. Ik ben zo trots op mijn dochter..
5. Nog lang niet uitgerust van de lange werkdag en toch het hele concert van Maria Mena gestaan, bijna vooraan.
6. Dorst hebben van het lekkere eten en in één bestelling voor 2 rondes bestellen. Dochter dronk namelijk haar glas al leeg toen ik nog niet eens de portemonnee had gepakt.
7. Nog drie minuten te gaan voor de trein vertrekt en geen half uur wachten.
8. Eenmaal thuis zie ik 2 honden die heel blij zijn dat ik thuis kom. Zij weten niet beter.
9. Ik tut even de boel recht en doe een paar andere schoenen aan. Geef de honden een brokje en trek de deur waar achter mij dicht.
10. Mijn vier mannen wachten op mij. ‘Grote opschepper’ is voor het eerst mee uit nu hij 16 jaar is. De twee oudste zonen zijn erbij en lief die dacht een avondje alleen te stappen was dus echt niet alleen.
Ik bekeek het eens van een afstandje, danste met lief, danste met zoon en babbelde wat heen en weer.
‘Wil je nog een nieuwtje horen’, vroeg de oudste zoon. Aangezien het goed nieuwsdag was gisteren had ik daar wel zin in.
‘Wij gaan trouwen!’
Zij gaan trouwen en verdorie.. zij, mijn schone-dochter was er nu net niet bij. Dat was even een gemis anders was ze zelfs meegegaan naar Maria! Dat is zeker.
Zij gaan trouwen….. en het is toch wel het beste nieuws van 7 november

Te laat

Het kan vreemd lopen in een mensenleven. Natuurlijk heeft iedereen zo zijn gedachten over het nu, de toekomst en het verleden. Als ‘dit’ niet was gebeurd dan.. en als ik ‘dit’ nu eens ga doen dan…
Maar ja, het is een leven en er gebeuren soms dagelijks dingen die je niet wilt, niet verwacht, niet ziet aankomen of juist wel ziet aankomen.
Na mijn zomervakantie was mijn lijf niet tot rust gekomen, eerder meer vermoeid geraakt en de zin in werk was ver te zoeken.
Fout, ik weet het, hartstikke fout. Dan kun je wel roepen dat ik ander werk moet zoeken maar juist het ‘echte’ werk dat ik doe is erg leuk en al die bijzaken en vooral het echte gemis aan leiderschap van directie maakt van het werk soms een zware klus. Natuurlijk had ik dit al meerdere malen aangegeven, maar toch….
Dus al snel na de zomervakantie leg ik de vraag voor aan mijn directie dat ik in oktober niet 1 maar 2 weken vakantie wens.
‘We gaan het bespreken”
(dit betekent zoveel als … we bespreken het nog maar niet, er kan nog zoveel gebeuren.)
In ieder geval kwam er van de eerste week vakantie niets. Nou ja, een beetje.
Eerst werd ‘klein mannetje’ ziek en was ik de taxichauffeur. Om over dringende zaken in het werk maar te zwijgen.
‘Schone-dochter’ werd ziek en draaide het ziekenhuis in. Oh… en nu.
Het werd gelukkig een opname van een paar dagen maar het duurde lang genoeg om te zien wat zoiets te weeg brengt. Bij de vorige zwangerschap en ziekenhuis opname was er geen ‘klein mannetje’ om rekening mee te moeten houden en nu wel.
Mijn lief, mijn lief voor al meer dan 32 jaar, kwam op de donderdag thuis met de mededeling dat het met ‘pa’ toch wel heel erg hard achteruit ging. Dat roepen we al een paar maanden, in de zomermaanden ging het hard, daarna nog harder achteruit. Een sterk mens, een sterk lichaam, een sterke geest… die ergens fladderde waar wij geen deelgenoot meer van waren. We waren het er over eens, dit is geen menswaardig bestaan meer. Mensonterend dat is het. Maar als je niet meer helder van geest bent dan helpen alle woorden niet meer die je hebt gezegd toen de geest nog wel helder was. Er rest dan ook niets anders dan lijdzaam toekijken hoe iemand oud wordt… aftakelt. Lief was daar druk mee, ik niet. Ik sta aan de zijlijn zoals ik al 32 jaar doe.
Ook niet helemaal natuurlijk. Ik heb best geprobeerd een schoondochter te zijn zoals zij zich wensten. Ik was het gewoon niet. Ik deed het nooit goed en toen ‘ma’ overleed dacht ‘ pa’ dat het nu wel goed zou komen met mij. … Ik heb mijn best gedaan en daarna de knoop doorgehakt. Ik laat me niet langer kleineren, ‘pakken’. Ik kwam er dus al een jaar of 6 niet meer over de vloer, niet meer in de buurt. Ik sta al die jaren naast mijn lief die zijn hart wel moet volgen. Ik sta naast hem en help waar ik het kan. Zo doen de kinderen, onze kinderen, het ook. Meer kunnen we niet.
Het voelt soms zo ….. niet onder woorden te brengen afstandelijk, terwijl ik dat niet ben.
Ik sta aan de zijlijn. Al die jaren. Eigenlijk toch vanaf het allereerste kennismaken.
Mijn lief zegt dus dat het toch wel hard achteruit gaat en ik slik. Die geplande vakantie komt wel in gevaar en als ik nu toch ergens heel erg naar uit kijk dan is het naar die vakantie. Al een jaar of wat iedere herfstvakantie even over de grens in Frankrijk, even bijtanken van woelig en warrig en druk. Even geen internet, geen tv, geen lawaai. Geen bereik…..
Op de vrijdag voor de vakantie is ‘grote opschepper’ degene die de vakantie in de war dreigt te schoppen. Hij is 3 kwartier op school en besluit doodziek naar huis te gaan. Ik wil jullie besparen wat ik daarna thuis aantrof maar geloof mij maar…. dat was echt erg. En ik was meer dan een uur aan het poetsen……
Zaterdag is dan toch vakantie. Mijn auto staat bij de garage, ik kan lekker niet werken want mijn auto staat bij de garage. Ik had wel verteld over mijn lekkage in de auto. “Grote opschepper’ was na een woelige dag en een rustige nacht best wel weer aanspreekbaar. Wat gaan we doen? Toch maar inpakken en vertrekken. Afwachten thuis, op de dingen die gaan komen, kan altijd nog, we gaan.
En dat is het dan. We gaan, we pakken uit, we slapen een nacht, we genieten de ‘zon’dag met overtuiging van het heerlijke weer, doen een spelletje, wandelen een eindje, genieten zoals genieten kan zijn. Vergeten zelfs even alles wat ons anders zo bezig houdt. Lief en ik, wij zijn blij dat we toch zijn gegaan. We slapen nog een nacht, halen de volgende ochtend een stokbroodje, ontbijten, drinken koffie bij de buren, zitten nog even in de tuin en doen weer een spelletje en dan komt lief binnen.
Hij was nog even blijven hangen bij de buren en ging met de honden wandelen. Dat duurde niet lang. Hij kwam terug, ‘er is gebeld, zei hij, ik zoek even een heuvel’. (Om bereik te hebben moesten we toch het dal uit) Wij zaten bij elkaar en snapten het al. Eenmaal terug vertelde lief dat het nu toch heel hard achteruit ging met ‘pa’.
‘Wat wil jij?’, vroeg ik aan lief.
We pakten, razendsnel, het hele huis (nou ja, je snapt het wel) leeg, maakten net zo snel het hele huis schoon en anderhalf uur later vertrokken we. Lief reed net zo snel als dat het inpakken ging. Om net over de grens van Nederland toch dat telefoontje te krijgen.