Kadootje…..

ik schrik echt van de deurbel die hard en luid doordringt tot mijn oren. De honden halen beide de kop omhoog vanuit de luie mand… ze kijken alsof ze uit een diepe slaap gehaald worden, uit een vette droom! Allebei.
Het kwam ook wel hard aan, het was heel stil in de kamer, ik zat achter de pc een verhaal weg te werken.
Ik sta op en kijk de gang in, een grote bus met een bepaalde kleur en grote letters zie ik op de straat staan….
‘Ik heb niets besteld’, denk ik nog.
De deur is snel open en een meneer, ook in een bepaalde kleur gekleed, roept opgewekt en blij ‘bestelling voor …’
‘Dat ben ik’, zeg ik terug!
‘Komt dat even goed uit! Dan wil ik graag een handtekening’.
Zo gezegd, zo gedaan en ik zeg nog ten overvloede dat ik echt niets besteld heb.
‘Dan is het een kadootje’ roept de man, in die bepaalde kleur kleding, als hij vertrekt.
‘Kadootje?’
‘Kadootje?’
Er staat echt mijn naam en de rest kan ik niet thuis brengen….
Open maken, doosje open….. stilte
gift message:
Omdat ik van je hou….!
het is rood
het is strak
het is plat
het is mooi
het is design
het is……….

Via

Via de voordeur op blote voeten naar de achterdeur. Sleutel in de broekzak voor het geval de deur niet van het slot is. Dat valt mee en ik ben binnen. Snel schoenen aan, die stenen naast het huis zijn echt niet fijn voor de voeten. Ik heb net in de gang de trap afgeplakt, dichtgeplakt. De deur naar de kamer is hermetisch afgesloten en de deur van de kelder ook. Er zal best ergens nog een gaat zitje dus dat hermetisch valt ook wel mee. Van de kamer kan ik niet naar de gang en mocht ik al in de gang zijn, via de voordeur dus, dan kan ik niet naar boven. Ik moet dan weer via de voordeur naar de zijkant van het huis om bij de buren naar toilet te kunnen. Dat is namelijk wel het allerbelangrijkste wat ik heb geregeld. Naar het toilet kunnen!
Al dat gedoe is natuurlijk niet voor de lol, voor zomaar even de boel afplakken. Nee, de terrazzo vloer in de gang en het toilet krijgt een opknapbeurt! En wat voor een….. schuren, hakken,vullen, drogen, schuren, impregneren……
29.jpg
Op bovenstaande foto klopt niets meer. Zo was het toen wij er net kwamen wonen. Kleine opschepper kan nu over de trap heen springen zo groot is hij, de trap heeft een ander kleurtje, er ligt een keurige loper op de trap, de muren hebben een ander kleurtje en manlief heeft lambrisering geplaatst. Alleen de vloer was nog in oude verweerde en gescheurde staat. Ik kan daar heus mee leven maar op de dag dat de oude tegels uit de toiletvloer werden gehakt en de onderlaag zichtbaar werd riep ik ‘oh, dat moeten we laten herstellen!!!’
Lief had een andere mening en hij beloofde een mooi vloertje. Dat zal uiteindelijk ook best wel gelukt zijn maar ik vond de vloer, aansluitend aan de gang, allebei van terrazzo zó zó mooi!
Vandaar via de voordeur naar de achterdeur en voor de toilet via de achterdeur naar de achterdeur van de buren!

Utopie

In de mail naar de directeur, die mij een opdracht had gegeven, schreef ik ‘misschien is het een utopie?’
En vandaag moest ik aan dat mailtje denken, zwaar hoofd, zware tas op de schouders, hete voeten, mensen massa….. ineens was daar het woord, hoog boven het water, onder een brug.
De Utopie, het onmogelijke ideaal.
Ik denk nu dus dat de opdracht die ik van de directeur heb gekregen een utopie is. Door het zien van het woord dacht ik ‘dit is het’
utopie.jpg
En nu moet ik er dus aan gaan werken dat de utopie een mogelijk ideaal gaat worden waarin ik wil leven en werken…
Dat heb ik bedacht vandaag. En zo kom ik steeds een stukje dichterbij bij waar ik naar toe wil

Voorman

Van je collega moet je het maar hebben dacht ik gisteravond om 20 over 9 toen ik eindelijk klaar was met werken. Bekaf… maar het was klaar.
Hoe dat kwam? Lang verhaal en in het kort was het de directeur die mij vrijdagavond rond 7 uur belde, ‘of mijn collega iets aan mij gevraagd had.’ Nee dus, zij had mij niets gevraagd maar ze had de directeur al vanaf maandag lastig gevallen met haar probleem en dat probleem werd het mijne. Om half 7 de wekker laten aflopen op zaterdagochtend is nooit grappig. Helemaal niet als je de avond daarvoor ‘zwaar’ getafeld hebt. Het was dan ook niet grappig, ik was nog een beetje ‘appelig’…
Op kantoor ligt de sleutel.
Om kwart voor 8 kun je openen en de gereedschapskist inspecteren.
Lieve help wat is een inbussleutel nu weer, mesjes herken ik wel of platte en kruiskopschroevendraaiers…
Om half 9 komt er iemand die nieuw is en ingewerkt moet worden…
‘Wie gaat dat dan doen?’ (alsof ik hier verstand van heb!)
Het lukt allemaal en om 9 uur ben ik weer thuis
Er komt iemand niet opdagen en de bezetting is op z’n zachts gezegd al niet optimaal. Ik bel collega… ‘ja, hij heeft zich net ziek gemeld’
Daar zit ik dan met een stel jongens die een zaterdagbaantje hebben en die nu zeker weten dat ze een hele lange dag hebben want nog een man minder is nooit grappig.
Ik schrijf hier niet op wat ze zeiden.
Vul zelf maar in…… en ik had met ze te doen.
Wie belt mij als jullie bijna klaar zijn, dan kan ik alles nalopen en afsluiten…..
Het wordt 5 uur… ‘jeetje, als ze nu niet snel bellen dan ben ik vanavond wel heel laat aan het werk’
Het is na 6 uur dat ze bellen. Ze denken nog een half uurtje werk te hebben. Dat valt tegen, ik werk nog zeker 3 kwartier mee, gooi de gereedschapskist in de kast. Druk de code in en sluit af. De jongens gaan naar huis, ze zijn er stuk voor stuk helemaal flauw van… voor hun was het bijna de klok rond.
Voor mij is het nog niet afgelopen, omdat iemand anders zich al helemaal uit de naad had gewerkt de afgelopen week had ik haar vrij gegeven en zei ik, ‘ik werk zaterdagavond voor jou en I werkt zondag voor je, dan heb je lekker een weekend vrij.’
Dus was ik om 20 over 9 thuis en …… ik was het ook spuugzat. Maar het was wel af… schoon, opgeruimd.
Vandaag vouw ik de was, maak ik een logje, geef ik de vissen voer, zit ik in de tuin, geef ik de plantjes water, drink ik koffie, maak ik foto’s, eet ik een ijsje en ik wens jullie een zelfde relaxte dag toe

Eigenlijk

was de regen de spelbreker, of niet eens. Het was meer het onweer wat roet in de plannen gooide. Ik wil het niet hebben over roet in het eten want dat was al op. Ook daar waren we, na een lange dag met van alles in de weer geweest te zijn, niet vroeg mee, maar het was wel op.
Na de film, op het moment dat ik de trap op strompel omdat ik weer veel te lang heb gewacht met plassen, hoor ik lief praten. Ik frons mijn voorhoofd, zo vroeg is het nu ook niet meer denk ik. Waar in de vrede zit hij nu tegenaan te lullen….
Net op het moment dat ik denk ‘we gaan nog een filmpje kijken’, roept lief ‘het alarm gaat af, ik moet er maar even heen om te kijken wat er aan de hand is!’
Weg …… gezellig avondje aan het einde van het avondje.
Hij zoekt z’n spullen bij elkaar
‘Kan de politie niet uitzoeken wat er aan de hand is?’
‘Die komt pas als ik er ben!
Ja, en dat is een uur rijden…. denk ik. ‘Ik wacht op je’, zeg ik.
En dat heb ik gedaan, ik heb gewacht, nog een malle film gekeken, tranen van de slaap waggelden over de wangen en de was opgevouwen. Ik heb een wijntje gedronken en gewacht…. op het moment dat lief weer thuis kwam begon het te onweren en dat had hij onderweg ook aardig meegemaakt. ‘Ze hebben me diverse malen geflitst, zo vertelde hij, en het was ook het onweer wat het alarm had geactiveerd’.
Dus eigenlijk was het onweer de spelbreker en lagen wij na half 3 pas op bed…
(gelukkig is dit dan in het weekend)

Per….

Of ik per omgaande wil laten weten of ik kom en of ik mijn partner mee neem…
Dat heb ik gedaan… per omgaande
Ik vind het zo dwingend
Ik ga dus niet… maar dat had ik al besloten voor ik per omgaande moest reageren.
IJsje??