Mooi weer en wat daarmee samenhangt

ho ho, Pasen is voorbij, weg met die oude eieren het is tijd voor ander nieuws.
De buurman probeert terwijl ik dit schrijf zijn lege blikjes in een zak te proppen, het maakt niet alleen veel lawaai het gaat ook mis. Zoals ik de buurman ken weet ik dat hij daar niet tegen kan. Hij kan er niet tegen als het iets anders gaat dan hij wil. Hij weet namelijk ook altijd precies hoe hij het wil en waar hij last van krijgt, als hij het nog niet heeft dan krijgt hij het zeker, hij heeft namelijk overal last van. Daar hebben we al regelmatig mee te maken gehad. En het mooie hiervan is dat zijn vrouw, onze buurvrouw dus, altijd achter hem staat te sussen. ‘Het valt toch wel mee!’ en later, als ze ineens alleen voor mijn neus staat dan kan ze nog eens zeggen dat hij best wel moeilijk is en dat we het niet zo zwart/wit moeten zien. Doen we ook niet hoor, zeg ik dan, we passen ons wel een beetje aan. ‘Hij moet om zijn hart denken en ik wil niet op mijn geweten hebben dat hij het met z’n hart krijgt!’
Zoiets is dat hier met de buurman die nu weer binnen is. Het is gelukt met de blikjes en hij kan rustig aan de koffie gaan.
Maar ja, hoe gaan die dingen. Wij hebben nogal een stormpje over H gehad bijna 2 jaar geleden. Downburst noemden ze het. Ik stond als aan de grond genageld, in schock te kijken naar al het water wat zowel binnen als buiten naar beneden kwam. Om later te zien dat er heel wat groen naar de Filistijnen was gewaaid. Het was dus ineens kaal rondom het huis. Wij hebben zelf geen grote groene dingen in de tuin staan maar rondom bij buren links en rechts was dat wel het geval en er was dus flinke schade.
Buurman had er iets op verzonnen. ‘Ik zie het wel zitten om achterlangs wat leilinden te plaatsen’, zo opperde hij. Achterlangs… ok. Buren links en rechts wilden wel meedoen en wij zitten er middenin. Wij willen eigenlijk ook wel mee doen maar dan niet helemaal achterlangs…….. in de hoek is de vijver en een leilinde moet je kunnen snoeien en bij de vijver wil dat niet. Dus voor ons niet achterlangs maar meer de hoek om.
Fout
Helemaal fout
Buurman heeft er ervaring mee, hij komt helemaal in de schaduw.
‘Ach, zegt buurvrouw, dat valt toch wel mee, pas als de zon echt ondergaat dan merk je dat, eerder niet!’ ‘Toch’, zegt ze er nog achteraan.
Ik draai me om……

Uit de wachtkamer en goeie herinneringen

Wat me er toe deed besluiten om 2 tijdschriften mee te nemen uit de winkel weet ik niet. Ik lees die dingen al jaren in de wachtkamer van arts of kapper. Graaf altijd in de lectuurbak tot ik de Libelle vind en als het niet anders kan de Margriet. Ik heb zo m’n voorkeuren. Maar goed, nu lagen er dus 2 aan elkaar gekoppeld en ik besloot om ze mee te nemen. Niet dat ik er direct thuis mee op de bank ging zitten. Nee, dat niet. Het duurt nog een paar dagen voor ik de Margriet meeneem naar buiten. Lekker weertje, luie stoel, zonnetje, zonnebril en ……. ik val in slaap.
Uiteindelijk blader ik toch door het blad. Een blad vol Mies. Van de tv programma’s, vol van de altijd lachende Mies. Ik heb daar ook wel herinneringen aan. Dat mijn moeder vertelde over de grote actie ‘Open het Dorp’, ze had iets met luciferdoosjes gedaan. Ik weet dat niet meer precies maar het heeft indruk gemaakt zo klein als ik was. Een etmaal tv met een actie die z’n weerga niet kende destijds. Geld inzamelen voor ‘ het Dorp’, een dorp met woningen voor mensen met lichamelijke beperkingen. Een Dorp met overdekte straten die als een ‘gewone’ wijk in Arnhem te boek zou staan.
Het toeval wil dat ik jaren later, als groot meisje met lange slungelbenen en een lange rug, aangenomen word in dat zelfde Dorp. Dat ik daar werkzaamheden mag gaan doen die ik nergens anders mocht doen omdat ze mijn rug te kwetsbaar vonden. Het was een jaar later niet mijn rug die opspeelde maar mijn kwetsbare zieltje. Als Dorpsmeisje met lange slungelbenen in een grote stad in een ander Dorp aan het werk gaan is nu eenmaal niet zo simpel geweest als iedereen ooit heeft gedacht. Ik kwam me zelf goed tegen zeg maar.
Toch heb ik er goeie herinneringen, ik heb er mijn lief leren kennen. Ik heb er andere lieve mensen leren kennen en nog jaren en jaren contact mee onderhouden….. tot… tot het ophoudt, zo ineens. Niets meer laten horen. Ik dus, ik liet niets meer horen. Te druk, te veel, te alles soms en dan komt contact in het gedrang. Hoe dan ook, ik denk er wel veel aan maar als de jaren verstrijken lijkt het haast onmogelijk om weer contact te maken. Je weet immers niet meer hoe het iemand vergaat en misschien is diegene wel dood. Ik wist het niet. Maar nu weet ik het wel. Mies gaat in gesprek, is op bezoek bij mijn naamgenoot en praat met haar. Ik zie de foto’s. Oh, ze is het nog helemaal en inmiddels al 80 jaar oud. Ze is toch wel de meest bijzondere mens die in het Dorp is komen wonen.
Nu weet ik dat ik een kaart ga maken, dat ik haar ga vertellen hoe leuk ik het vind dat ik haar in de Margriet heb gezien met Mies. Dat ik nooit een Margriet koop en dat ik nu ineens oog in oog sta met Grietje.
Wat me er toe deed besluiten om 2 tijdschriften mee te nemen uit de winkel weet ik nog steeds niet maar ik ben blij dat ik dit wel gedaan heb.

Gekraakt en van muizen die huizen

Ze grijpt de blokken hout uit het houthok en gooit die in de mand. Het is nog koud en de kachel is bijna leeg. Ineens staat ze oog in oog met een bouwwerk. Muizenwerk, huis van muis…… blaadjes, takjes, poepjes, papiertjes, zelfs een folie van de paaseitjes. Bruut heeft ze de huisvrede in het muizenhuis verstoord. Ze kan het niet laten, ze moet zien wat er beweegt onder het dak van blaadjes en takjes….
Voorzichtig tilt ze het op, nog een stapje verder en ze staat in de keuken ….. nog een stapje verder en ze staat in de kinderkamer. 4 kleine, piepkleine, donzige grijze muisjes, 2 centimeter lang en lekker rond. Net grijze knikkers maar dan van zacht materiaal. Ineens bedenkt ze dat ze geen huiszoekingsbevel heeft en dat ze moet maken dat ze weg komt voor pamuis thuis komt. Of moemuis. 1 van beide is verdronken in de emmer, dat weet zij nog wel. Nu is het helemaal zielig. Ze weet nu dat er een eenoudergezin huist in het houthok. Dat pa of moe is verdronken en dat pa of moe het nu alleen moet doen.
Voorzichtig stapelt ze het dak weer op de wankele muren en maakt er een mooi cadeautje van. Aan alle kanten nog ingestopt met wat hooi om zo de kou het hoofd te bieden. Zo, rust in het hok. Om verdere schade te voorkomen zet ze het geheel af met een hek en dan is het maar afwachten.
Vandaag moest ze even kijken. Het muizenhuis is leeg, ze zijn allemaal vertrokken… van schrik natuurlijk

Wat verschoven werd want stem was kwijt

‘Vergeet je niet dat we donderdag naar Claudia gaan?’ vraag ik nog even voor de zekerheid. Maar nee, wel vergeten, nooit meer aan gedacht en nu zal ik vast niet kunnen, kun je iemand anders vragen, wat stom en zo gaat het nog wel even door.
‘Wat goed dat ik je toch nog even herinner!’
en
‘Kun je nog vrij krijgen denk je?’
Dus zal ze proberen vrij te krijgen en als ze verteld dat ze naar Tineke Schouten gaat krijgt ze onmiddellijk vrij want Tineke daar is iedereen fan van en die is leuk en veel plezier en nog meer van dat soort onzin.
‘Ik heb vrij, zo verteld ze aan de telefoon, maar ik heb gezegd dat ik naar Tineke ging en volgens mij klopt dat niet.’
‘We gaan naar Claudia, naar Claudia de Breij!’, roep ik. ‘Wat moeten we bij Tineke als Claudia komt. Ze was de stem kwijt maar die is weer terug!!!!’

Lange……..

grote mond heb ik natuurlijk …. soms….
Dan bedoel ik niet dat ik de scheur opentrek…
Nee, dan bedoel ik dat ik snel iets zeg en later denk…
Zoon vertelde dat hij gevraagd was een reportage van L Frans te maken… ‘Oh, riep ik, doe hem de groeten van je moeder, hij is best tof.’
Dus…..
ohoh, ik had het kunnen weten

Knuffel van zoon en de hartelijke groeten van Frans