zaterdag 13 augustus, 2011

Ambachtelijk hangen....

Een paar meter van mij vandaan had een houthandel zijn houthandelwaren tentoongesteld. Banken, palen, overkappingen, regentonnen, en hanghekken voor hangjongeren. Ken je die reclame van de twee biologische boeren die over een hek hangen en die echt geen handen uit de mouwen hoeven te steken omdat ze biologisch boeren. (Wat een leugen is, want iedereen weet dat je als biologische boer nog harder moet werken.) Zo’n hek stond op een paar meter afstand van mij. Een vermakelijk hek. Zo’n hek zouden ze op heel veel plekken in het land gewoon neer moeten zetten. Niet zitten maar hangen moet het thema zijn. Hangen en over de zaak uitkijken. Ik bedacht me gisteren dat dit ambachtelijke hek te weinig wordt ingezet.

13082011.jpg

225/365

Neneh @ 10:46 am
nou zeg al 0 keer gebabbeld


vrijdag 13 mei, 2011

in 120 woorden

Vanmorgen had ik een confrontatie met mezelf. Ik kan het dus nog steeds, me opwinden over mijn huisarts. En weer zei iemand tegen mij ‘ je kunt een andere huisarts zoeken’ of nemen, dat is me om het even. Ik kan het allemaal, maar wat schiet ik ermee op. Want, wees eerlijk, ik kan wel een andere huisarts zoeken, wat is de garantie op een goede huisarts? Daar blijft iedereen het antwoord schuldig. Het is een beleving. Niemand komt er graag, liever nooit dan ooit maar toch zit je af en toe in de wachtkamer. Wat ik ga doen? Een goed gesprek voeren. Eentje waarbij mijn bloeddruk niet gelijk verraadt dat het daar over gaat! Want dat is mijn probleem.

Neneh @ 07:22 pm
nou zeg al 5 keer gebabbeld


dinsdag 16 november, 2010

Herfst herfst... wat heb je te koop

'Herfst, herfst wat heb je te koop, duizend kilo’s bladeren op een hoop.' Een liedje wat iedereen wel kent want jong zijn we nog en allemaal geweest. Maar die bladeren zorgen ook voor herrie. Iets andere herrie dan een klasje vol kinderen bij elkaar zingt met dit liedje. Die lieve kinderstemmetjes worden totaal omver geblazen door het lawaai. Ieder jaar haat ik ze meer. Is er na de zomer niet meer het geluid van de grasmaaier dan komt er in de herfst de bladblazer en dat is een apparaat, van de ergste soort, in de categorie ergernissen. Ik pak de bezem en veeg me een kilo bladeren bij elkaar om meewarig naar de overbuurman te kijken.

Zijn bladblazer, mijn bezem.

120w

r wordt veel te veel geschreven en daardoor veel te weinig gelezen. Weg met de breedsprakigheid. 120 woorden is echt meer dan genoeg.

Neneh @ 10:57 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld


maandag 11 oktober, 2010

Herbeleven

Wat is het nog maar kort geleden dat ik met de voeten langs de vloedlijn liep, met de voeten in de zee stond. Korter dan een maand maar het lijkt wel een jaar. Mijn benen hebben al niet meer het kleurtje dat ze tot voor kort hadden. Elk jaar neem ik me voor de zomer vast te houden, de vakantie tot in de treure te herbeleven maar inmiddels moeten mijn voeten al weer wennen aan de warme laarzen, de sokken, de panty’s. De kruidnootjes in de schaal, de kaarsjes aan, regelmatig de kachel voorzien van een blokje hout. Waar is mijn vakantiegevoel gebleven. Waar is mijn agenda voor volgend jaar, wanneer loop ik weer met mijn voeten in de zee.

Mocht je iets in mijn 120w stukje zien dan graag even op het duimpje klikken: 120w

Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld


woensdag 4 augustus, 2010

Lege dop

‘Als kinderen dus willen vissen dan komen ze naar jou en wat dan’, zo begon de opname bij het ven. Er is een extra ‘visdag’ in verband met tv opnames voor TV Drenthe. Een hele dag filmen en daarvan een kwartiertje uitzenden. Ik leg haar het een en ander uit en de presentatrice vertrekt met een schepnet en bakje naar de waterkant. ‘Als ik straks terug kom wil jij dan uitleggen wat ik allemaal gevonden heb!’ ‘Dat is mijn werk.’
De camera legt alles vast en als ze uitgevist is dan komt ze naar me toe. ‘Wil je eens kijken wat ik allemaal gevangen heb.’ Ik kijk in het bakje…. en zie een leeg dopje drijven. Een eikel!

Neneh @ 03:26 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld


maandag 2 augustus, 2010

Zat!

Neneh is het zat. De afgelopen maanden, vanaf het gedoe voor de val van het kabinet, was er niets anders dan politiek gebabbel wat mijn huiskamer binnenkwam. En niet alleen in de huiskamer, de slaapkamer ontkwam er ook niet aan. Wakker worden met het nieuws van de dag is mijn dagelijkse ding. Maar Neneh is het zat. Is het politieke gekonkel zat. Het ‘ik wil niet, ik wil wel’, het ‘ik heb er alles voor over’ en de draaikonteritus die zich voor mijn ogen en oren afspeelt. Neneh is het zat. Ze wil geen concessie tussen CDA en VVD met gedoogsteun van een 1 lid groepering. Wat het ook zijn mag, het klopt niet. Neneh is het meer dan zat!

Neneh @ 09:55 am
nou zeg al 13 keer gebabbeld


zondag 25 juli, 2010

Lou Lou

Paul Smith is de maker van het geurtje wat vriendin Jannie gisteren op haar gebruinde velletje spoot. Kleine pufjes achter het oor en bij de pols. Wat is wijsheid, dacht ik, toen ze tegen me zei ze het leuk vond om uit eten te gaan maar dat ze haar geurtje vergeten was. Ze dacht natuurlijk dat ik, met een passie voor geurtjes, wel iets op het schapje zou hebben staan wat bij haar zou passen. Lou-lou fan als ze is werd het nu dus Rose van Paul Smit. Ook zo’n geurtje wat lekker lang blijft hangen en wat tijdens de gezellige maaltijd regelmatig in mijn neus gevangen werd. Vandaag is Rose van Paul Smit mijn geurtje, nog even nagenieten


Neneh @ 12:21 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld


zaterdag 24 juli, 2010

een spoortje

Dikke tranen biggelden over haar wangen maar eerst schonk ik daar geen aandacht aan. Ze wilde weten wat er in het potje zat. Ze had een beestje gevangen maar ze wist niet wat. Ik boog me over het potje en ondertussen keek ik tussen de wimpers door om te zien of ze echt niet huilde en waar die tranen dan vandaan kwamen. Ze droeg een bril en ik kon niks geks ontdekken. Ik zocht naar het beestje in het potje en kon haar vertellen dat ze een haftelarve had gevangen. Ik keek haar aan en vroeg waarom ze toch moest huilen, de tranen maakten spoortjes over haar wangen. ‘Ik huil niet meer, zei ze, ik schrok alleen van die kikker.’

Neneh @ 10:52 am
nou zeg al 3 keer gebabbeld


vrijdag 23 juli, 2010

er langzaam naar toe werken.

Als een bril ineens uit twee delen bestaat kan je 2 dingen doen. Je kunt een rol plakband halen en de boel proberen te repareren. Met plakband nooit zo’n succes maar als tijdelijke oplossing kan het misschien iets zijn. Of je gaat onmiddellijk naar de opticien en zorgt dat er een nieuwe komt. Ik ga er gewoon vanuit dat wat je nu hebt, een bril in 2 delen, dat je daar niets meer mee kan. Hij hangt namelijk scheef aan een pootje en er doorheen kijken lukt nog wel als je het hoofd een beetje scheef houdt. Alsof je het hoofd laat hangen maar dan naar links en niet naar voren. Ik koos voor de 2de optie. Een fonkelnieuwe bril.

Neneh @ 09:40 am
nou zeg al 2 keer gebabbeld


woensdag 21 juli, 2010

in 2 delen

Ineens had ik een bril in 2 delen. Eerlijk gezegd zat het er wel een keertje aan te komen. Ik had het ding al héél erg lang. De tweede computerbril want de eerste was snel te klein. Hoe noem je zoiets als een bril niet meer precies doet wat ie moet doen. Je kunt uit je kleren groeien dus ook uit je bril. Dat was toen snel gedaan. Daarna kwamen de stabiele jaren maar het afgelopen jaar werd het minder met de ogen, ik merkte dat aan alles. Uitstellen maar. Daar is iedereen goed in. Een nieuwe bril kost geld en zelfs daar moet je over nadenken. Ik ook. Maar wat heb je nu aan een bril in 2 delen.

Neneh @ 06:25 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld


maandag 19 juli, 2010

Sorry schat, je bent nu niet op je werk....

Hij nam er duidelijk geen genoegen mee, hij, vader van 4 kinderen, kwam samen met zijn vrouw naar Drenthe om daar heerlijk vakantie te vieren. Heerlijk, dat zou heerlijk zijn. Hij nam zijn vrouw en kinderen mee naar het bezoekerscentrum en ze vielen met de neus in de boter. Visdag, en wel vandaag. ‘Mogen we, mogen we….’, was de smeekbede. Ze mochten. Vissen, met een netje. Eerst maar eens in de bak kijken wat er allemaal zwemt. ‘Een dikkopje’, was een kreet die de moeder wakker schudde. Volgens haar was het een pad, geen kikker. Een knoflookpad. Ik had het boek erbij en samen keken we verder. ‘Ik ben biologe’, zei ze. ‘En niet aan het werk’, volgens de man

Neneh @ 10:06 pm
nou zeg al 1 keer gebabbeld


De koning zit aan de andere kant...

‘Kijk, zei hij, ik stond laatst op een markt en gaf daar een demonstratie over het leven van de bij. Je kent het wel, allemaal ‘stadsen’ die niets van de natuur weten.’
Komt er iemand naast me staan, die vraagt ‘waar is de koning’. Ik zegt tegen de man ‘ aan de andere kant’. ‘Een raat heeft twee kanten, dat weet jij ook wel. Hij kijkt mij aan met zijn pretoogjes. ‘Ja, dat weet ik ook wel’, zeg ik, en begin te lachen. ‘Nou, vertelde hij toen, na een half uurtje kijken was de koning nog niet gevonden.’ ‘Dan heb je niet goed gekeken’, zei ik tegen de man. 'Maar mijn collega Imker vond het misleidend. ‘Je liegt ze voor.’

Neneh @ 05:53 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld


zaterdag 17 juli, 2010

Chinees, als het zo uitkomt

‘Mevrouw, mevrouw, ik heb iets gevangen’, die kreet hoor ik de laatste weken regelmatig en telkens ben ik verbaasd. Ik kan het echt niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen ‘oh, maar daar heb ik er al 20 van gezien.’ Bloedzuigers, stekelbaarsjes en dikkopjes (één probeert het netjes te zeggen, keurig opgevoed als hij is, ‘dikhoofdje’). Ze komen allemaal voorbij en vaak meer dan eens. De bak is al snel gevuld met allerlei soorten waterdiertjes. Ik loop tussen de kinderen door en blijf soms staan voor een praatje of een stukje uitleg. Ineens is er een jongetje dat speciaal naar me toe komt, ‘Ik eet vanavond chinees.’ Hij rent snel terug. ‘Dan eet ik vanavond bij jou’, roep ik.

Neneh @ 02:18 pm
nou zeg al 3 keer gebabbeld


donderdag 15 juli, 2010

en dat in 120 woorden.... precies

Met afgrijzen lees ik de berichten over naderend onweer, windstoten en veel regen. Het is plakwarm, te vies weer om iets te doen want bij alles wat je doet komt er alleen maar meer plak bij. Dus de temperaturen helpen al niet echt om je ‘lekker’ fit en ondernemend te voelen, het naderende onheil maakt het af. De dag die aan mijn voeten ligt mag wat mij betreft onmiddellijk afgeserveerd worden. In de ochtend maak ik langzaam het huis aan kant om daarna onder de douche te springen. In de middag lig ik languit op de bank met ijsklontjes in een plasticzakje om zo af en toe de polsen te koelen en s’avonds zucht ik diep. Het viel hier mee.

Neneh @ 10:13 pm
nou zeg al 2 keer gebabbeld