« Zoveel te doen (ehm, te zien) | Main | Moblog »

woensdag 3 augustus, 2005

Bijzondere ontmoetingen

Hansje
vraagt: ‘Stukjes over bijzondere ontmoetingen?’

‘Gelooft u ook in een God’, vroeg ik.
Ik keek hem aan, verdriet lag in mijn ogen. Hij kon het zien, hij zag mijn radeloosheid.
Hij keek mij aan, heel even maar. Een vluchtige blik. Zijn ogen dwaalden weer weg…..
‘Nee’, zei hij even later. Zijn stem klonk weifelend, alsof er nog iets gezegd moest worden. Maar het kwam niet.
Hij zat op een krukje naast mijn bed. Wij zaten even stil bij elkaar.
‘Geloof jij wel in een God’, vroeg hij?’
‘Ja, zei ik, ja en nee. Vandaag heb ik er veel moeite mee. Als iets erg is dan heb ik er veel moeite mee. Ze zeggen altijd dat in tijden van erge dingen God belangrijk gaat worden. Daar heb ik vaak over nagedacht,’ zei ik. ‘Laat God op deze manier weten dat hij van je houdt? Dat hij dan dichtbij je staat, zijn arm om je heen slaat, mee huilt omdat jij zo’n verdriet hebt.’
Ik filosofeer zomaar wat voor me uit. Hij luistert naar me en begint over zijn gevoelens over een God. Over zijn werk, over wat hij allemaal meemaakt en meegemaakt heeft. Hij praat niet in detail, hij praat over zijn inspanningen, over leven. Over overleven. Hij verteld dat hij daar geen God in ziet. Meer de speling van de natuur of de helpende mensenhanden.
Ik ben het dan toch niet helemaal met hem eens. Er zal toch iets zijn, iets boven de mens, iets wat toch over ons waakt of we het nu willen of niet.
‘Nee’, zei hij, nee daar geloof ik niet in.
Zijn schouders hingen naar beneden, zijn blik werd donker.
‘In mijn werk word ik geconfronteerd met heel veel verschillende mensen, jonge vrouwen met een wens, oudere vrouwen zonder wens……. Vrouwen zoals jij, vol vertrouwen in je eigen lijf begin je aan die wens en nu heb ik niets voor je. Niets dan lege handen.’

Hij heeft me verder geholpen in de wirwar van gedachten en voorbereidingen op de bevalling. Misschien was hij het juist die door God gezonden werd om mij te laten voelen dat ik sterk ben. Dat ik sterker ben dan ik zelf weet. Leeg waren zijn handen, leeg waren mijn handen. Tranen vulden mijn handen en droogden door de jaren heen op………..

Vandaag kwam ik hem tegen. Hij zat voorover gebogen op een oude fiets, droeg klompen en een oude broek. Op zijn knieën had hij in de zwarte aarde zitten wroeten. Hij had een andere baan gevonden op zijn eigen stukje grond, zijn eigen tuin. Mijn gynaecoloog.

Neneh @ 03 augustus 2005 08:16

Comments

Paola @ 05 augustus 2005 22:21

Ebelien @ 05 augustus 2005 19:13

Ster @ 03 augustus 2005 22:00

Jack @ 03 augustus 2005 21:05

vhike @ 03 augustus 2005 18:21

Myleneke @ 03 augustus 2005 18:10

Hansje @ 03 augustus 2005 12:13

She @ 03 augustus 2005 10:13

Amiek @ 03 augustus 2005 09:06