« Trots... super trots! | Main | Nah..... »
woensdag 21 december, 2005
Ter sprake
Hoelang, zei je, dat het is geleden? ‘Het was 21 december 1969. Vlak voor Kerst. Ik was 14 jaar.
14 jaar, bijna 15.
Nou ja, nog geen twee maanden later was ik echt 15. En twee maanden daarna gingen we verhuizen. Het huis waar ik ben geboren, de boerderij waar ik heb leren lopen en fietsen en schaatsen. Dat vooral niet vergeten. Ik heb leren schaatsen op het slootje voor het huis. In mijn ogen was het toen al een soort van meer, zo groot, feitelijk stelde het niks voor. Ach, de boerderij. Weet je dat die er helemaal niet meer staat. Hij moest plaats maken voor de dubbele snelweg. Vroeger zaten mijn broer en ik op de dikke steen in de tuin, een soort van boomgaard haast, vol appel en pruimenbomen, en telden we de auto’s die langs ons huis reden. Het was nog te tellen toen. Je weet wel… de volkswagen kever en de fiatje en lelijke eendjes. Vooral als er de TT in Assen was. Je wilt het niet weten hoe druk we het toen hadden met tellen.
Ik ben daar opgegroeid, het was er goed. In de winter mochten we niet aan de pegels komen, die groeiden aan het rietendak, soms wel tot de grond. Als ik ze nu nog eens zie, al is het maar een foto dan krijg ik het er warm van. Niet aankomen, zeg ik dan, anders beschadig je het riet. Ik bewaar er goeie herinneringen aan. Aan de winter, maar ook aan de lente. Je wilt niet weten hoeveel bloemen ik heb geplukt, alle potten en emmers die er maar waren stonden vol bloemen. Pinksterbloemen, boterbloemen, korenbloemen blauw. Allemaal, allemaal waren ze voor mij. Geen bloem was veilig. De zomers waren ook heerlijk. We hadden altijd gasten in ons huis. Niet zo leuk was het dan dat ik mijn kamer af moest staan. Daar sliepen dan andere kinderen, wat dan wel weer leuk was want daar kon ik toch heerlijk mee spelen. Fietsen, spelletjes doen. Ik mocht graag spelletjes doen, ook graag knutselen, kralen rijgen en fantaseren. Ja, een mooie tijd. Zwemmen leerde ik later pas, niet zoals nu. Vroeger gingen we naar de heide en daar in het ven zwemmen. Dat roep ik nog steeds. ‘Kijk, daar zwommen we vroeger’ maar ja, wat zal het geweest zijn? Ik denk dat mijn buik over de bodem van het ven schuurde, zo diep is het nu ook weer niet. Maar het waren geweldige tijden. Weet je wat ik wel eens mis. De boerderij, het weidse, de geur, de………..’
‘Wat zei je? Je wilde weten hoelang het is geleden?'
'36 jaar’
‘Dat is al best lang’
‘Ja, dat vind ik ook. 36 jaar geleden is mijn vader overleden, 36 jaar, moet je kijken wat er allemaal is veranderd in die jaren. Ik ben getrouwd, heb kinderen gekregen en nu krijgen onze kinderen ook al een kindje. Ik denk dat mijn vader een leuke opa zou zijn geweest. Lange tijd werd ik er verdrietig van dat mijn vader zo jong is overleden, hij was toch veel te jong. Ik ben nu al een stuk ouder dan dat hij ooit is geworden. Dat is ook zo vreemd. Dat je over de leeftijd heen gaat die zo in je geheugen gegrift staat.
Soms mis ik iets, dan denk ik dat dit niet had gemoeten, vroeger was ik er boos over, en verdrietig. Tegenwoordig ben ik meer verdrietig voor mijn moeder, omdat ze al zolang alleen is, dan dat ik verdrietig ben over mijn vader. Het went toch nooit, vergeten doe ik het nooit, het was immers zo vlak voor Kerst. Dan ben je zo vol verwachting van wat komen gaat, helemaal als kind, helemaal zoals wij zijn opgegroeid, zo beschermt en liefdevol. Zo betrokken bij het leven op de boerderij, zo op elkaar aangewezen.
‘Weet je, mijn vader en ik deden altijd een wedstrijdje. Mijn vader was echt niet klein en ik ook niet. Mijn lange benen werden nog langer en wij gingen dan meten boven de deur, kijken wie het verste kon reiken. Ik ben echt vergeten wie er toen de langste was. Misschien was ik het wel. Misschien waren we net even lang. Altijd, maar dan ook altijd als het over mijn lengte gaat denk ik aan mijn vader.'
36 jaar geleden, zo vlak voor Kerst en ik vergeet het nooit.
Sterkte mams…. in gedachten ben ik heus bij je
Neneh @ 21 december 2005 17:01
----------------------------------------------------------------------------------------Comments
Prachtig stukje. Ook ik zit hier met een brok in mijn keel.
Amiek @ 24 december 2005 21:17
Wat heb jij mooi duidelijk geschreven, de tranen staan nu in mijn ogen......
Ster @ 23 december 2005 22:50
Dat blijft altijd.....dat gevoel.
Wat een mooi stukje, Neneh...
Jenny @ 23 december 2005 13:56
Ik heb dit gevoel op 24 oktober...
Petra @ 23 december 2005 09:40
Hoe verdriet 'in' je kan kruipen en een deel wordt van je leven ... ook van de leuke momenten. Kerst maakt altijd al wat weemoedig en zeker als het dan rond die periode gebeurd is. Sterkte ... en hopelijk kan je genieten van mooie herinneringen !
tantieris @ 22 december 2005 19:17
Je hebt een hele lieve mams Neneh, en ik kan het weten ze is ook een tijdje een beetje mijn mam geweest.
Ze maakte het s'avonds altijd zo gezellig en ik denk nog veel aan haar.
gera
gera @ 22 december 2005 16:37
Zoals al is gezegd: zoiets is tijdloos...
Rose @ 22 december 2005 13:26
36 jaar is gister. In dit geval is tijd tijdloos....
wolvin @ 22 december 2005 11:40
de echte kerstgedachte?
hou ze levend,
Neneh,
ze zijn zo mooi.
ferrie @ 22 december 2005 09:45
mooi je stukkie neneh.....
paola @ 21 december 2005 23:19
1, 15 of 36 jaar geleden maakt niet zo veel uit. Pijn en verdriet wordt wel minder, maar het missen en nodig zijn blijft aanwezig.
Mijn vader's broer komt altijd nog langs op zijn verjaardag, ook al is hij er al 15 jaar niet meer. De laatste paar jaren komt mijn broertje ook.
Jack @ 21 december 2005 23:02
dat geeft een rare draai aan mijn verjaardag...
chotee @ 21 december 2005 22:49
Heel mooi, na al die jaren zo levendig...sterkte
V@nM@n @ 21 december 2005 22:12
Jeetje Neneh. Zo jong, zo oneerlijk, zo herkenbaar. Sterkte allemaal!
Sandra @ 21 december 2005 20:53
Bij mams geweest vandaag?
Ik ben net thuis van mijn werk, ging dus niet.
Jammer, ben graag bij haar de 21ste.
marian @ 21 december 2005 20:38
Na 36 jaar nu zulke levendige, warme herinneringen... op die manier is je vader nog altijd een beetje bij jullie.
Sterkte, mams van Neneh. En Neneh en familie ook sterkte.
Hansje @ 21 december 2005 20:30
Wat een mooi stukje. Ik snap best dat je het daar even moeilijk mee hebt. Ook al is het al 36 jaar geleden.
Anne-Lise @ 21 december 2005 20:29
jeetje wat waren jullie jong, lijkt me vreselijk. En dan ook nog eens rond de feestdagen. Sterkte ermee en toch een fijne Kerst gewenst.
majriM @ 21 december 2005 19:50
brokindekeel - lief geschreven...
aafke @ 21 december 2005 19:34
mooi man
hansb @ 21 december 2005 18:49
Ontroerend stukje. Mooi geschreven.
paul @ 21 december 2005 18:16