« 18 januari Geboren | Main | 20 januari »
donderdag 19 januari, 2006
19 januari 2006
Natuurlijk zeiden we tegen elkaar dat we een klein beetje uit gingen slapen... hij en ik.
'Kleine opschepper' was het eerste uur vrij... wij staan iets later op. Oudste zoon, kersverse papa, kwam nog langs, het was al laat...
Het was niet verkeerd gedacht. Het was goed. Ik sliep weer slecht, de spanning wil maar slecht weg. Ik was zo blij dat ik eindelijk een verhaal te horen kreeg wat hoort bij zo'n dag en wat nog mooier was... zoon had foto's. Ik had mijn fototoestel wel mee maar de gelegenheid was er niet... ik was haast niet te troosten. Het lijkt alsof dit alles op een andere planeet plaats vond en dat ik heel ver weg was... niet te bereiken.
Nu heb ik Nick op mijn scherm en het voelt goed. Veel komt boven drijven, vooral het kleine aan dit mensje vind ik erg moeilijk. Het is zo klein, het kan nog veel kleiner... maar ik zag hem ademen.... zijn mondje open...
Ik droomde de nacht door, ik heb alles bedacht en vanmorgen was het allemaal weg... ik had gedroomd en was verre van uitgerust. Tegen zoon had ik gezegd: 'Morgen heb ik om 9 uur een afspraak en daarna ga ik naar het ziekenhuis. Niemand die me tegenhoudt.'
Dat hebben ze ook niet gedaan.. ik ben gegaan en kwam op het goeie moment... schonedochter zag er alweer stukken beter uit en zou net naar de couveuseafdeling... ik mocht mee. Alles zag er al beter uit alleen was het kleine mannetje zo misselijk. Zo jammer dan, zo moeilijk voor nieuwbakken moeders... ik was er gewoon op het goeie moment... ik kon haar helpen. Samen hebben we daarna naar Nick gekeken, eindeloos. Naar zijn vingertjes en naar zijn neusje en oortjes...
Het is een wonder.... echt waar, telkens weer.....
Neneh @ 19 januari 2006 14:23
----------------------------------------------------------------------------------------Comments
Wat een mooi teer wonder .....
Ebelien @ 24 januari 2006 09:40
Wat een snoepie!!!! Gefeliciteerd met z'n mooi wondertje.
Daisy @ 20 januari 2006 15:23
wat een popje! Prachtig!
chotee @ 20 januari 2006 11:26
ik zit hier gewoon te huilen.......wat intens lief.....
paola @ 20 januari 2006 11:15
Ik ben d'r helemaal stil van.
Christel @ 20 januari 2006 10:48
het is al weer een tijdje geleden,
maar deze http://drielings.bloggie.org lagen ook in zo'n bakje.
en dat gevoel dat raak je nooit meer kwijt.
heel mooi.
ferrie @ 20 januari 2006 10:08
Prachtig mooi klein menneke...
Jenny @ 20 januari 2006 09:39
Zo lief, zo broos en teer. Ik kan me levendig voorstellen dat je overborrelt van emoties. Oma Neneh... Wat een verworvenheid! Koester het maar volop.
carin @ 20 januari 2006 00:39
Zo teer, zo broos, zo mooi....
V@nM@n @ 19 januari 2006 23:41
Oma, van harte gefeliciteerd met dit mooie wonder! *jaloers*
WebLoes @ 19 januari 2006 21:09
Prachtig!
Petra @ 19 januari 2006 21:00
Van harte gefeliciteerd. Mijn kleinkindje is nu 5 maand en je moet het eerst zelf hebben meegemaakt om te voelen/weten wat het is. Zien dat het leven voort gaat. Om helemaal warm en blij van tworden. Ik kan me voorstellen dat bij jullie het zorgelijke ook een rol speelt. Ik hoop dat alles goed komt.
hanscke @ 19 januari 2006 20:14
Nick; zo klein en al zo'n grote invloed op jullie leven...
Sandra @ 19 januari 2006 19:45
Wat een mooie verhaaltje...!
Rose @ 19 januari 2006 19:43
Oh geweldig! Proficiat!!!!!!
Sillyfish @ 19 januari 2006 19:28
Zo'n klein, mooi mannetje - zo'n enorme impact...
Hansje @ 19 januari 2006 18:14
Wat kan zo'n kleintje groot zijn in je leven he?
Mieke @ 19 januari 2006 16:03
De wereld lijkt dan stil te staan he. Alles wat belangrijk leek, is ineens dankzij dat kleine poppetje peanuts.
Jetje @ 19 januari 2006 15:40
*stil :) *
Sis @ 19 januari 2006 15:21