« Oplepelen....... | Main | Woord van de dag »
woensdag 22 februari, 2006
Tranen...
Daar stond ze dan. Ze hing half tegen de kast aan en begon zachtjes te huilen.......
'Ik kan het niet meer, ik wil daar weg! Ik wil daar niet langer wonen, ik word er gek. We gaan ons huis te koop zetten.'
Ik zie de waterlanders en hoor haar verhaal aan. Ze begon te vertellen over hoe mooi het huis wel niet was, dat ze zich blij moest voelen, dat ze blij moest zijn met het mooie huis. Dat ze daar was gaan wonen omdat haar man zo graag een vrijstaand huis wilde. Dat ze zich zo ongelukkig voelt in die straat, in dat huis. Het zijn echt niet de buren, ze kan het met iedereen goed vinden. Het is gewoon niet plaats waar ze zich thuis gaat voelen.
'Hoe lang heb je gewoond waar je vandaan komt, vroeg ik'
'52 jaar, zei ze, 52 jaar en ik mis het zo.'
Het huis gaat te koop, ze gaat terug waar ze vandaan komt....... dat zal dan rust geven in het lijf.
dat hoop ik wel voor haar......
Neneh @ 22 februari 2006 11:34
----------------------------------------------------------------------------------------Comments
Goede beslissing als je het mij vraagt!
Daisy @ 24 februari 2006 10:35
Moedige beslissing om terug te keren.
Aukje @ 23 februari 2006 10:48
aach,
daar kan een mens zo'n moeite me hebben.
iets anders, ondanks 'J',
wat vind je van: 'verklikkerkip'?
maria @ 23 februari 2006 08:44
Als je zó'n last hebt van heimwee, kun je ook maar één beslissing nemen, denk ik. Terug gaan. Heel verstandig dat ze dat ook doet!
Hansje @ 23 februari 2006 00:59
Oh heimwee....dat kan je zó ziek maken.
Ster @ 22 februari 2006 22:42
heremetijd, dat is exact mijn hele leven....
En zo lang woon ik ook al in mijn dorpje
V@nM@n @ 22 februari 2006 22:06
heimwee in zijn ergste soort... ik hoop voor haar dat ze gelukkig wordt weer daar...
paola @ 22 februari 2006 21:43
Verkassen is soms heel moeilijk. Dan moet je wel durven toegeven dat het niet lukt!
Petra @ 22 februari 2006 19:36
Dat is ook niet niks, zo'n 52 jaar...!
Rose @ 22 februari 2006 15:39
Soms kun je ergens gewoon niet aarden en dan MOET je de keuze durven maken om weg te gaan en opnieuw te zoeken naar een THUIS.
Chantal @ 22 februari 2006 13:05
Och en dat kan ZO enorm verloren voelen! Zo leeg... En je kunt niet eens onder woorden brengen waarom eigenlijk. Hoop ook dat ze de rust weer kan vinden...
Ieniemama @ 22 februari 2006 12:38