« Uitslapen 2 | Main | Oepsmoment :) »

donderdag 27 april, 2006

Emoties

Ach....... ik ben niet nieuwsgierig. Meer belangstellend. Niet eens onverschillig. Meer betrokken. Het zijn 'mijn' dames. Ze werken daar waar ik graag wil dat het helemaal picobello voor elkaar komt. Meestal lukt het best.... alleen de laatste tijd.......

Ik zit al een poosje met een dame te praten, zie haar momenteel weer vrolijk de wereld inkijken. Een aantal maanden geleden was dat wel anders. Echt anders. Dikke tranen, lang gesprek. Nu gaat het wel weer... het loopt
Dan komt er weer iemand binnen, rode wangen, vlekken in de hals. Beetje druk ook ..... voor ik eigenlijk iets heb kunnen vragen vliegen de tranen al over de tafel. Ze had een date, ze heeft daar eigenlijk niks mee. Maar hij vindt haar zo leuk en nee, als ze met hem zoent dat denkt ze aan...... en nee, ze is niet los van hem. Huursubsidie, zorgtoeslag, gas, electrisch... het maakt haar arm en niemand die er iets aan doet. 'En wat moet ik nu met zo'n vent die helemaal gek op mij is' ........nog meer tranen. We blijven rustig luisteren en kunnen al helemaal niks anders dan luisteren.
De derde dame gaat zitten en kijkt eens om haar heen. 'Wat is hier aan de hand?' zal ze denken maar ze zegt niks. Ik vraag haar hoe het met haar gaat. Ze verteld dat het matig gaat. Ze is zenuwachtig. Haar dochter is bijna uitgerekend en dat is toch anders als bij een schoondochter, zegt ze. Ze zit op hete kolen en eigenlijk gaat de rest langs haar heen. We praten er nog even over en dan komt zij binnen. Ik kijk eens goed. "Hoe is het met je?' vraag ik belangstellend. Ik zie nog niets aan haar maar zij voelt wel vanalles aan haar zelf. Ze is veertig en net voor het eerst zwanger. Ook niet gewoon ontstaan, nee, het moest ingewikkeld. Maar alles werkt en nu zie ik haar weer eens..... "Ik ben heel erg moe en ik heb hele zere borsten." Wij kijken elkaar allemaal aan. Ja, dat kan lastig zijn.... het gaat weer over... uiteindelijk komt het goed.
Ha, daar is de laatste. Ik durf bijna niet te vragen hoe het met haar gaat. Iedereen gaat aan het werk en ik vraag 'hoe gaat het dan met jou?' 'Goed, zegt ze, ik wil alleen even met je praten.' Dan komt er een verhaal over kinderen en tranen met tuiten en 'mama, ik wil dat je thuis blijft', ze wil dus graag iets tijd inleveren voor tevreden kinderen. 'Zou dat kunnen?'

Bij mij kan dat, ik ga eens kijken of ik deze puzzel op kan lossen.

'Hoe gaat het hier in het algemeen', vraag ik nog belangstellend. Ik heb namelijk het idee dat er nogal wat aan de hand is en dat stabiliteit ver te zoeken is.......

'Ach, zei ze, de een huilt, de ander is moe en dan is er ook nog eentje die altijd moppert. Nee, het gaat hier wel, ik doe gewoon mijn werk.'

Nu zit ik dus thuis ... ik prijs me rijk en gelukkig maar het houdt me nog steeds bezig

Neneh @ 27 april 2006 18:40

Comments

Ebelien @ 30 april 2006 20:05

Chantal @ 28 april 2006 11:59

paola @ 28 april 2006 10:39

pascal @ 28 april 2006 09:18

V@nM@n @ 27 april 2006 21:14

zeppo @ 27 april 2006 20:54