« Mensen van voorbij............... | Main | Big smile..... »

maandag 3 april, 2006

Machteloosheid..

Niet dat het mijn wereld direct op de kop zet, dat niet. Maar het hakt erin. En vraag me eens waarom.....
Om de leeftijd, om het leven wat nog lang niet klaar is maar toch voorbij.
Ik word er boos van ....... en verdrietig.
Helemaal weer in deze tijd. Altijd weer als de sneeuwklokjes verdwenen zijn en de narcissen gaan bloeien. Ik kan er heus wel van genieten. Toch is er altijd de ondertoon. Niet eens meer gevoed door verdriet. 'life goes on'
Zo is het toch
Wel als je gezond bent, denkt dat je gezond bent. Hoopt dat je oud kan worden. Plannen maken, leven

Nee, eigenlijk wil ik een lelijk woord zeggen. Iets wat niet helpt maar wel de machteloosheid bloot legt.

Machteloosheid. Ik voel het in mijn armen, dan beginnen ze pijn te doen omdat ze niet kunnen helpen. Ik voel het aan mijn ogen omdat de tranen prikken. Ik voel het in mijn wezen omdat het zo tegenstrijdig is........

Eigenlijk wil ik gewoon schrijven over de jurruk van Paool en de legging die niemand staat. Dat is vrolijk, dat is zonnig, dat is lachen. Het gaat gewoon niet. Het gaat gewoon niet.

Vandaag gaat het gewoon niet. Rare dag..... morgen is ook een rare dag en overmorgen...... daarna knapt het meestal wel weer op..... het blijft ieder jaar een rare tijd.

'Life goes on!'

Neneh @ 03 april 2006 22:00

----------------------------------------------------------------------------------------

Comments

'DAT' .... dat bedoel ik ook Paool

Dank jullie wel.... voor de reacties

Het zet iedereen weer aan het denken.

Neneh @ 04 april 2006 21:40

dat wat hansje zegt...dat!!!

paola @ 04 april 2006 21:05

@Ferrie, je hebt wel heel erg gelijk! Thnx

zussie @ 04 april 2006 20:01

Ik wist eerst niet wie jullie bedoelen, bij ons in Belgie is ze niet zo bekend. Maar toen ik een foto zag, herinnerde ik me haar uit de uitzending van Villa Velderhof. Ze kwam toen over als een ongelooflijk sterke, knappe vrouw. Met een heel leuk gevoel voor humor en zelfrelativering. Ze sprak er toen over dat ze genezen was. Het is spijtig dat het zo moet aflopen.
Hopelijk verzachten mooie herinneringen het verdriet.

tantieris @ 04 april 2006 16:35

@ Ferrie, ik begrijp best wat je wil zeggen en je bedoeld het vast positief, maar ik denk dat je hier mensen wel raakt..... kanker is een rotziekte en het maakt veel los bij mensen.....

Chantal @ 04 april 2006 11:50

Af en toe even lekker uithuilen om al het leed. Dat is helemaal niet erg. Zeker als het maar één periode in het jaar is. Lezen we later wel over foute kleren...

Petra @ 04 april 2006 10:32

de krokodillentranen vloeien weer rijkelijk in de media.
weg er mee!

open die blik, kijk in de rondte.
1 op de 5 mensen geneest van kanker.
er moet er dus 1 ook in jouw omgeving zijn.

en als je aan die persoon denkt,
laat je hem of dan ook weten dat je dat doet?
stuur je dan een kaartje of een berichtje met: "ik denk aan je!" ??
of lopen we er hard voor weg?

of hoe zit het?
gaan we lekker zitten snotteren van zelf medelijden?

kom op zeg!
handen uit de mouwen
zoek die 'overlevers' op!
praat met ze
leef met ze
ze zijn er nog!

ferrie @ 04 april 2006 09:42

Ik geef je een virtuele dikke knuffel Neneh ........

Gadisa @ 04 april 2006 09:05

de machteloosheid... (ik heb hier al een paar keer geprobeerd wat achter te schrijven.. maar het lukt me niet).....machteloos.

wies @ 04 april 2006 08:07

Gisteren lieten wij ballonnen op bij het graf van mijn zus. Vandaag overleed Frederique en was ik bij mijn vriendinnetje C. die kanker heeft en jarig was. We hebben een groot deel van de avond in het ziekenhuis doorgebracht omdat ze ineens hoge koorts kreeg en dat is na een chemokuur altijd heel riskant.
De tranen zitten dicht onder de oppervlakte en soms ook aan de oppervlakte.

Mieke @ 04 april 2006 02:52

Ja, life goes on... Maar 'life' kan veranderen door een ingrijpende gebeurtenis. Die blijft altijd aanwezig op de achtergrond en dringt zich zomaar ineens weer naar boven, door een nieuwbericht, door een beeld, een herinnering, een datum...
Dingen, ménsen die er niet meer zijn, zijn nooit helemáál weg; ze blijven bij je.
En dat *moet* ook, omdat ze je hebben aangeraakt, je leven hebben veranderd, voor altijd deel zijn van je leven en van jou.
*dikke kus*

Hansje @ 04 april 2006 00:02