« tweeeneenhalveweek | Main | Hot flash »
maandag 19 juni, 2006
Futiliteiten ....
Zomaar gedachten springen in mijn hoofd rond. Het gaat van links naar rechts en dan staat het weer even stil. De wereld staat niet stil, de wereld draait door. Iedereen.... of niet iedereen kookt het hapje voor de maaltijd aan het einde van de dag. Nu heb ik het niet over de hele wereld, meer over dichtbij. Kinderen spelen, vrienden maken muziek en leren elkaar kunstjes op de gitaar. Buurman maakt een latje vast en het kind pakt eindelijk de schooltas uit en maakt die gelijk weer klaar voor de volgende dag
'mama, wanneer ga jij dood en papa, wanneer gaat papa dood?'
Toch gebeuren er vreemde dingen veel te dichtbij. Veel te dicht op de huid. Hoeveel kan een mens hebben, hoeveel kan je als team dragen? Als je op de begrafenis van de collega hoort dat een andere collega zelfmoord heeft gepleegd hoe kan je dan verder als je toch moet.
'mama, wanneer ga jij dood.... en papa, wanneer gaat papa dood?'
'Ik kan er toch geen antwoord op geven, zei ze, ik kan er toch niets mee. Ik kan alleen maar zeggen dat ik het niet weet en dat het vast nog heel lang duurt. Maar wat moet ik toch Grietje, wat moet ik ermee.'
ze praat verder
over ontgoogeling en pijn en verdriet en niet weten waar te zoeken.... over toch maar gewoon doorgaan. 'Ik hoef geen vervanging, ik doe het zelf wel. Ik kijk wel hoe ver ik kom.'
De wereld stort in en dan toch doorgaan......
zo ben ik bezig met futiliteiten als zij mij belt. Druk met bezigheden die er op dat moment niet toe doen.... doorgaan, altijd maar doorgaan.
en een plekje geven.
Neneh @ 19 juni 2006 21:09
----------------------------------------------------------------------------------------Comments
ja dat is soms zo moeilijk he.... in het begin zit je in een raar soort vacuum als er zoiets gebeurd...en dan moet je opeens weer verder........
paola @ 24 juni 2006 13:10
Iedereen heeft en krijgt er mee te maken. En we blijven allemaal onze dingetjes doen en misschien maar goed ook. Gelukkig, de meeste mensen willen leven en die futiliteiten horen ook bij het leven
hanscke @ 20 juni 2006 21:00
Dat zijn hele moeilijke dingen om te begrijpen... Moet je nu respect tonen, is er moed voor nodig, allemaal vragen waarop je het antwoord schuldig moet blijven...
V@nM@n @ 20 juni 2006 20:30
@ Petra, zo gaat dat in het leven.....
Chantal @ 20 juni 2006 13:35
... Ik ben er even stil van. En dan ga ook ik weer verder met de dagelijkse dingen.
Petra @ 20 juni 2006 13:29
...en iedere keer als je zo'n bericht hoort realiseer je je weer hoe kwetsbaar alles is....en al die onbelangrijke zaken zijn belangrijk, anders is leven niet leefbaar.
Jenny @ 20 juni 2006 09:53
herkenbaar
assepoes @ 20 juni 2006 09:13
O, dat zijn zulke moeilijke dingen. Het ráákt je, het houdt je bezig - en toch ga je door met de dagelijkse futiliteiten: zet je een kopje thee en zet je bloemen in een vaas. De mens is een wonderlijk, flexibel wezen met heel veel stukjes hoofd, hart en lichaam die perfect samenwerken en soms ongemerkt volkomen hun eigen gang gaan...
Hansje @ 19 juni 2006 22:21