« da's net als........ | Main | On Speaking Terms »
dinsdag 28 november, 2006
met de deur...
'Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen, het gaat niet goed met uw zoon.'
Ik heb de beste man net een hand gegeven en zit nog niet eens. Waar een 10 minutengesprek echt goed voor is! Opschieten, haast maken, in deze 10 minuten zal ik u haarfijn vertellen wat er aan de hand is!
Ik ben er allang achter dat dit niet werkt, zeker niet als het niet goed gaat met mijn kind.
Ik ga eens rustig zitten en kijk de goede man aan. Hij begint opnieuw. Het gaat niet goed, de cijfers die ik nu op het tussenrapport zie zijn allemaal goed op natuur en scheikunde na. Die zit onder de 5. De rest zit er dik boven.
Mijn hoofd begint gelijk te denken.
Wat is er aan de hand. Wat heb ik gemist. Wat is dit voor een leraar. Wat is er met zoon?
Hij is niet te stuiten, hij heeft het over cijfers en over zijn houding
'Ja, zeg ik, het is een puber!'
'Heeft u al met zoon gepraat?'
'Heeft u misschien de klasseleraar van vorig jaar gesproken over zoon'?'
Nee, had hij allemaal niet.......
Ik zeg tegen de man dat een gesprek het eerste is wat je gaat doen, het gaat om welbevinden. Het gaat erom dat het kind zich lekker voelt op school, in de groep, in de les. Je wilt toch weten wat er in het kind om gaat. Het eerste wat je moet doen is praten.....
Hij gaat nog een tijdje door en mijn haren .........
We hebben een geschil, hij en ik
en we hebben een verschil, hij en ik
en het gaat over het hoofd van zoon en dat vind ik vreselijk.
Want wat is er nu eigenlijk aan de hand? Zoon doet even iets minder zijn best, zit meer te donderjagen dan te leren. Zijn houding ......... hij hangt in de stoel.
'Hij is puber, zeg ik, als hij het thuis doet zeg ik er iets van. Of niet want ik zie niet alles en het stoort me niet telkens. Ik zeg nogmaals dat hij in gesprek moet gaan
en dat doet hij.
Overtuigend doet hij dat,
eenzijdig doet hij dat,
meer dreigend dan met een oor voor zoon.
Die dus zijn mond niet open doet en zijn schouders omhoog trekt.....
We hebben een geschil!
Neneh @ 28 november 2006 07:48
----------------------------------------------------------------------------------------Comments
Ik zeg altijd tegen de leerlingen dat ze mee moeten komen; juist omdat ik niet houd van over ze te praten, maar met ze én met hun ouders. Werkt vele malen beter!
Moniekie @ 03 december 2006 15:45
he gatver wat vervelend..... die man is vastgeroest over de rug van de pubers heen
paola @ 02 december 2006 12:26
Hier houden ze 5 minuten gesprekken ...
Mirre @ 30 november 2006 23:01
Bij elk kind waarover ik deze week tijdens de 10 minuten avonden met de ouders sprak had ik jouw verhaal in gedachten......Wijze les! En knuffel voor grote puberzoon, hij is een schat!
Myleneke @ 30 november 2006 22:43
Bij elk kind waarover ik deze week tijdens de 10 minuten avonden met de ouders sprak had ik jouw verhaal in gedachten......Wijze les! En knuffel voor grote puberzoon, hij is een schat!
Myleneke @ 30 november 2006 22:43
@cockie (ook) ik neem zoon altijd mee naar de 10-minutengesprekken, want waar gaat het nou eigenlijk over????? :)
wies @ 30 november 2006 22:33
Waarom laten leraren en leraressen die ineens ontdekken dat pubers pubers zijn zich nou niet omscholen?
peet @ 30 november 2006 21:27
Oh wat kan ik me dit logje goed indenken... *is blij dat het voor ons nog effies gaan is tot de 10 minuten gesprekken* én *is benieuwd hoe Isabel later als puber zal zijn*
Nathalie @ 30 november 2006 10:34
Bij Anne op school worden die 10-minuten gesprekken met de mentor gevoerd.
Ik hoop niet dat deze man ook nog zoon's mentor is. Arme zoon!
Jenny @ 30 november 2006 10:09
Gelukkig is het alleen iets met school, bij de eerste zin sloeg de schrik me om het hart; ik was even bang dat je bij een arts zat!
Ireen @ 29 november 2006 09:23
Och, het is maar één uit vele leraren die nog voorbij komen...
V@nM@n @ 28 november 2006 21:03
klinkt als een uitgebluste leermachine, met zoon is nix mis!
hansb @ 28 november 2006 18:21
Ik heb mijn zoon een keer meegenomen naar het tien-minuten-gesprek en die mocht toen zijn eigen zegje doen. Dat deed hij heel goed.
Cockie @ 28 november 2006 17:18
het eerste teken van een noodzakelijke verhuizing naar een ander school ben ik bang. als 'de meester' alleen maar zijn eigen verhaal hoort, is zijn 'ziende blindheid' een slechte leermeester.
als ouder weet je toch het best hoe het wél gaat met je kinderen, laat je niet kisten, NéNéH!
ferrie @ 28 november 2006 10:37