Wat veranderen kindjes toch dat eerste jaar. En toch herken je in ook de allereerste foto's het gezichtje van nu.

Ik snap het! Genietend.

Tsja...en dan heb ik het toch weer even te kwaad bij het terug lezen van alle berichten. Raar zoals de tijd dan aan je voorbij gaat. Maar ik voel alles nog zo goed... Het was een bizarre en bijzondere tijd. We hebben gelachen, we hebben gehuild. Ik zie je nog zo aankomen met een schaal lasagne, meegesmokkeld naar het ziekenhuis. En de kapper...en die kus op mijn buik. Het is niet vergeten, het was bijzonder.

En wat ook bijzonder is: de band die tussen jullie is gegroeid. Nick geboren en jij oma... Het is fantastisch jullie samen te zien, hij is zo gek op je!

Wat is dat toch leuk he, frobbelen met Flickr. Deze is zeker goed gelukt, in een boek van de HEMA zetten en klaar ben je.

Dat is een leuk kereltje!

Heerlijk toch... Hoe anders had het kunnen zijn, maar is het gelukkig niet.

Wat een schitterende collage, waaruit heel veel liefde spreekt!

Mooi kereltje, bol bobje :o)

Tuurlijk snap ik dat! En ik geniet gewoon een beetje met je mee... :-)