« Verhipt! | Main | Groen »
donderdag 5 april, 2007
Doorlopen.........
Soms sta ik stil bij mezelf.... om daarna weer door te lopen.
Gisteravond laat was ik nog bij mijn moeder... ze had pijn. Hevige pijn en 'hoe moet het nu verder?'
Ik probeer ook maar wat te bedenken, bel een dokterspost, doe het hele verhaal en daarna neemt mijn moeder het over. Ze kan het ook best zelf vertellen.... ze bellen terug 'er komt een arts'.
De slaap valt me lastig, ik wrijf in mijn ogen, onderdruk de gaap. De arts komt en blijft heel rustig zijn verhaal doen, schrijft het op, maakt het verklaarbaar en na een glas water en de nodige pillen gaat moeder weer naar bed. Dan ga ik naar huis, 'bellen als het niet gaat, echt bellen.'
Dat is wel het moeilijkste vaak. Het eigen bed roept, het lijf wil slapen maar het hoofd denkt 'daar is ze nu weer alleen in de nacht, hopelijk zakt het met de pijn nu af en kan ze toch wat slapen.'
Daar loop ik dan....... ik loop naar huis, middenin de nacht en denk 16 jaar terug. Soms sta ik eens even stil bij mezelf, eens even stil bij wat is geweest en wat geen pijn meer doet, geen onrust meer veroorzaakt in het voorjaar...
Soms sta ik stil bij mezelf .......... om daarna weer door te lopen
'Hoe oud zou onze dochter geweest zijn', vroeg mijn lief toen ik thuis kwam.
'16'
'16 alweer en het doet geen pijn meer', zei ik.
Later in bed dacht ik weer aan mijn moeder, misschien kwam het wel door haar pijn dat mijn pijn weg was. Misschien was dat het, misschien is het toch de tijd. Misschien wel.......
Soms sta ik stil bij mezelf.... om daarna weer door te lopen.
Neneh @ 05 april 2007 08:10
----------------------------------------------------------------------------------------Comments
Doorlopen moet, dat is het leven. Soms is de pijn weg, maar dan valt het ineens weer onverwachts rauw neer.
Ster @ 08 april 2007 10:56
x
Mirre @ 07 april 2007 20:06
Mooi :)
Sis @ 06 april 2007 17:19
Doorlopen en stilstaan kunnen soms allebei tegelijk... mooi hè.
pascal @ 05 april 2007 21:58
Soms moet je gewoon even stilstaan. Een moment van rust.
V@nM@n @ 05 april 2007 21:02
Je hebt geen keus je moet doorlopen.
Ook al wil je soms niet, je moet.
Daisy @ 05 april 2007 17:40
...en dat doorlopen....dat is het...
Jenny @ 05 april 2007 13:36
Leven is geen eenmanszaakje - er zitten altijd anderen aan je vast. Dat is goed, maar soms ook moeilijk...
En toch maar blijven doorlopen. Want er is geen weg terug en vooruit is altijd de goede kant op.
Hansje @ 05 april 2007 12:33
En dat doorlopen maakt het soms draaglijk ... soms...
tantieris @ 05 april 2007 10:55
die lijn blijft ook altijd maar doorlopen; moeder - dochter - moeder - dochter - moeder.
meestal onzichtbaar voor anderen.
zou dat nu die 'levenslijn' zijn?
ferrie @ 05 april 2007 09:20