« Zand | Main | ja...aaaaaaaaa..jaa goed zo.... kijk maar naar mij... »
dinsdag 17 april, 2007
Kom eens even zitten....
'Hoe gaat het met je?
'Goed, het gaat goed.'
'En je zwangerschap?'
'Maandag moet ik weer naar het ziekenhuis, dan gaan ze weer kijken of alles goed zit. Als dat zo is dan geloof ik het pas. Dan kan ik misschien denken dat het goed zal gaan.'
Ze zegt het alsof het niet over haarzelf gaat. Alsof het haar niet aan gaat, alsof het er niet toe doet nu. Ze gelooft niet in haar eigen lijf. Het lijf heeft haar te vaak in de steek gelaten.......
We praten nog wat verder en dan zegt ze ineens 'Dan ga ik even een sigaretje roken.'
Eigenlijk schrik ik ervan. Iedereen weet inmiddels wat het doet met je en wat het met de ongeboren vrucht doet en en en...... 'rook je nog?' zeg ik.
'Ja, en als het maandag goed zit dan ga ik stoppen.'
Ik kijk haar aan alsof ik water zie branden. Hoe vreemd is het denkpatroon van iemand die er geen vertrouwen in heeft. Dan is het natuurlijk niet vreemd waarom ze zo reageert. Waarom zou je alvast stoppen met roken als het toch mis gaat.
Ineens haalt ze haar schouders op...
Neneh @ 17 april 2007 07:26
----------------------------------------------------------------------------------------Comments
Soms is het leven wel erg hard...
V@nM@n @ 17 april 2007 22:32
Verslaafd, dat is duidelijk.
pascal @ 17 april 2007 16:20
wat verdrietig......
want nog erger dan roken is stress.
Maar hoe krijg je weer vertrouwen in je lijf
als je dat in de steek gelaten heeft???
Soms is het moeilijk opstaan als het leven
je neergeslagen heeft.
Martha @ 17 april 2007 14:19
Zodra de plannen er bij ons waren voor een kindje erbij, ben ik direkt gestopt met roken. Je wilt toch je kind de beste start geven die er is?
Ik begrijp het niet.
Jetje @ 17 april 2007 11:32