« Hartstocht | Main | Langzaam, zo snel als ze konden..... »
woensdag 3 oktober, 2007
van kippenvel
en rillingen. Bij de warme kachel is het beter toeven dan buiten.
Het was me weer een weertje wat we niet willen.
Voor het eerst sinds lange tijd heb ik een tijdelijke welkomstboodschap in mijn voicemail geroepen. Het was een dag om niet te gaan werken maar om afscheid te nemen. Dichtbij afscheid. Rondom familie die nu verder moet zonder hun moeder, terwijl moeders niet gemist kunnen worden al zijn ze 100.
En dat missen is een vreemd iets. Want op het moment dat je afscheid neemt, met woorden, met luisteren, met tranen kun je nog niet bevatten wat het missen is. Iedere dag die ze verder gaan zonder haar zullen er momenten zijn dat ze haar missen....
Als de kist zakt en om de schouders een arm wordt gelegd, als kleinkinderen bukken bij het graf en een roos voor oma neerlaggen, als een man alleen zonder vrouw...
Dan zie ik mijn moeder huilen en mijn zussen en ik..
ach, dan is het goed om naast elkaar te staan....
Inplaats van verwijdering en verdeeldheid
zorgen alle verschillen voor een rijke diversiteit
die we dienen te koesteren in het belang van
de eenheid die eronder ligt
we verschillen juist van elkaar om te beseffen
hoezeer we elkaar nodig hebben
Desmond Tutu
Neneh @ 03 oktober 2007 16:48
----------------------------------------------------------------------------------------Comments
Vaders en moeders zijn onsterfelijk, en op een dag blijkt dan opeens dat dat niet zo is...
Jenny @ 05 oktober 2007 09:44
Je moeder is eigenlijk de enige echte vaste waarde in het leven, maar dat besef je pas goed als ze er ineens niet meer is...
Aad @ 03 oktober 2007 20:39
Sterkte Neneh.
Cockie @ 03 oktober 2007 19:57
wat fijn dat liefde zo groot is
Irma @ 03 oktober 2007 19:53
Sterkte ermee...
V@nM@n @ 03 oktober 2007 18:44
Heel veel sterke gewenst.
tantieris @ 03 oktober 2007 18:27
sterkte voor jou en je hele familie.
Martha @ 03 oktober 2007 18:13