« Dat brengt me bij Toon.... | Main | yellow&red »

zondag 13 januari, 2008

Dat brengt me bij Toon..

Dat was natuurlijk niet zomaar een boodschap, die kwam niet uit de lucht vallen.
Ik stond voor mijn boekenkast te zoeken naar Toon en de dieren maar kon het niet vinden. 'Ik denk toch dat het boek wel bij je terug is!', zo vertelde ze. Maar ik kon het niet vinden en zij ook niet.
'Dan zal het boek nog wel bij mij liggen, maar waar?'

Tot.....

Op een dag lag er een boek middenin de kamer.

"Omdat ik van je houd, zei de Steenbok, een kadootjes speciaal voor jou." De Waterman knikte bedachtzaam. Dat was niets nieuws ... dat wist zij zo ook wel, daar had zij geen kadootjes voor nodig.

"Weet je, Steenbok, zei de Waterman, waarom geef je eigenlijk kadootjes als je van iemand houdt?" De Steenbok keek de Waterman verwonderd aan. "Ja, waarom eigenlijk?"

Op dat moment kwamen de 2 Tweelingen samen met de Maagd binnen gerend....
"Oh, je hebt ons kadootje al gevonden!", riep de ene tweeling uit. Ze omhelsde de Waterman zo onstuimig dat de Waterman even heen en weer wiebelde.... maar gelukkig stond deze zo stevig op de voeten dat ze niet zomaar omviel. Het wilde namelijk ook wel eens voorkomen dat zij belaagd werd door een stel over enthousiaste honden en dan moest je ook altijd stevig in de schoenen staan om niet in stukjes op de grond te vallen....

De Waterman kreeg nog een warme knuffel van de Tweeling en de Maagd, en ook de Steenbok liet onbedoeld weer eens een stukje snot achter op de zachte huid van de Waterman toen hij nog een voorzichtig kusje gaf. Dit was liefde, het maakte allemaal niet uit. Hoe onstuimig, onverwacht, kleverig, warm of wat dan ook.... het voelde goed. De Waterman glimlachte tegen het gekke stel tegenover zich. "Lees een stukje voor, Waterman, bedelde de Tweeling, jij kunt dat zo mooi, wij gaan zitten en luisteren naar je!"

De Waterman nam een hapje lucht en begon te lezen. Eerst hardop , maar ieder woord werd een stukje zachter..... Steeds dichterbij gingen de Tweelingen, de Maagd, de Steenbok en inmiddels alle toegeslopen vrienden zitten om nog wat van de woorden op te kunnen vangen. Het werd niet meer dan gefluister en daarna hield het helemaal op..... De vrienden keken elkaar aan en glimlachten naar elkaar.

De Waterman zat ineengedoken helemaal op te gaan in het boek. Rode konen kleurden haar wangen, zij vond het zó mooi. "Daarom geef je dus kadootjes aan mensen van wie je houdt, Steenbokje, zei de wijze Maagd, omdat je ze iets kan geven waar ze van genieten."
Het Steenbokje knikte begripvol. Dat was nog eens een wijze les...

Waterman... dat ben ik dus
Steenbokje.... dat is klein mannetje
de rest behoeft geen uitleg.... dat is toch een 'gek stel'

Met dank aan 'schone'dochter want zij heeft bovenstaande verhaaltje verzonnen!!!!

Neneh @ 13 januari 2008 11:53

Comments

Martha @ 13 januari 2008 18:30

Me! @ 13 januari 2008 14:38