« Druppels..... | Main | Het kan vriezen, het kan dooien »

zaterdag 17 mei, 2008

Vlerk

De volgende ochtend bekijk ik mijn werk, mijn geploeter in de tuin, in de aarde. Zakken vol zwarte grond zijn over dat wat er al was gegooid. De tuin heeft echt een metamorfose ondergaan. Waar een slingerpad liep naar de cirkel achterin de tuin loop nu niets meer te slingeren en de cirkel zit nu bij de tuindeuren. Voor heel even was het één grote zandbak en daarna ging het met rasse schreden naar een prachtig terras. Het komt allemaal meer tot z'n recht. En wij doen weer mee met de rest van de buurt die de tuinen al veel eerder opgehoogd hadden. Met de downburst geschiedenis in de benen, met al 7 maal een ondergelopen tuin hadden we nu genoeg water gezien dus ... omhoog die hap en weg met het geslinger. Een mooi terras vraagt om mooie planten in bakken die de boel nog eens extra versieren. Ik vind het wel wat, het is zeker hier en daar nog erg kaal. Nu zal die kaalheid ook niet langer dan één jaar duren want door alle geschuif en geschep duurt het weer een jaar voor alles weer goed uitloopt en volgend jaar is het dus weer helemaal groen....
Heen en weer op het fietsje, plantjes mee. Heen en weer met de auto en de kar voor zakken vol met grond en compost. Nog een keer heen en weer en vullen maar. In de winkel weet ik hoe ik het ga doen. Eenmaal thuis bedenk ik weer anders en kom ik weer in de problemen doordat ik dan ineens iets over houdt en iets te kort kom. Ik ben erg.

Tot ik de volgende dag uit het raam kijk.
Het ziet er moo.... hé, hoe kan dat nu? Wie heeft dat gedaan?
Ik ga de trap af en loop gelijk naar buiten.
Onder het mandje met de mooie plantjes liggen de bloemen op de grond. Uit het mandje is al het mos verdwenen, de takjes zien er gehavend uit. Ik krab achter mijn oor. Hoe is dit nu mogelijk.....

Ik vertel lief wat er aan de hand is en laat hem de schade zien. Ondertussen zie ik dat mevrouw rups mijn blaadjes plukt van de rode bes en dat een nieuwe vast plant de bladeren tot de grond kwijt is... het gaat wel lekker zo.

Vanmorgen kwam lief naar beneden en zei, 'Ik weet ook wie je mos meeneemt!'

Ik heb dus een vlerk in de tuin.... en vlerk met 2 vlerken! Het is een spreeuw.... de ergste in zijn soort. Het mos ligt namelijk nu bij de buren onder de dakpannen, als isolatie waarschijnlijk

Neneh @ 17 mei 2008 20:24

Comments

Plaats reactie