« Zen | Main | Blauw dopje.... »

zaterdag 23 augustus, 2008

Portugees

"Als jullie terug zijn moet ik nog twee weken werken en dan heb ik vakantie, ik heb er zo'n zin in, ik heb er echt zo'n zin in."
Dat was zo ongeveer de strekking van het verhaal. Ze was dit jaar niet met ons mee maar gaat met een vriendin, met het vliegtuig, naar Portugal. Nu is dat een beetje de normaalste zaak van de wereld dat jonge meiden lekker samen op vakantie gaan als ze toch nog geen relatie hebben. Dus ik beschouw het als normaal en ben gewoon blij voor haar dat ze deze plannen heeft gemaakt.
Dan is het week 34 en komen er berichten in de krant dat Transavia de boel in de war wil gooien door te gaan staken.
"Maar wij vliegen met Transavia"
Een paar dagen later stort er een vliegtuig neer met heel veel doden en gewonden..... (niet over nadenken denk ik dan)

"Ik heb mijn koffer al vol en ik mag maar 20 kilo mee, hoe moet dat?"

Dus gaat ma met de weegschaal op pad en blijkt er al 9,5 kilo aan gewicht mee te gaan... het kan erger.

Op vrijdagochtend vertrekt ze... en als ik uit mijn bespreking kom zie ik dat ze heeft gebeld.
"Nergens om maar ik dacht ik bel nog even voor het niet meer kan maar je bent er niet."
Ik was er wel, ik baal even dat ik haar niet meer heb gesproken, ik heb haar alles gewenst wat goed is voor een mens op vakantie maar ik gun haar het meeste van alles

Mijn dochter.... die beloofd heeft dat ze niet met een Portugees thuis zal komen maar misschien wel met een verdwaalde Fransman.

Het blijft een ondeugend Küken!

Neneh @ 23 augustus 2008 11:42

Comments

Plaats reactie