« Gratis.... | Main | Le Voyage du Ballon Rouge »

maandag 8 september, 2008

Tatoe...

"Loopt het een beetje, vroeg de dame aan de deur, lukt het een beetje, zijn ze wel aardig?"
"Ik heb niet te klagen", zei ik.
"Ja, maar tegenwoordig zijn de mensen zo onaardig en smijten de deur dicht of zeggen gewoon dat ze overmaken, maar dat doen ze toch niet!"
Zij wist dus zeker dat de 'mensen' die dat zeggeen het gewoon niet doen. Maakt mij niet uit, zij liegen, ik niet. Maar goed de mevrouw ging nog even verder in haar betoog... en nog verder. Ze gaf gul daar kon ik niets van zeggen alleen haar stellige overtuiging dat het nu steeds erger werd... "in de flats doen ze de deur al helemaal niet meer open!"
"Ja, 's avonds niet misschien maar dan moet je overdag lopen. Oudere mensen doen nu eenmaal 's avonds de deur niet meer open....

Heel veel mensen wel... de deur open, lopen vervolgens de gang door, kamer in, uit het zicht. Op zoek naar de portemonnee....
En daar sta je dan, in de deuropening. Alles voor de grijp, kan zo de trap op lopen of een kind uit de gang weggrissen. Zo eentje met snot op de lip of een dooie vlieg tussen de vingers. Of eentje die een blauw blokje op het voorhoofd heeft staan. "Jij bent me lekker gevallen toch, mooie tatoe!, zeg ik. Waarop de moeder, die het laatste net heeft gehoord, inmiddels een portemonee rijker,met een brede grijns op het gezicht, aan een van de drie een euro geeft om in de bus te doen. "ik wil ook", zegt de tweede in rij...."
Waarop ik natuurlijk al weer loop te sussen. (waar bemoei ik me mee) "Er komen nog wel meer collectes, dan ben jij aan de beurt."
Ik groet iedereen en loop weer een deur verder.

Heel veel mensen hebben de tv aan en de deurbel uit. Of een bel die gewoon niet werkt. Voordeuren worden ook schaars in de straat waarin ik loop. Lieve help, ze verstoppen zich achter allerlei muurtjes.
Vreemde mensen toch, steeds meer op zichzelf en oh kom niet in mijn buurt. "Oh, ik ken je, jouw man loopt anders toch altijd?"
"Ja, hij loopt voor Amnesty en ik nu voor deze! Ik kon toen ze me belden geen geldige reden bedenken om het niet te doen, zo vertelde ik."
"Veel succes dan maar."
"Dank u wel."

Neneh @ 08 september 2008 21:43

Comments

Plaats reactie