« Soms | Main | Nat »

zaterdag 25 oktober, 2008

Te laat

Het kan vreemd lopen in een mensenleven. Natuurlijk heeft iedereen zo zijn gedachten over het nu, de toekomst en het verleden. Als 'dit' niet was gebeurd dan.. en als ik 'dit' nu eens ga doen dan...
Maar ja, het is een leven en er gebeuren soms dagelijks dingen die je niet wilt, niet verwacht, niet ziet aankomen of juist wel ziet aankomen.
Na mijn zomervakantie was mijn lijf niet tot rust gekomen, eerder meer vermoeid geraakt en de zin in werk was ver te zoeken.
Fout, ik weet het, hartstikke fout. Dan kun je wel roepen dat ik ander werk moet zoeken maar juist het 'echte' werk dat ik doe is erg leuk en al die bijzaken en vooral het echte gemis aan leiderschap van directie maakt van het werk soms een zware klus. Natuurlijk had ik dit al meerdere malen aangegeven, maar toch....
Dus al snel na de zomervakantie leg ik de vraag voor aan mijn directie dat ik in oktober niet 1 maar 2 weken vakantie wens.
'We gaan het bespreken"
(dit betekent zoveel als ... we bespreken het nog maar niet, er kan nog zoveel gebeuren.)
In ieder geval kwam er van de eerste week vakantie niets. Nou ja, een beetje.
Eerst werd 'klein mannetje' ziek en was ik de taxichauffeur. Om over dringende zaken in het werk maar te zwijgen.
'Schone-dochter' werd ziek en draaide het ziekenhuis in. Oh... en nu.
Het werd gelukkig een opname van een paar dagen maar het duurde lang genoeg om te zien wat zoiets te weeg brengt. Bij de vorige zwangerschap en ziekenhuis opname was er geen 'klein mannetje' om rekening mee te moeten houden en nu wel.
Mijn lief, mijn lief voor al meer dan 32 jaar, kwam op de donderdag thuis met de mededeling dat het met ‘pa’ toch wel heel erg hard achteruit ging. Dat roepen we al een paar maanden, in de zomermaanden ging het hard, daarna nog harder achteruit. Een sterk mens, een sterk lichaam, een sterke geest... die ergens fladderde waar wij geen deelgenoot meer van waren. We waren het er over eens, dit is geen menswaardig bestaan meer. Mensonterend dat is het. Maar als je niet meer helder van geest bent dan helpen alle woorden niet meer die je hebt gezegd toen de geest nog wel helder was. Er rest dan ook niets anders dan lijdzaam toekijken hoe iemand oud wordt… aftakelt. Lief was daar druk mee, ik niet. Ik sta aan de zijlijn zoals ik al 32 jaar doe.
Ook niet helemaal natuurlijk. Ik heb best geprobeerd een schoondochter te zijn zoals zij zich wensten. Ik was het gewoon niet. Ik deed het nooit goed en toen ‘ma’ overleed dacht ‘ pa’ dat het nu wel goed zou komen met mij. … Ik heb mijn best gedaan en daarna de knoop doorgehakt. Ik laat me niet langer kleineren, ‘pakken’. Ik kwam er dus al een jaar of 6 niet meer over de vloer, niet meer in de buurt. Ik sta al die jaren naast mijn lief die zijn hart wel moet volgen. Ik sta naast hem en help waar ik het kan. Zo doen de kinderen, onze kinderen, het ook. Meer kunnen we niet.
Het voelt soms zo ….. niet onder woorden te brengen afstandelijk, terwijl ik dat niet ben.
Ik sta aan de zijlijn. Al die jaren. Eigenlijk toch vanaf het allereerste kennismaken.
Mijn lief zegt dus dat het toch wel hard achteruit gaat en ik slik. Die geplande vakantie komt wel in gevaar en als ik nu toch ergens heel erg naar uit kijk dan is het naar die vakantie. Al een jaar of wat iedere herfstvakantie even over de grens in Frankrijk, even bijtanken van woelig en warrig en druk. Even geen internet, geen tv, geen lawaai. Geen bereik…..
Op de vrijdag voor de vakantie is ‘grote opschepper’ degene die de vakantie in de war dreigt te schoppen. Hij is 3 kwartier op school en besluit doodziek naar huis te gaan. Ik wil jullie besparen wat ik daarna thuis aantrof maar geloof mij maar…. dat was echt erg. En ik was meer dan een uur aan het poetsen……
Zaterdag is dan toch vakantie. Mijn auto staat bij de garage, ik kan lekker niet werken want mijn auto staat bij de garage. Ik had wel verteld over mijn lekkage in de auto. “Grote opschepper’ was na een woelige dag en een rustige nacht best wel weer aanspreekbaar. Wat gaan we doen? Toch maar inpakken en vertrekken. Afwachten thuis, op de dingen die gaan komen, kan altijd nog, we gaan.
En dat is het dan. We gaan, we pakken uit, we slapen een nacht, we genieten de ‘zon’dag met overtuiging van het heerlijke weer, doen een spelletje, wandelen een eindje, genieten zoals genieten kan zijn. Vergeten zelfs even alles wat ons anders zo bezig houdt. Lief en ik, wij zijn blij dat we toch zijn gegaan. We slapen nog een nacht, halen de volgende ochtend een stokbroodje, ontbijten, drinken koffie bij de buren, zitten nog even in de tuin en doen weer een spelletje en dan komt lief binnen.
Hij was nog even blijven hangen bij de buren en ging met de honden wandelen. Dat duurde niet lang. Hij kwam terug, ‘er is gebeld, zei hij, ik zoek even een heuvel’. (Om bereik te hebben moesten we toch het dal uit) Wij zaten bij elkaar en snapten het al. Eenmaal terug vertelde lief dat het nu toch heel hard achteruit ging met ‘pa’.

‘Wat wil jij?’, vroeg ik aan lief.

We pakten, razendsnel, het hele huis (nou ja, je snapt het wel) leeg, maakten net zo snel het hele huis schoon en anderhalf uur later vertrokken we. Lief reed net zo snel als dat het inpakken ging. Om net over de grens van Nederland toch dat telefoontje te krijgen.

Neneh @ 25 oktober 2008 21:21

Comments

Plaats reactie