« Plakselpotje | Main | Spel »

zaterdag 1 november, 2008

Diep

Natuurlijk kwam het telefoontje nog onverwacht. Maanden zat ik te luisteren naar lief die zijn zorg, over zijn vader, met mij deelde. Dat het toch wel hard achteruit ging, dat het een oude man was geworden.
Verklaarbaar.
Ik vertelde hem regelmatig hoeveel respect ik heb voor zijn handelswijze, zijn onvermoeibare manier van hulp bieden. Altijd.
'Wat moet ik anders?', zo zei hij dan. 'En dat kan dan allemaal wel maar je doet het dan toch maar, je zorgt wel', zo zei ik dan.
Het was een eindeloze martelgang en de oude man was niet de gemakkelijkste meneer om mee samen te werken. Nadat hij eindelijk in een verzorgingshuis terecht wat gekomen kwam er weer meer zorg bij.
Het huis van de oude man, de tuin, de post, de financiële zaken. Heel veel tijd is daar in gaan zitten, ruimen, poetsen, schilderen, repareren, midden in de nacht weer naar A omdat er weer een of andere idioot had bedacht dat er iets te halen viel in het lege huis.
Nee, geen gemakkelijke opdracht en hij was er heel veel tijd mee kwijt.
De oude man fleurde enigszins op in het verzorgingshuis en de verhalen kwamen nu niet altijd met ondertoon van zorg bij ons thuis.
Rust gaf het ook niet, niet voor mijn lief en ook niet voor mij. Neem maar van mij aan dat aan de zijlijn staan niet altijd gemakkelijk is.
Er zijn momenten geweest dat ik dacht 'ik ga erheen, eens kijken of hij mij nog kent en als hij mij niet meer kent dan kan ik mee, samen zorgen is toch altijd beter.'
Ik durfde niet, was toch wel bang voor herkenning en tja, wat dan.
Voor de zomervakantie gaat het niet goed en na de zomervakantie gaat het alleen maar meer slechter. We praten heel wat of over wat te doen als, en hoe willen we verder met..... Wij weten het niet, niemand weet het.
Lief heeft er grote zorg om en ik roep 'als er iets is met je kinderen dan trekken we aan de bel'. Dan bedoel ik dus nog de tijd dat je de zorg hebt voor de kinderen. Niet als ze al op eigen benen staan, dan willen we wel helpen maar ze moeten het zelf aangeven. Nee, het moment dat je als ouder zorg hebt over je kind. Als het niet goed gaat op school, als je kind ziek wordt. Dan trek je als ouders aan de bel.
En nu ben je kind en is je ouder ziek. We weten niet precies wat er aan de hand is, we weten dat het niet goed gaat. Geen pijn? wel pijn? Reacties vanuit het verzorgend personeel maakt dat lief er echt helemaal niet gerust meer op is.
Hij schrijft een brief.
Hij heeft gelijk de juiste mensen aan het werk en er wordt weer druk gecommuniceerd over en weer. Het brengt wat te weeg, er gebeurt weer het een en ander. Even lijkt het of het iets beter gaat.
Dat is maar even, het gaat niet. De oude man is oud en hij glijdt langzaam weg.
Het telefoontje kwam te vroeg, we waren er nog niet. Lief was er nog niet. Het telefoontje wat je zolang verwacht kwam toch te vroeg. We waren nog maar net over de grens bij Maastricht of het telefoontje was er.
Ik zie lief slikken, de stilte die valt is niet te beschrijven. Ik stuur een paar sms-jes naar de kinderen. Ik kijk naar lief en hij naar mij. We rijden in het donker naar A
En ik ga mee naar binnen, aan de zijde van die schat waar ik al zolang lief en leed mee deel. Ik stap over drempels waar ik nog niet eerder ben geweest, volg lief door gangen en ...

Ik sta aan het bed en zie de oude man liggen. 'Jij kan mij niets meer doen, schiet er door mijn hoofd, jij kunt me niet meer pakken.'
Maar ik schiet vol omdat ik het een vreemde situatie vind, eentje die ik zo graag anders had gezien. Ik kijk naar lief en hij kijkt naar zijn vader. 'zo trof ik hem de laatste tijd zo vaak aan, zo diep in slaap'........ zo diep in slaap.

Neneh @ 01 november 2008 18:28

Comments

Plaats reactie