« Nachtmerrie | Main | Januari 2008 »

dinsdag 30 december, 2008

Ingewikkeld

oh, zo einde van het jaar. Dingen regelen nog voor het einde van het jaar. Nog die kaarten de deur niet uit. Gedoetje ook. Getûter in de oren van die vermaledijde kutknalventjes die net zo'n bommetje gooien als ik nietsvermoedend langs fiets
Met een grote tas in de hand, wat ik nu toch weer gescoord heb?? Ik moest wel. Had de pé in! En niet een klein beetje ook.
Ik ben afscheid aan het nemen. Van klanten waar ik verdorie al bijna 6 jaar mee samenwerk. En ik ben afscheid aan het nemen van personeel waar ik al net zolang mee werk. Dat is een gedoetje.

Voor me staat de foto van mijn jongste kleine mannetje. Voor het andere kleine mannetje moet ik nog een passende spreuk bedenken. Maar de jongste staat voor mijn neus.
Alsof hij ...... knipoogt. Wat op zich best zou kunnen, het is zo'n geweldig clever kind! Nu al. Dat wordt nog wat.
Maar nu knipoogt dit kleine mannetje. "Weet je wat oma, jij neemt dan wel afscheid nu, maar je begroet ook. Je begroet mij en over ruim 24 uur het nieuwe jaar en je begroet de postbode die de sollicitatiebrief meeneemt. Jij bent mijn lieve oma en jij kunt het"
Alsof hij het zou kunnen zeggen.... alsof. Zijn mama zegt het zeker, of denkt het nu als ze dit leest. Dan pinkt ze weer een traantje weg. Ze is een emotionele muts, dat kan ze niet van mij hebben, dat gaat niet bij schonedochters, maar ze is er wel mee besmet. Wij zijn emotioneel onstabiel momenteel.

IK DOE WEL STOER, maar ben het niet.

Elke minuut van de dag denk ik aan Sis. Weet je Sis, ik ben er zo mee bezig, ik zou zo graag jouw Pieter tevoorschijn toveren. Zo van, 'Kijk, hier is Pieter, hij was verdorie toch even naar.... om oliebollen te halen maar nu is hij terug"
Hoe vaak ik de afgelopen dagen al niet op je site gekeken heb om te zien of er al nieuws is. Wat jij meemaakt is niet te bevatten en wat jij schrijft al evenmin. Ik heb al net zo vaak geroepen 'Oh, ik zou helemaal gek worden als het mijn kind zou zijn.'
Dat heb ik al als er een sirene ergens afgaat. 'Waar is iedereen? Is er brand, ongeluk, weet ik veel, waar is iedereen?'
Altijd kan ik het bedenken en die ver weg woont daar heb ik totaal geen zicht op. Wat doen onze kinderen? Waar hangen ze uit....

Waar hangt Pieter uit?

Lieve Sis...... mijn gedachten zijn al dagen bij jou....

Neneh @ 30 december 2008 17:34

Comments

Plaats reactie