« met gepaste Trots | Main | Formule »

donderdag 29 januari, 2009

Afscheid

Vandaag neem ik afscheid van mijn werk, mijn collega's, mijn kantoor.
Vandaag is het zover dat ik met nog één dag te gaan mijn collega's zie 'slikken'. Vooral mijn naaste collega voor al meer dan 4 jaar heeft het er moeilijk mee. Een andere collega waar ik al veel langer mee samen heb gewerkt, zij zit niet meer op dit kantoor maar werkt elders voor hetzelfde bedrijf. Zij was ook aanwezig, evenals mijn altijd en eeuwig te laat directeur. Ik mag het niet zeggen, alleen een hond heeft een baas, maar mijn directeur was een slechte baas en die gun ik een hond ook niet. Zo ook vanmorgen toen zij, eerst weer drie kwartier te laat, de leiding in het gesprek weer volledig opeiste. Ze had van mij ook niet hoeven verschijnen. Het heeft geen toegevoegde waarde, haar aanwezigheid vraagt altijd om kromme tenen.
Ze was er.
Maar mijn naaste collega heeft het er moeilijk mee, ze wil het niet. Ze wil geen afscheid nemen, alleen vanuit de werkpositie als het dan toch niet anders kan, maar verder niet.

Vanaf de dag dat ik de knoop heb doorgehakt dat ik zou stoppen met mijn huidige werk ben ik aan het afscheid nemen. Vanaf december dus. Vanaf december hoor ik al aan dat ze mij niet kwijt willen. Dat ze bij mij weten waar ze aan toe zijn. Ik vind het jammer dat je weggaat. Je bent iemand die opkomt voor de belangen van zowel de werknemer als de opdrachtgever en dat waardeer ik erg in jou. Je bent open in je communicatie en komt de gemaakte afspraken na. Ik denk niet dat veel leidinggevenden dit kunnen evenaren.
En
Ik heb van je geleerd hoe ik het werk goed moet doen zonder daarbij b.v mijn rug te belasten. Als ik een weekend weg was naar b.v Duitsland, dan merk ik dat ik op een bepaalde manier kijk of de kamer waarin ik logeer schoon is.
Ik zeg dan tegen mijn vriendin, dat ik naar de kamer kijk met de ogen van Grietje.
Zo zie je maar Grietje zelfs als ik een weekend op vakantie ben speel je een rol in hoe ik naar dingen kijk die met schoonmaak te maken hebben.

Ik raak er iedere keer weer van onder de indruk. Ik weet wel hoe ik werk, waar ik sterk in ben, voor wie ik op kom, naar wie ik luister, waar ik me voor inzet. Ik weet het wel maar als iemand het opschrijft en ik krijg dat lezen voel ik me...... tja.

Vanaf december komt er van alles binnen, binnen in mijn hart. Vanmorgen mocht ik ook uitpakken, niet zomaar, er zaten de toepasselijke woorden bij. Maar hoe ik het ook bedenk, ze zijn zoveel waard die woorden. Ze geven niet alleen aan hoe het is geweest, ook hoe het nu is en ook hoe de toekomst zal zijn.

Citaat: (deze moet ik echt opschrijven, het typeert maar weer hoe ik ben)
En waar ik (mijn naaste collega) me het liefst onzichtbaar aankleedt (in het zwart of bruin bedoel ik) ..... had jij altijd een mengelmoes van kleuren aan.

Ik knik heftig met mijn hoofd en mijn tranen zijn echt niet tegen te houden.

Nog even wordt genoemd dat ik 'echt' weg ga, dat ik al veel heb gekregen maar dat er ook nog iets symbolisch bij moet...

Het is een kaars, handgemaakt, er zijn dus geen twee dezelfde van.... net zo als van ons mensen er geen één hetzelfde is.... en er geen 2de Grietje is. Daarom gaan we jouw missen, je unieke jouw missen. Het kaarsje kan je aandoen als je ons erg mist en geeft licht en warmte net als wij.

oh, en mijn hoofd zakt en ik huil. Ik wil het niet zeggen maar ik mis ze nu al. Waarom, denk ik stil, waarom heeft die baas het mij zo lastig gemaakt dat ik zelf moest besluiten om weg te gaan voor ik echt de ziektewet in moet. Ik heb altijd gezegd dat ik wil werken voor mijn plezier. En zij heeft mij het plezier en uiteindelijk ook mijn werk en mijn fijne collega's afgenomen. Ondanks dat ik nog steeds achter mijn besluit sta, dat ik wel zeker weet dat dit het beste is voor dit moment, weet ik ook zeker dat het anders had gekund.

Ik heb morgen nog afspraken, maak af waar ik 5 jaar geleden aan begonnen ben en vanaf dan..... is er geen telefoon, geen urenregistratie, geen kilometerregistratie, geen ziekmelding meer op de zondagavond, geen stress, geen gedoe meer.
Maar ook niet even het bijna dagelijkse even 'niets met werk te maken praatje' met collega....

Vooral dat ga ik missen.... heel erg

Om dan thuis te komen en de grimas van 'grote opschepper' te ontmoeten, om thuis te komen, de mail te openen en .......

Wij houden van je hoor!!!..... te vinden

Dan is het ook goed! Dan weet ik ook weer dat ik door het werk veel miste wat ik nu niet hoef te missen! En zo is dat..

Ik maak een sopje, ga aan de poets en symboliseer voor mij op dit moment de ruimte die er komt om weer eens ouderwets op te ruimen en schoon te maken....

Neneh @ 29 januari 2009 14:11

Comments

Plaats reactie