« Wie is de Mol | Main | Kaarsje... »

vrijdag 9 januari, 2009

Gekloot

Eigenlijk heb ik, voor zover ik kan bedenken, sinds begin vorig jaar last van mijn nek. Beetje pijn, gezeur en weer niet. Dan weer wel.
Ik had het natuurlijk vreselijk druk in mijn werk en de rest bleef een beetje achter bij die drukte. Als ik dan weer erge last kreeg van mijn nek nam ik mezelf voor om kalmer aan te doen maar dat voornemen had mijn huidige directie niet. 'Ach, nog even doorbijten dacht ik dan en vervolgens had ik weer een vakantie opgeofferd voor het bedrijf'
Dat krijg je als je alles weet, breed inzetbaar bent en vervolgens als haarlemmerolie overal ingezet kunt worden. Tot 2 keer toe een collega inwerken en daar nog steeds geen goed gevoel bij hebben is ook niet best. Maar dan is er vakantie... en ik ging zwemmen. Foute boel, deze Oma kreeg alleen maar meer last van de nek en omdat ze dacht dat het toch aan het werk lag begon ze na een korte vakantie nog aan een paar weekjes werk om daarna echt met vakantie te kunnen. Doodmoe begon ik aan die weken, doodmoe ging ik met vakantie. Het zou nu opknappen en dat deed het niet. Na de vakantie heb ik heel hard aan de bel getrokken bij de directie en bij mezelf. Ik kan heus verstandig zijn. Naar de manueel therapeut ermee.
Behandelen, behandelen, behandelen, iets meer rust creëren in mijn werk, behandelen. Tot hij zei: "ik weet het niet maar ik begin steeds meer te denken aan een nekhernia".
Achja, je gaat er niet dood aan, het is alleen zo lastig en ik schrok me een pizza. Echt, een nekhernia, dat had ik niet verzonnen maar puzzelstukjes vallen wel op de plaats. Tot mijn huisarts zei "je zit vast, je moet naar fysiotherapeut, je zit vast in de schouders. Ontspan eens? Zie je wel, je kan niet eens ontspannen," riep ze uit. Ik voelde me een oen. Zie je wel dacht ik, ik heb geen hernia, ik zit vast. Ze verzekerde mij dat ik geen hernia had want dan zou ik andere klachten hebben.
Nou mooi dan, de diagnose is gesteld en ik naar de fysiotherapeut.
Knap van mezelf dat ik dit zo snel oppak. Doe ik anders nooit maar ik was zo klaar met die pijn in de nek, dat gezeur in de arm, dat vermoeide gevoel.
Hij keek, kneep, duwde.... fout. Hij keek, ik kneep en duwde en .... ik kreeg de dagen daarna alleen maar meer pijn en hij vertelde mij dat ik op het verkeerde adres zat. Ik stuur je naar mijn collega. Die is manueel therapeut en die is gespecialiseerd in...
Dus naar collega en collega wist het na 1 keer behandelen ook niet. "de klachten die u heeft wil ik bespreken en u reageert veel te heftig op een behandeling"
Overleg.... bla bla bla vla!
Het duurt een paar weken voor ik door heb dat er gewoon niets meer gedaan wordt. Het kan toch heus van spanning komen (die heb ik ivm mijn werk al best een tijdje) en bekijk het maar eens een poosje
Dit speelde ergens in november.

Nu is het januari en lig ik inmiddels elke dag bij te manueel therapeut op de bank :)
Klinkt leuker dan het is. Klinkt leuker dan het is en ik neem daarom ook mijn ipod mee en luister elke dag een stukje muziek om te ontspannen.... want als het niet goed gaat dan doe ik iets..

Ter verlichting van de uitstralingspijn leggen patiënten met een nekhernia vaak de hand van de pijnlijke arm op het achterhoofd. In deze houding staat de zenuwwortel het minst onder spanning

Dat las ik vanmiddag op internet, ik schoot in de lach en bedacht dat ik bovenstaande quote regelmatig toepas. Niet zonder reden dus.

Nee, geen klaagzang maar meer een verhaal van wat ik momenteel mee maak.

Neneh @ 09 januari 2009 14:38

Comments

Plaats reactie