vrijdag 30 januari, 2009
Formule
De formule voor geluk is H = S + C + V
De H staat voor Geluk (happiness).
De S voor je ontvankelijkheid voor geluk(Set Point).
De C staat voor de dingen in je leven die je niet kunt veranderen (Conditions).
En V voor dingen die je wel kunt veranderen (Voluntary).
De V is het meest interessant van het setje: Op welk onderdeel in je leven heb je werkelijk invloed?
Neneh @ 02:33 pm
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 29 januari, 2009
Afscheid
Vandaag neem ik afscheid van mijn werk, mijn collega's, mijn kantoor.
Vandaag is het zover dat ik met nog één dag te gaan mijn collega's zie 'slikken'. Vooral mijn naaste collega voor al meer dan 4 jaar heeft het er moeilijk mee. Een andere collega waar ik al veel langer mee samen heb gewerkt, zij zit niet meer op dit kantoor maar werkt elders voor hetzelfde bedrijf. Zij was ook aanwezig, evenals mijn altijd en eeuwig te laat directeur. Ik mag het niet zeggen, alleen een hond heeft een baas, maar mijn directeur was een slechte baas en die gun ik een hond ook niet. Zo ook vanmorgen toen zij, eerst weer drie kwartier te laat, de leiding in het gesprek weer volledig opeiste. Ze had van mij ook niet hoeven verschijnen. Het heeft geen toegevoegde waarde, haar aanwezigheid vraagt altijd om kromme tenen.
Ze was er.
Maar mijn naaste collega heeft het er moeilijk mee, ze wil het niet. Ze wil geen afscheid nemen, alleen vanuit de werkpositie als het dan toch niet anders kan, maar verder niet.
Vanaf de dag dat ik de knoop heb doorgehakt dat ik zou stoppen met mijn huidige werk ben ik aan het afscheid nemen. Vanaf december dus. Vanaf december hoor ik al aan dat ze mij niet kwijt willen. Dat ze bij mij weten waar ze aan toe zijn. Ik vind het jammer dat je weggaat. Je bent iemand die opkomt voor de belangen van zowel de werknemer als de opdrachtgever en dat waardeer ik erg in jou. Je bent open in je communicatie en komt de gemaakte afspraken na. Ik denk niet dat veel leidinggevenden dit kunnen evenaren.
En
Ik heb van je geleerd hoe ik het werk goed moet doen zonder daarbij b.v mijn rug te belasten. Als ik een weekend weg was naar b.v Duitsland, dan merk ik dat ik op een bepaalde manier kijk of de kamer waarin ik logeer schoon is.
Ik zeg dan tegen mijn vriendin, dat ik naar de kamer kijk met de ogen van Grietje.
Zo zie je maar Grietje zelfs als ik een weekend op vakantie ben speel je een rol in hoe ik naar dingen kijk die met schoonmaak te maken hebben.
Ik raak er iedere keer weer van onder de indruk. Ik weet wel hoe ik werk, waar ik sterk in ben, voor wie ik op kom, naar wie ik luister, waar ik me voor inzet. Ik weet het wel maar als iemand het opschrijft en ik krijg dat lezen voel ik me...... tja.
Vanaf december komt er van alles binnen, binnen in mijn hart. Vanmorgen mocht ik ook uitpakken, niet zomaar, er zaten de toepasselijke woorden bij. Maar hoe ik het ook bedenk, ze zijn zoveel waard die woorden. Ze geven niet alleen aan hoe het is geweest, ook hoe het nu is en ook hoe de toekomst zal zijn.
Citaat: (deze moet ik echt opschrijven, het typeert maar weer hoe ik ben)
En waar ik (mijn naaste collega) me het liefst onzichtbaar aankleedt (in het zwart of bruin bedoel ik) ..... had jij altijd een mengelmoes van kleuren aan.
Ik knik heftig met mijn hoofd en mijn tranen zijn echt niet tegen te houden.
Nog even wordt genoemd dat ik 'echt' weg ga, dat ik al veel heb gekregen maar dat er ook nog iets symbolisch bij moet...
Het is een kaars, handgemaakt, er zijn dus geen twee dezelfde van.... net zo als van ons mensen er geen één hetzelfde is.... en er geen 2de Grietje is. Daarom gaan we jouw missen, je unieke jouw missen. Het kaarsje kan je aandoen als je ons erg mist en geeft licht en warmte net als wij.
oh, en mijn hoofd zakt en ik huil. Ik wil het niet zeggen maar ik mis ze nu al. Waarom, denk ik stil, waarom heeft die baas het mij zo lastig gemaakt dat ik zelf moest besluiten om weg te gaan voor ik echt de ziektewet in moet. Ik heb altijd gezegd dat ik wil werken voor mijn plezier. En zij heeft mij het plezier en uiteindelijk ook mijn werk en mijn fijne collega's afgenomen. Ondanks dat ik nog steeds achter mijn besluit sta, dat ik wel zeker weet dat dit het beste is voor dit moment, weet ik ook zeker dat het anders had gekund.
Ik heb morgen nog afspraken, maak af waar ik 5 jaar geleden aan begonnen ben en vanaf dan..... is er geen telefoon, geen urenregistratie, geen kilometerregistratie, geen ziekmelding meer op de zondagavond, geen stress, geen gedoe meer.
Maar ook niet even het bijna dagelijkse even 'niets met werk te maken praatje' met collega....
Vooral dat ga ik missen.... heel erg
Om dan thuis te komen en de grimas van 'grote opschepper' te ontmoeten, om thuis te komen, de mail te openen en .......
Wij houden van je hoor!!!..... te vinden
Dan is het ook goed! Dan weet ik ook weer dat ik door het werk veel miste wat ik nu niet hoef te missen! En zo is dat..
Ik maak een sopje, ga aan de poets en symboliseer voor mij op dit moment de ruimte die er komt om weer eens ouderwets op te ruimen en schoon te maken....
Neneh @ 02:11 pm
nou zeg al
16 keer gebabbeld.
Tweet
woensdag 28 januari, 2009
met gepaste Trots
Presenteer ik u
en er kan nog meer bij
Juweeltjes zijn het..... mijn dank is groot aan alle deelnemers
Neneh @ 11:07 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
maandag 26 januari, 2009
Dichten mag
het is bijna 29 januari, bijna Gedichtendag en daarom vraag ik weer om jullie gedichten, jou mooiste gedichten voor de de gedichtendag galerij 2009.
Het groeit gestaag.... dat kun je lezen. Maar zoals gewoonlijk kan er altijd meer bij
Neneh wacht op jou bijdrage.... om op te hangen in de gedichtendag galerij
Neneh @ 10:04 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 25 januari, 2009
Hart op straat en overal
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥
het was Karin die vroeg om toch vooral hartjes in te sturen. Ik had haar volgens mij al een jaar geleden toegezegd dit te zullen doen. tja, belofte maakt schuld. Nog geen 2 uur later staat het eerste 'hart' verhaal met foto al op de website "het hart op straat en overal"
Neneh @ 09:38 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
Retourtje
Als ik de auto uitstap en vervolgens om de auto heen loop om iets te pakken.
Nee, ik vergeet nog iets en loop terug naar de auto. Op dat moment komt er een man op mij af stappen. Niet te schatten op leeftijd, ergens tussen de 30 en 40, maar misschien is hij nog geen 30.
Een beetje een softie als ik het zo inschat. Achteraf zal blijken dat het nog een sufferd is ook. Ja, hallo, ik mag dat best vinden.
Hij stapt kordaat langzaam op mij af en vraagt iets. Ik versta het niet direct, het waait nog al en ik was er niet geheel op bedacht.
Ik luister en luister en luister... en na 1 minuut luisteren is het mij echt nog niet duidelijk dus probeer ik 'Wat probeer je mij nu duidelijk te maken?'
Hij kijkt niet eens geërgerd, hij begint eerst excuses aan te bieden, dat hij ook wel snapt dat het een rare vraag is, dat hij geen slechte bedoelingen heeft, dat hij in D woont en dat hij in G werkt en dat hij zijn sleutels in het kastje heeft laten liggen en dat hij de politie al heeft gebeld en dat hij leraar is en als de brandweer komt dat hem dat meer dan €200,- gaat kosten.
Zoveel informatie stroomt eruit zijn mond.
Ik begrijp echt nog steeds niet wat hij nu van mij wil. Waarom hij dit allemaal aan mij verteld. Waarom hij zijn excuses aanbiedt en vervolgens nog niet duidelijk kan maken wat hij wil.
"Mooie leraar zal jij zijn", denk ik terplekke.
"Zullen ze blij mee zijn...."
Nogmaals vraag ik heb wat hij nu precies van mij verwacht..
'€8,80'
.. stilte..
'Dan kan ik mijn sleutel halen en eindelijk naar binnen in mijn eigen huis'
Ik kijk hem aan... 'ik ben aan het werk en heb echt geen rooie cent op zak', zeg ik. Da's niet helemaal waar, er zit wel een beetje kleingeld in mijn beurs maar geen €8,80. Ik ben van het plastic geld, net zo gemakkelijk.
'oh, sorry', zegt hij snel en vertrekt weer in de duisternis.
De regen klettert op de straat.... het waait hard
Neneh @ 03:40 pm
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 24 januari, 2009
Niets
Als er een maand voorbij is, met net zoveel dagen als de maand daarvoor en er gebeurt niets, dan is het niet schokkend, dan ga je niet achter je oren krabben, dan leef je verder de volgende maand in. Zo zijn wij mensen, hoogtepunten zijn leuk maar niet direct noodzakelijk om door te leven. Niets is ook goed. Je gaat gewoon naar werk, school, sport, vriend, familie en wat je al niet meer gewoon kunt doen. Niets bijzonders.
'Wat heb je gedaan vandaag?', die vraag kun je rustig met 'niets' beantwoorden. Niets aan de hand.
Als er een maand voorbij is, met net zoveel dagen als de maand daarvoor en er gebeurt niets terwijl er wel iets moet gebeuren dan is 'niets' ineens niet goed. Dan is elke dag een lange dag, dan is het niet fijn. Maar ook niet fijne dagen kunnen een gouden randje krijgen ook al is het niets. Je wilt iets maar er gebeurt niets.
Eigenlijk wil iedereen dat er iets gaat gebeuren. 'Al is het maar iets' was het nog een week geleden en nu schrijft zij over 'niets'.
Daar kan ik niets mee, roep ik vertwijfeld. Ik wil niet dat het 'niets' wordt. Ik wil dat er iets gebeurt, roept mijn hoofd. Het kan toch niet waar zijn. Sneeuwklokjes zijn natuurlijk ook maanden weg maar komen ook altijd weer terug. Dat is ook iets.
En zo loop ik de trap op naar boven, ik heb net de pc uit, heb net het 'niets' gelezen van haar. Ik begin te denken over het grote niets. Ik maak me klaar voor de nacht en als ik in slaap ben dan is er echt het grote niets. Dat heb ik vanmorgen wel gemerkt. Geen droom die achtervolgt, geen flits, helemaal niets.
Maar voor Joos wil ik iets.... en ik kan alleen maar aan haar denken
Neneh @ 10:08 am
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 23 januari, 2009
Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan
Neneh @ 07:55 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
Het is een jongetje
Eigenlijk wil ik het wel weten als jullie het weten. Dat was de strekking van het geheel
Eigenlijk.
Het leek me wel iets.... om te weten wat ik als Oma kon verwachten.
Een tijd terug had ik er al over geschreven. Een tijd terug had ik ook al van 'Klein mannetje' (toen nog wel) een bedel gekregen voor mijn pandora armband.
Gisteren kreeg ik dus niet alleen een klok, omdat dochter zeeën van tijd verwacht, maar ook nog een bedel van 'Klein mannetje'.
Er hangen 2 jongetjes aan mijn arm... nu is het aan de armband maar ik hoef niet veel fantasie te gebruiken... dan hangen ze ook echt aan mijn arm! Dat vind ik ook goed!
Neneh @ 07:04 pm
nou zeg al
4 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 22 januari, 2009
Zeeën
Vandaag kwamen schone-dochter en dochter tegelijk binnen stormen. Nou ja, niet stormen in de zin van snel of zo maar toen ze binnenkwamen was het huis gelijk gevuld.
De honden door het dolle. Eén Kleinkind in de maxi-cosi midden op de tafel, ander Kleinkind met de billen op de tafel. Van dochters kwam er een kadootje. Een mocht ik uitpakken, de andere mocht Oma's grote Vent uitpakken.
"ja, maar ehm...dit hoeft toch niet. Waar is dit nu weer goed voor?"
"voor jou, voor zomaar, voor omdat .... voor jou!"
Symbolisch... een klokje :)
"Omdat je straks zeeën van tijd hebt....... toch??"
Neneh @ 10:45 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
Wie is de Mol
JA, gaan we weer..... geen idee eigenlijk.... wie denkt u dat het is?
Ja...... Paula blijkbaar :)
Neneh @ 09:57 pm
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
Gedichten mag
Dat het 29 januari gedichtendag is.
En opnieuw de digitale poorten open staan
Voor het mooiste
het liefste
het ontroerendst
het gewaagdste
het ondeugendste gedicht
Dat het gewoon jou bijdrage is aan...
Aan een gedichten galerij vol gedichten
Neneh @ 10:08 am
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 18 januari, 2009
3
Zo ben je 6 weken te vroeg geboren, zo ben je 3 jaar.
Zo ben je alleen Nick en zo ineens ben je grote broer
Zo ben je Oma's 'Kleine Mannetje' en zo ben je 'Oma's grote vent'.
'OK', zeg je dan. Je vindt het goed.
Oma vindt jou een feestje om naar te kijken, om mee te dansen, om mee te spelen. Maar vooral om boekjes mee te lezen. Iets wat jij ook heel graag doet. Ja, spelen natuurlijk ook wel, je schuift gelijk aan bij je tafeltje wat Opa&Oma speciaal voor jou in de kamer hebben gezet. Eigenlijk willen ze daar een luie stoel neerzetten. Dat vinden Opa&Oma ook wel een strak plan maar dan past jou tafeltje niet meer in de kamer. Met al je speelgoed....
Dan maar geen luie stoel denk jij natuurlijk....
Het afgelopen jaar ben je echt heel groot geworden, je groeit niet alleen uit de broeken, je groeit ook met woorden. Je belt Oma op en kan al precies vertellen wat er aan de hand is of wat je graag zou willen. Naar de kinderboerderij, of naar de dierentuin. Of zwemmen met Oma.... dat bedacht je pas nog. Naar Ameland! Dat vond Oma ook een goeie.
En vandaag word je drie jaar. Lieve lieve Nick, gefeliciteerd en tot straks....
Neneh @ 11:59 am
nou zeg al
15 keer gebabbeld.
Tweet
zaterdag 17 januari, 2009
Pas op.
Van de ene winkel in snel tempo naar de andere winkel. Het weer is er niet na om te slenteren en uitgebreid de etalages te bekijken. Alhoewel... in mijn ooghoek zie ik iets roods.
Ja, ik geef het onmiddellijk toe, rood is onweerstaanbaar.
Het is een lingeriewinkel. Tja, leuk, maar niets voor mij. Ik ben een vrouw van 'Mooi maar praktisch!' en dit ziet er verleidelijk uit en mooi, maar verre van praktisch. Straks kom ik handen te kort om alles op de plek te houden. Ik weet er één die dat niet erg vindt, zullen er wel meer last van hebben bedenk ik nu ik dit schrijf en het beeld erbij bedenk.
Ik loop door, wijk uit voor weer een bord met schreeuwreclame en ineens.
'Pas op mevrouw, Pas op, PAS OP.'
En nog een keer, iets harder.
Ik kijk naar rechts en zie een verkoper van een telefoonwinkel in de deuropening staan. Die hebben we hier veel. Telefoon, schoen en kleding winkels. Oh, en drogisterijen die ook alles verkopen. Dus ook schoenen, telefoons en kleding als het nodig is. Ach ja, wat een fantasie.
Ik kijk dus naar rechts en zie hem staan. "heej, schiet er door me heen, een man die me roept, dat kan niet goed zijn!"
Maar hij brult verder 'PAS OP, U STAPT ER BIJNA IN!"
Verschrikt kijk ik naar beneden en zie een bruine plakkerige zooi op de stoep liggen...... tja
'Ruim het dan op, roep ik, scheelt schreeuwen naar alle vrouwen!'
Maar hij is van mening dat het niet van hem is... 'ja, ook niet van mij, roep ik nog, laat maar lekker liggen voor jou winkel!
Twee oudere mensen lopen ineens naast mij 'wat is er toch' , vragen ze bezorgd.
Ik wijs naar de stoep en de schoenen.......... zij doen snel een stap opzij.
'Wat heb jij', vraagt mijn collega als ik even later het kantoor binnen stap en mijn schoenen uit trek.
'Ik, ik heb poep aan de schoenen!'
Zij lacht en ik zeg haar dat het een serieuze zaak is, dat ik werd lastig gevallen door een man en dat ik daardoor in de poep terecht kwam!
Neneh @ 10:57 am
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
Wie is de MOL
JA, gaan we weer..... geen idee eigenlijk.... wie denkt u dat het is?
Neneh @ 12:06 am
nou zeg al
3 keer gebabbeld.
Tweet
dinsdag 13 januari, 2009
Gedichten mag....
Ton heeft er een mooi stukje aan gewaagd bij About:blank
Dat het 29 januari gedichtendag is.
Dat Neneh hier al vanaf 2004 er iets mee doet.
Dat het 2008 een dieptepunt was in de aanmeldingen
Dat 2009 opnieuw de digitale poorten open staan
Voor het mooiste
het liefste
het ontroerendst
het gewaagdste
het ondeugendste gedicht
Dat het gewoon jou bijdrage is aan...
Aan een gedichten galerij vol gedichten
Neneh @ 09:07 pm
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 9 januari, 2009
Kaarsje...
En weer gaan mijn gedachten uit naar Sis... naar Pieter, haar Pieter
Neneh @ 10:37 pm
nou zeg al
7 keer gebabbeld.
Tweet
Gekloot
Eigenlijk heb ik, voor zover ik kan bedenken, sinds begin vorig jaar last van mijn nek. Beetje pijn, gezeur en weer niet. Dan weer wel.
Ik had het natuurlijk vreselijk druk in mijn werk en de rest bleef een beetje achter bij die drukte. Als ik dan weer erge last kreeg van mijn nek nam ik mezelf voor om kalmer aan te doen maar dat voornemen had mijn huidige directie niet. 'Ach, nog even doorbijten dacht ik dan en vervolgens had ik weer een vakantie opgeofferd voor het bedrijf'
Dat krijg je als je alles weet, breed inzetbaar bent en vervolgens als haarlemmerolie overal ingezet kunt worden. Tot 2 keer toe een collega inwerken en daar nog steeds geen goed gevoel bij hebben is ook niet best. Maar dan is er vakantie... en ik ging zwemmen. Foute boel, deze Oma kreeg alleen maar meer last van de nek en omdat ze dacht dat het toch aan het werk lag begon ze na een korte vakantie nog aan een paar weekjes werk om daarna echt met vakantie te kunnen. Doodmoe begon ik aan die weken, doodmoe ging ik met vakantie. Het zou nu opknappen en dat deed het niet. Na de vakantie heb ik heel hard aan de bel getrokken bij de directie en bij mezelf. Ik kan heus verstandig zijn. Naar de manueel therapeut ermee.
Behandelen, behandelen, behandelen, iets meer rust creëren in mijn werk, behandelen. Tot hij zei: "ik weet het niet maar ik begin steeds meer te denken aan een nekhernia".
Achja, je gaat er niet dood aan, het is alleen zo lastig en ik schrok me een pizza. Echt, een nekhernia, dat had ik niet verzonnen maar puzzelstukjes vallen wel op de plaats. Tot mijn huisarts zei "je zit vast, je moet naar fysiotherapeut, je zit vast in de schouders. Ontspan eens? Zie je wel, je kan niet eens ontspannen," riep ze uit. Ik voelde me een oen. Zie je wel dacht ik, ik heb geen hernia, ik zit vast. Ze verzekerde mij dat ik geen hernia had want dan zou ik andere klachten hebben.
Nou mooi dan, de diagnose is gesteld en ik naar de fysiotherapeut.
Knap van mezelf dat ik dit zo snel oppak. Doe ik anders nooit maar ik was zo klaar met die pijn in de nek, dat gezeur in de arm, dat vermoeide gevoel.
Hij keek, kneep, duwde.... fout. Hij keek, ik kneep en duwde en .... ik kreeg de dagen daarna alleen maar meer pijn en hij vertelde mij dat ik op het verkeerde adres zat. Ik stuur je naar mijn collega. Die is manueel therapeut en die is gespecialiseerd in...
Dus naar collega en collega wist het na 1 keer behandelen ook niet. "de klachten die u heeft wil ik bespreken en u reageert veel te heftig op een behandeling"
Overleg.... bla bla bla vla!
Het duurt een paar weken voor ik door heb dat er gewoon niets meer gedaan wordt. Het kan toch heus van spanning komen (die heb ik ivm mijn werk al best een tijdje) en bekijk het maar eens een poosje
Dit speelde ergens in november.
Nu is het januari en lig ik inmiddels elke dag bij te manueel therapeut op de bank :)
Klinkt leuker dan het is. Klinkt leuker dan het is en ik neem daarom ook mijn ipod mee en luister elke dag een stukje muziek om te ontspannen.... want als het niet goed gaat dan doe ik iets..
Ter verlichting van de uitstralingspijn leggen patiënten met een nekhernia vaak de hand van de pijnlijke arm op het achterhoofd. In deze houding staat de zenuwwortel het minst onder spanning
Dat las ik vanmiddag op internet, ik schoot in de lach en bedacht dat ik bovenstaande quote regelmatig toepas. Niet zonder reden dus.
Nee, geen klaagzang maar meer een verhaal van wat ik momenteel mee maak.
Neneh @ 02:38 pm
nou zeg al
13 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 8 januari, 2009
Wie is de Mol
JA, gaan we weer..... mijn Mol ligt er al uit :)
Neneh @ 09:43 pm
nou zeg al
9 keer gebabbeld.
Tweet
Seven Pounds
"In seven days God created the world, and in seven seconds I shattered mine"
Oh ja, gisteravond was het weer zover en met een snotneus naar de film wil ook nog wel. Het viel mee met de snotneus. Pas aan het einde werd het dramatisch maar dat had meer met de film te maken dan met de snot
Dochter Keekstar zou mee, schone-dochter nog niet. Het ging anders, dat zou later in de zaal ook duidelijk worden. Er waren meer afzeggingen dan ooit. Alle andere snotneuzen waren thuis gebleven. Zo ook dochter. Jammer, heel jammer. Normaal gesproken ga ik ook graag in mijn eentje naar de film. Ik bedoel maar.... ik hoef niet zo nodig iets te zeggen tegen iemand als ik naar de film ga en soms vind ik dat gewoon lekker. Gisteren niet, ik heb een paar vriendinnen gebeld, collega gevraagd en uiteindelijk iemand gevonden die gelijk 'ja' zei en zij zou vervolgens ook met een brok in de keel komen te zitten. Nee, geen griep. Pure emotie!
Zoon belde, een paar dagen geleden, en zei, "seven pounds, wat zegt je dat?"
Ik moest even nadenken, had niet gelijk iets in beeld en ineens ... "ja, dat is een film, die moet nog komen, die .... die ga ik woensdag zien."
"Mam, die is zo mooi, die is zo mooi, die ga jij geweldig vinden."
En ik kan ook echt niet anders zeggen. Wat een bizar verhaal, wat een bizar einde en wat een bloedstollende emotie.
Ben (Will Smith) heeft in zijn leven een ongeluk veroorzaakt, autorijden en telefoneren tegelijk kan dodelijk zijn. Dat werd het ook. Dodelijk, en dat bleef hem achtervolgen. Zeven mensen vonden de dood door het ongeluk wat hij veroorzaakte. Zeven. Een bijzonder getal, altijd al geweest en in de film komt het vaak terug.
In de film kom je langzaam tot de conclusie dat hij wel iets heel bijzonders van plan is alleen pas in het laatste stuk van de film wordt duidelijk dat die afloop iets is wat je niet wilt en wel wilt. Mens........ wat kan een mens veel doen.
Nu is het een film, nu is een groot scherm, een doek van zoveel vierkante meter, een held op het witte doek. Maar het verhaal gaat verder dan dat.
Neneh @ 09:00 am
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
zondag 4 januari, 2009
29 januari
Is het weer Gedichtendag
Ik weet dat er onder jullie veel dichters zitten, of dat jullie dichters kennen.... dus bij deze de uitnodiging om een gedicht in te sturen voor de gedichtendag galerij 2009
Alle gedichten van de afgelopen jaren die ingezonden zijn kun je vinden in de zijbalk bij de gedichten
Het Thema van dit jaar is toch wel een hele moeilijke en ze geven als hint dat het dus echt ook over de voorgaande thema's mag gaan.
Waarop ik dan zeg: stuur je gedicht in wat jij mooi vindt, wat je hebt gelezen, gekregen, geschreven. Zo wordt het weer een mooie gedichtengalerij....
Ik wacht op de gedichten
Neneh @ 12:01 pm
nou zeg al
5 keer gebabbeld.
Tweet
vrijdag 2 januari, 2009
Foto's
Eigenlijk vind ik het soms zo lekker om door "mijn eigen fotoalbum" te lopen.
Neneh @ 02:09 pm
nou zeg al
2 keer gebabbeld.
Tweet
Pieter
Vandaag gaan ze verder zoeken naar Pieter. 1 vierkante kilometer uitkammen? In het middelpunt daarvan een brug. Ik ken de situatie niet maar als er een brug is dan is er water en als er nu water is dan is het ijs geworden de laatste dagen. Wij hoeven allemaal niet eens onze fantasie te gebruiken als we hier verder over nadenken.
Aan de andere kant heeft Joos, de moeder van Pieter, al heel wat mogelijkheden weggevinkt. En tranen weggepinkt.
De laatste dagen zit dit toch heel sterk in mijn hoofd. Waar kan zo'n knul van 22 uithangen. Ik kan het niet verzinnen en het enige wat overblijft zijn slechte dingen die ik direct weer weg wil bannen. Waarom niet. Zolang er leven is, is er hoop en zolang je niets weet blijf je hopen.
Alles zal daar besproken zijn, waarom niet. Joos schrijft zich dapper een weg door de dagen. Wij, Joos en ik, kennen elkaar virtueel al heel lang. Ze heeft me ooit geïnterviewd en alles kwam ik een tijdje geleden nog tegen bij het opruimen van de pc. Sis was het toen meer, Joos is ze nu. In real life hebben we elkaar ook ontmoet. Meer dan eens zelfs. En iedereen hier in mijn gezin kent haar van de hilarische verjaardagsboodschap die ze ooit voor mij heeft gemaakt. *Hik*
Echt geweldig. Eigenlijk heb ik haar toch ook een poos gemist op internet. Hoe gaat dat... 'life goes on' en ach ja, veranderen van baan, veranderingen in het gezin. Verhuizen, noem maar op. Ik miste haar op een bepaalde manier. De schrijfstijl van Sis/Joos is zo bijzonder.
Wat ik nu allemaal op schrijf komt puur en alleen door het feit dat haar zoon Pieter weg is. Het is me, ook al is het ver weg, te dicht op de huid. Mijn hoofd doet er soms pijn van als ik eraan denk. Het laat me niet los, het verlamt. Daarom denk ik terug van voor 2000 en de tijden die we hebben meegemaakt samen. Ook haar verhaal over Pieter is me niet onbekend. Als ouder krijg je soms niet alles in de schoot geworden.
Nu zit ik nog in de pyama, ga me eens douchen en aankleden en ondertussen brand hier de kaars. Ik wil geen afstand nemen, ik wil dat ze voelt dat wij er zijn voor haar en de liefsten om haar heen.
Met Nick, mijn oudste kleinzoon, lees ik vaak het boek. "Wij gaan op berenjacht", vroeger lazen we dat met onze kinderen toen die nog klein waren en de woorden die in dat boek staan kunnen ze allemaal dromen.
Wij gaan op Berenjacht
Wij gaan een hele grote vangen
Oh, wat een prachtige dag
Nee, wij zijn niet bang....
Oh jee, een rivier!
Een diepe, koude rivier.
We kunnen er niet
bovenover.
We kunnen er niet
onderdoor.
O nee!
We moeten er dwars doorheen!
En die laatste zinnen die komen terug, ieder moment van de dag
We moeten er dwars doorheen!
Sterkte Sis
Neneh @ 11:32 am
nou zeg al
6 keer gebabbeld.
Tweet
donderdag 1 januari, 2009
2009 is here..
Remember Life is Short,
break the rules,
forgive quickly,
kiss slowly,
love truly,
laugh uncontrollably,
and never regret anything that made you smile...
Lieve mensen, dichtbij, ver weg... lieve allemaal, ik wens jullie een liefdevol 2009
Neneh @ 11:45 am
nou zeg al
13 keer gebabbeld.
Tweet
