« 2009 is here.. | Main | Foto's »

vrijdag 2 januari, 2009

Pieter

Vandaag gaan ze verder zoeken naar Pieter. 1 vierkante kilometer uitkammen? In het middelpunt daarvan een brug. Ik ken de situatie niet maar als er een brug is dan is er water en als er nu water is dan is het ijs geworden de laatste dagen. Wij hoeven allemaal niet eens onze fantasie te gebruiken als we hier verder over nadenken.
Aan de andere kant heeft Joos, de moeder van Pieter, al heel wat mogelijkheden weggevinkt. En tranen weggepinkt.
De laatste dagen zit dit toch heel sterk in mijn hoofd. Waar kan zo'n knul van 22 uithangen. Ik kan het niet verzinnen en het enige wat overblijft zijn slechte dingen die ik direct weer weg wil bannen. Waarom niet. Zolang er leven is, is er hoop en zolang je niets weet blijf je hopen.
Alles zal daar besproken zijn, waarom niet. Joos schrijft zich dapper een weg door de dagen. Wij, Joos en ik, kennen elkaar virtueel al heel lang. Ze heeft me ooit geïnterviewd en alles kwam ik een tijdje geleden nog tegen bij het opruimen van de pc. Sis was het toen meer, Joos is ze nu. In real life hebben we elkaar ook ontmoet. Meer dan eens zelfs. En iedereen hier in mijn gezin kent haar van de hilarische verjaardagsboodschap die ze ooit voor mij heeft gemaakt. *Hik*
Echt geweldig. Eigenlijk heb ik haar toch ook een poos gemist op internet. Hoe gaat dat... 'life goes on' en ach ja, veranderen van baan, veranderingen in het gezin. Verhuizen, noem maar op. Ik miste haar op een bepaalde manier. De schrijfstijl van Sis/Joos is zo bijzonder.
Wat ik nu allemaal op schrijf komt puur en alleen door het feit dat haar zoon Pieter weg is. Het is me, ook al is het ver weg, te dicht op de huid. Mijn hoofd doet er soms pijn van als ik eraan denk. Het laat me niet los, het verlamt. Daarom denk ik terug van voor 2000 en de tijden die we hebben meegemaakt samen. Ook haar verhaal over Pieter is me niet onbekend. Als ouder krijg je soms niet alles in de schoot geworden.

Nu zit ik nog in de pyama, ga me eens douchen en aankleden en ondertussen brand hier de kaars. Ik wil geen afstand nemen, ik wil dat ze voelt dat wij er zijn voor haar en de liefsten om haar heen.

Met Nick, mijn oudste kleinzoon, lees ik vaak het boek. "Wij gaan op berenjacht", vroeger lazen we dat met onze kinderen toen die nog klein waren en de woorden die in dat boek staan kunnen ze allemaal dromen.
Wij gaan op Berenjacht
Wij gaan een hele grote vangen
Oh, wat een prachtige dag
Nee, wij zijn niet bang....

Oh jee, een rivier!
Een diepe, koude rivier.
We kunnen er niet
bovenover.
We kunnen er niet
onderdoor.

O nee!

We moeten er dwars doorheen!

En die laatste zinnen die komen terug, ieder moment van de dag

We moeten er dwars doorheen!

Sterkte Sis

Neneh @ 02 januari 2009 11:32

Comments

Plaats reactie